நாமஸ்மரணத்தின் மகிமை

நீதி – விசுவாசம்

உபநீதி – பக்தி, திடநம்பிக்கை

ஒரு நாள், பேரரசர் அக்பரும் அவர் அமைச்சர் பீர்பலும் சில ராணுவ வீரர்களுடன், அருகில் இருந்த மாகாணத்தை பார்க்கச் சென்றனர். அவர்கள் குதிரையின் மீது சென்ற போது, வழியில் பீர்பலின் உதடுகள் தொடர்ந்து ஏதோ உச்சரித்துக் கொண்டிருப்பதை அக்பர் கவனித்தார். பீர்பலை விசாரித்த போது, தெய்வத்தின் நாமமான “ராமா” என்ற வார்த்தையை உச்சரிப்பதாகவும், இந்தப் பழக்கம் தன் பெற்றோர்களிடமிருந்து வந்ததாகவும் கூறினார். பேரரசர் அவரைப் பார்த்து பெருமைப் பட்டார்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, இருவரும் இராணுவ வீரர்களிடமிருந்து பிரிந்து, காட்டில் தொலைந்து விட்டதை உணர்ந்தனர். அவர்கள் முற்றிலும் சோர்வடைந்த நிலையில் பசியுடன் இருந்தனர். பீர்பல் தன்னுடன் உணவு தேடுவதற்காக வர வேண்டும் என்று அக்பர் ஆசைப்பட்டார். ஆனால், பீர்பலோ ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து, தன் ஜப மாலையை வைத்துக் கொண்டு ஒரு மணி நேரமாவது ராம நாம ஜபம் செய்ய வேண்டும் என்று அக்பரிடம் கோரிக்கை விடுத்தார்.

அக்பர், கோபமும் ஆச்சரியமும் அடைந்தார். அவர், “இந்த ராம நாமம் உணவு தருமா? ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்து ஜபிப்பதை விட, நம்மால் முடிந்த முயற்சியை எடுக்க வேண்டாமா?” என்றார். பீர்பல் மெளனமாக தன் ஜபத்தைத் தொடர்ந்தார். கோபம் கொண்ட பேரரசர் உணவு தேடுவதற்காக சென்று விட்டார்.

சிறிது நேரம் நடந்த பிறகு, அக்பர் ஒரு குடிசையை கவனித்தார். அங்கு குடியிருந்தவர்கள் பேரரசரே வருவதைப் பார்த்து, அவரை வரவேற்து நன்றாக உணவளித்து அவரை உபசரித்தனர். பாராட்டை வெளிப்படுத்துகின்ற வகையில், பேரரசர் சில தங்க நாணயங்களை அவர்களுக்குக் கொடுத்தார். அங்கிருந்து கிளம்புவதற்கு முன், பீர்பலுக்கும் உணவை எடுத்துக் கொண்டார்.

பிறகு அக்பர் வெற்றி உணர்வோடு பீர்பல் ராம நாம ஜபம் செய்து கொண்டிருந்த இடத்திற்குச் சென்றார். ஜபத்தை முடித்த பிறகு, மகிழ்ச்சியுடன் அக்பரை வரவேற்த பீர்பல் உணவு ஏதாவது கிடைத்ததா என்று பேரரசரிடம் கேட்டார். அதற்கு அக்பர் பீர்பலிடம் உணவைக் கொடுத்து விட்டு ஏளனமாக, “முயற்சி மட்டுமே இந்த உணவை அளித்தது. ராம நாம ஜபம் செய்யும் பீர்பலால் கிடைத்தது அல்ல” என்றார்.

உணர்ச்சிவசப்பட்ட பீர்பல் மெளனமாக உணவை உண்டார். உணவிற்கு பிறகு, “இன்று தான் நான் ராம நாமத்தின் மகிமையை உண்மையாக உணர்ந்தேன். நீங்கள் சிறந்த பேரரசராக இருந்தாலும், உணவிற்காக அலைய வேண்டியிருந்தது. ஆனால், ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து ராம நாம ஜபம் செய்ததின் பலனாக எனக்கு கிடைத்தது – நான் மரத்தடியில் உட்கார்ந்த போதிலும் பேரரசரே எனக்காக வேண்டிக் கேட்டு உணவை கொண்டு வந்து சேர்த்தார். இது தான் ராம நாமத்தின் மகிமை” என்று பீர்பல் சொன்னார்.

அக்பர் வாயடைத்துப் போனார்!

நீதி:

முழு நம்பிக்கையுடனும், பக்தியுடனும் கடவுளின் பெயரை நாமஸ்மரணம் செய்தால், பல அதிசயங்கள் நடக்கலாம். வேலையே செய்யாமல் கடவுளின் நாமத்தை சொல்லலாம் என்று அதற்கு அர்த்தம் இல்லை. நம் முயற்சிகள் எப்பொழுதும் சிறந்த விளைவுகளைத் தரும் என்று கூற முடியாது. தினமும் சிறிது நேரம் நாம் கடவுளை நினைத்து நன்றி உணர்வோடு இருந்தால், அவர் நம்முடன் இருந்து நம் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வார். ஒவ்வொருவருக்கும் நம்பிக்கை மற்றும் பக்தி தேவை.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

வெற்றியா தோல்வியா

நீதி – உண்மை, அன்பு

உப நீதி – விழிப்புணர்வு, கருணை

ஒரு நாள் ஒரு சிறுவன், துறவிகள் வாழும் இடத்திற்கு சென்று, அங்குள்ள தலைமை துறவியிடம் தனக்கு ஏதாவது வேலையும், உணவும் தருமாறு கேட்டான்.

அதற்கு அந்த தலைமைத் துறவி, “உனக்கு எந்த வேலை செய்யத் தெரியும்? என்று சிறுவனிடம் கேட்டார்.

சிறுவன், “நான் பள்ளிக்கு சென்று படித்ததில்லை, எந்த வேலையிலும் சிறப்பான தேர்ச்சி பெற்றதில்லை, எனக்கு உணவு பாத்திரங்கள் மற்றும் வீட்டை சுத்தம் செய்ய தெரியும், அதைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாது” என்று கூறினான்.

மீண்டும் தலைமைத் துறவி, “உனக்கு கண்டிப்பாக வேறு எந்த வேலையும் தெரியாதா?”  என்று வினவினார்.

அதற்கு அந்த சிறுவன் “ஆம், ஞாபகம் வந்து விட்டது, எனக்கு சதுரங்கம் விளையாட்டு ஓரளவிற்கு நன்றாக விளையாடத் தெரியும்” என்றான்.

உடனே அந்தத் துறவி, “நல்லது! நான் உனது விளையாட்டை சோதனை செய்யப் போகிறேன்” என்றார்.

அவர், மற்றொரு துறவியை சதுரங்க போர்டு மற்றும் அதன் காய்களை ஒரு மேஜை மீது வைக்கச் சொன்னார்,

விளையாட்டு தொடங்குவதற்கு முன்பு, அந்தத் தலைமைத் துறவி, “நான் என் கையில் ஒரு வாள் வைத்துள்ளேன், போட்டியில் தோல்வி அடைகின்ற நபரின் மூக்கை வெட்டி விடுவேன்” என்றார்.

சிறுவன் பதறினான். எனினும் அவனுக்கு வேறு வழியில்லாததால், இதற்கு ஒப்புக் கொண்டான்.

போட்டி துவங்கியது. சிறுவனின் நிலைமை முற்றிலும் மோசமாக இருந்ததால், வெல்வதற்கு வாய்ப்பே இருக்கவில்லை.

பிறகு போட்டியில் முழு கவனம் செலுத்தி, வெற்றி பெரும் நிலைக்கு அவன் தன்னை உயர்த்திக் கொண்டான்.

அவனுக்கு எதிரில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் துறவியை கவனித்தான். அத்துறவி பதட்டம் அடையவில்லை; ஆனால் சிறிது தடுமாற்றத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை கவனித்தான்.

பிறகு அச்சிறுவன், “நான் எதற்கும் உதவாதவன், நான் இந்தப் போட்டியில் தோற்பதாலோ, என் மூக்கை இழப்பதாலோ,  இந்த உலகில் எதுவும் மாறப் போவதில்லை. ஆனால் இந்தத் துறவி நன்கு படித்து, தியானம் செய்து அறிவை ஊட்டுபவர். நிச்சயமாக உயர்ந்த நிலைக்கு வரப் போகும் இத்துறவி தோற்கக் கூடாது” என்று யோசித்தான்.

எனவே துறவி வெற்றிப் பெற வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், சிறுவன் வேண்டுமென்றே தவறாக காய்களை நகர்த்தினான்.

தலைமைத் துறவி வாளை வேகமாக மேசை மீது வீசினார். அனைத்து காய்களும் வெவ்வேறு திசைகளில் சிதறின.

பிறகு அவர், “போட்டி முடிந்து விட்டது. நீ போட்டியில் வெற்றி பெற்று விட்டாய், இனிமேல் நீ எங்களுடன் இங்கு தங்கலாம்” என்று கூறினார்.

சிறுவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

பிறகு தலைமைத் துறவி, “உன் திறமையை சோதிப்பதற்காக நான் உன்னை விளையாட சொல்லவில்லை. ஆனால் சுய உணர்தலுக்கு தேவையான இரு முக்கியமான பண்புகளை உன்னிடமிருந்து எதிபார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்” என்று விளக்கம் அளித்தார்.

ஒன்று “மஹா பிரக்ஞை”. உயர்ந்த விழிப்புணர்வை உன்னிடம் கண்டேன். எப்பொழுது நீ தோற்கும் நிலைக்கு வந்தாயோ அப்பொழுது நீ ஒருமுகச் சிந்தனையோடு உன் முழு கவனத்தை விளையாட்டில் செலுத்தி வெற்றி பெறும் நிலைமையை அடைந்தாய். இதுவே மஹா பிரக்ஞை.

இரண்டாவதாக “மஹா கருணை”. அளவில்லா கருணை. அதையும் உன்னிடம் கண்டேன். உனக்கு எதிராக விளையாடிய ஆட்டக்காரர் தோற்கும் நிலைக்கு வந்ததும், அவரை கருணையுடன் பார்த்து, நீ வேண்டுமென்றே சில பிழைகளை செய்து அவரை வெற்றிப் பெற செய்தாய். இந்த இரண்டு பண்புகளும் வாழ்வில் சாதனை புரியவும், வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றவும் முக்கியமானவை.

“நீ எங்களுடன் தங்கலாம்”.

நீதி:

வாழ்க்கை என்பது வெற்றி, தோல்வியை சார்ந்ததல்ல. வாழ்க்கை என்னும் சிறு பொழுதை மகிழ்ச்சி அல்லது துயரம் என்று எண்ணுவது நம் கற்பனையே.

மகிழ்ச்சி, துன்பம், வெற்றி, தோல்வி, இவை அனைத்தையும் கடந்து சென்று, இவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட பாதையை சிலர் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்.  

மொழி பெயர்ப்பு:

நந்தினி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

கடவுளும் பக்தரும்

நீதி – பக்தி

உபநீதி – மனத் தூய்மை

தூய்மையான மனதுடன் எதை அளித்தாலும் அதை கடவுள் ஏற்றுக் கொள்வார். ஒரு முறை, பகவான் கிருஷ்ணரை வழிபட்ட பெண் பக்தர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். ஒவ்வொரு நாளும், காலையில் எழுந்தவுடன் தன் வீட்டில் இருந்த கடவுள் சன்னிதியை சாணத்தை வைத்து தூய்மை செய்த பின், மீதியிருந்த சாணத்தை வெளியிலே தூக்கி எறிந்து, கிருஷ்ணார்ப்பணமஸ்து என்று உச்சரித்தார். (கிருஷ்ணருக்கு காணிக்கை ஆகட்டும் என்று பொருள்).

கோவிலில் இருந்த பூஜாரி, ஒவ்வொரு நாளும் கிருஷ்ணர் சிலையை தூய்மை செய்த பிறகு, மாலையை அர்ப்பணித்து அலங்காரம் செய்வது வழக்கமாக இருந்தது. கடவுளுக்கு ஆரத்தி காண்பித்த போது, அவரின் முகத்தில் சாணியின் சிறு குவியல் விழுவதை பூஜாரி கவனித்து வந்தார். இந்த விசித்திரமான நிகழ்வைக் கண்டு மன வேதனை அடைந்து, கிராமத்திலுள்ள பெரியவர்களிடம் இதைப் பற்றி அவர் விவரித்தார். அவர்களும் இந்த நிகழ்வை கவனித்த பிறகு, இதை யார் செய்வது என்று கண்டுபிடிக்க கண்காணிப்பு அணியை அனுப்பினர்.

ஒரு தெருவில், ஒரு பெண்மணி கிருஷ்ணார்ப்பணம் என்று உச்சரித்துக் கொண்டு, அவள் வீட்டுக்கு வெளியே சாணத்தை தூக்கி எறிவதை அந்த அணி கண்டனர். அவள் இதை செய்து கொண்டிருந்த அதே சமயத்தில், கோவிலில் கடவுளின் முகத்தில் சாணியின் சிறு குவியல் விழுவதும் நடைப் பெற்றது. நாம் கடவுளுக்கு என்ன அர்ப்பணிக்கிறோம் என்பது முக்கியமில்லை; நாம் உண்மையான மனதுடன் எதை அளித்தாலும் கடவுள் ஏற்றுக் கொள்வார். அவர் கண்ணோட்டத்தில் எதுவுமே நல்லதோ, கெட்டதோ இல்லை. அப்பெண்மணி பக்தியுடன் கிருஷ்ணார்ப்பணம் என்று சொல்லிக் கொண்டு, அதை கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்த போது, அது கிருஷ்ணரை சென்றடைந்தது.

கிராமத்திலுள்ள பெரியவர்கள், கடவுளுக்கு சாணத்தை அளித்த அப்பெண்மணியை இழிவாகப் பேசினர். அவள் வெளியே எறிந்த சாணம், கடவுளிடம் எப்படி சேர முடியும் என்பதை அவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அப்பெண்மணியின் பக்தி மற்றும் உள்ளார்ந்த உணர்வை புரிந்து கொள்ளாமல், சாணத்தைப் பற்றி மட்டுமே யோசித்தனர். பக்தர்களின் செயல்களை எல்லோராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

கிராமத்திலுள்ள பெரியவர்கள் அப்பெண்மணியின் கணவன் மற்றும் உறவினர்களிடம் ஒரு விசாரணை நடத்தினர். அப்பெண்மணி, “என் கிருஷ்ணரின் முகத்தில் சாணம் வீசுவதை என்னால் நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாது. அவருக்காக என் உயிரைத் துறப்பதற்குக் கூட நான் தயாராக இருக்கிறேன்” என கண்ணீர் சிந்தினாள். அதற்கு பெரியவர்கள் அவளிடம் கிருஷ்ணார்ப்பணமஸ்து என்று உச்சரிக்காமல் வீட்டுக்கு வெளியே சாணத்தை தூக்கி எறியும்படி கூறினர். அவளும் அதற்கு ஒப்புக் கொண்டாள்.

அன்றிலிருந்து பூஜாரியும், மற்ற அனைவரும் எவ்வளவு முயற்சி செய்த போதிலும், கோவிலின் கதவுகள் திறக்கவில்லை. ஒரு சிறந்த பக்தரிடம் அவர்கள் நடந்து கொண்ட விதம் கடவுளுக்கு பொறுக்கவில்லை என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டு, அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்டனர். அந்த சமயம், கோவிலின் கதவுகள் திறந்தன. பக்தர்களின் நடைமுறைகளை மற்ற பக்தர்களால் மட்டுமே புரிந்து கொள்ள முடியும்; சாதாரண மனிதர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

நீதி:

இரும்புத் துகள்களை காந்தம் இழுப்பதைப் போல, கடவுள் ஒவ்வொரு மனிதரையும் தன்னிடம் இழுத்துக் கொள்கிறார்; ஆனால், இரும்பு துகள்கள் துரு பிடித்திருந்தால், காந்தத்தால் இழுக்க முடியாது. ஒவ்வொருவரும் அன்பு மற்றும் தூய்மையான மனதை வளர்த்துக் கொண்டால், கடவுளை நம்மிடம் இழுத்துக் கொண்டு, நம் ஹிருதயத்தில் அவரை அமர்த்திக் கொள்ளலாம். கர்வம், பொறாமை, கோபம், வெறுப்பு போன்ற தீய குணங்கள் நம்மிடம் இருந்தால், நம்மால் அவரை பார்க்க இயலாது. அதனால் நம் உள்ளார்ந்த நற்குணங்களை மேம்படுத்திக் கொண்டு, பிரகாசமாக ஜொலித்தால் மட்டுமே, நம்மால் கடவுளை உணர முடியும். 

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

                                                                                                                              

குருவின் மகத்துவம்

நீதி – உண்மை

உபநீதி – ஞானம், வழிகாட்டல்

முதன் முதலாக, ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரை ஸ்வாமி விவேகானந்தர் சந்தித்த போது விவேகானந்தர், “நான் பகவத் கீதை மற்றும் பல அறம் புகட்டும் நூல்களை பல முறை படித்திருக்கிறேன்; பகவத் கீதை மற்றும் ராமாயண நூல்களைப் பற்றி சொற்பொழிவுகளும் அளித்திருக்கிறேன். அப்படியிருந்தும் மகான் அல்லது குருவின் பாதுகாப்பு எனக்கு இன்னும் தேவையா?” என்று கேட்டார்.

ராமகிருஷ்ணர், விவேகானந்தரின் கேள்விக்கு பதில் அளிக்கவில்லை. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர் விவேகானந்தரின் கையில் ஒரு பார்சலைக் கொடுத்து, அதை படகில் சென்று, சில மணி தொலைவில் இருக்கும் ஒரு கிராமத்தில் கொடுக்கச் சொன்னார். அடுத்த நாள் அதிகாலையில், படகும் படகோட்டியும் தயாராக இருந்தன. அந்த பார்சலை, கிராமத்தில் கொடுக்க வேண்டியவரிடம் கொடுத்து விட்டு வருவது மட்டுமே விவேகானந்தர் செய்ய வேண்டிய வேலையாக இருந்தது.

விவேகானந்தர் அதிகாலை புறப்படுவதற்கு தயாராகி விட்டார். படகும், படகோட்டியும் தயாராக இருக்க, அவர் படகில் உட்கார்ந்தார். திடீரென, கிராமத்தில் எந்த சாலையில் போக வேண்டும் என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை. படகோட்டியிடம் விவரங்களைக் கேட்டார், ஆனால் அவனுக்கும் தெரியவில்லை. அதனால், மறுபடியும் குருவிடம் சென்று, குறுகிய நேரத்தில் கிராமத்திற்கு செல்வதற்கான வழிகளை கேட்டு வர விவேகானந்தர் அவரிடம் சென்றார்.

அதற்கு ராமகிருஷ்ணர், “நரேந்திரா, முதல் முறை நீ என்னிடம் கேட்ட கேள்விக்கு இது தான் பதில்; இன்று, உன்னிடம் படகு என்ற ஊடகம், படகோட்டி என்ற வளம், கடல் என்ற சாலை மற்றும் பார்சலை என்ன செய்ய வேண்டும் என்றும், எங்கு செல்ல வேண்டும் என்றும் தெரியும்; ஆனால், வழி மட்டும் தெரியவில்லை. அது போல, அறம் புகட்டுகின்ற நூல்கள் அனைத்தையும் நீ படித்திருக்கிறாய்; அவைகளைப் பற்றி பல அற்புதமான சொற்பொழிவுகளையும் நிகழ்த்தியிருக்கிறாய். ஆனாலும், அறம் புகட்டும் நூல்களின் ஞானத்தை உணர்வதற்கு குரு ஒருவர் வேண்டும்; இந்த பாதையை அவர் முன்பே கடந்து சென்றிருப்பதால், உன்னை இந்த பயணத்தில் விடா முயற்சியுடனும், தீவிரமாக விட்டு விடாமல் பாதையை கடக்க வழிகாட்டியாக இருந்தும், உற்சாகம் ஊட்டுவதற்கும் குரு உதவி புரிவார்.

நீதி:

ஆசிரியர் அல்லது குரு, வாழ்க்கையின் அனுபவங்களை கடந்து சென்றிருப்பதால், நமக்கு வழிகாட்டியாக இருந்து, கற்பிப்பதற்கு உகந்தவராக இருக்கிறார். இது போல ஒரு குருவை சந்தித்தால், நாம் அவரைப் பின்பற்றி, அவர் காண்பிக்கும் பாதையில் சென்றால், நம் வாழ்க்கையை சிறப்பாகவும் சுலபமாகவும் கையாளலாம்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அக்கறையுடன் பயிரிட்டு அறுவடையை பெறவும்

நீதி – அமைதி

உபநீதி – பொறுமை

ஒரு குரங்கு கூட்டம், மாங்காய் தோட்டம் ஒன்றை பயிரிட்டது. அவை, பயிர்களை நட்டு, சில நாட்கள் நீரை ஊற்றிய பிறகு, எவ்வளவு ஆழமாக வேர்கள் சென்றிருக்கின்றன என்று பார்ப்பதற்கு, பயிரிட்ட இளஞ்செடிகளை நிலத்திலிருந்து பிடுங்கியன! பயிர்கள் வேகமாக வளர்ந்து, பழங்களின் விளைச்சல் சீக்கிரமாக இருக்க வேண்டும் என்று குரங்குகள் ஆசைப்பட்டன; ஆனால், படிப்படியான செயல்முறைக்கு பிறகு தான் விருப்பப் பட்ட பழங்கள் கிடைக்கும் என்று குரங்குகளுக்கு புரியவில்லை.

குரங்குகள், செய்த காரியத்திற்கு உடனடியாக விளைவுகள் வேண்டும் என யோசித்தன. பலன்கள் கிடைப்பதற்கு, கடுமையான உழைப்பு, பொறுமை மற்றும் விடா முயற்சி அவசியம் என்பதை உணரவில்லை.

நீதி:

திட்டங்கள் உருவாகி, முதிர்ந்த நிலைமையை அடைந்து தகுந்த விளைவுகளை அளிக்க சரியான நேரம் அவசியம். விளைவை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்திருப்பதை விட, நாம் விடா முயற்சியுடன் பொறுமையாக வேலையை செய்ய வேண்டும். நாம் முழு மனதோடு ஒரு காரியத்தை செய்தால், தகுந்த நேரத்தில் நமக்கு வெகுமதி கிடைக்கும். வெற்றி அடைவதற்கு பொறுமையும், கடுமையான உழைப்பும் மிகவும் அவசியம். அதனால், சிறப்பாக செயலாற்றிய பின் பலன்களை எதிர்பார்க்கவும். அக்கறையுடன் பயிர்களை பயிரிட்டு, அறுவடையை பெறவும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

சிறந்த பக்தன் யார்?

நீதி – பக்தி

உபநீதி – நம்பிக்கை

ஒரு முறை, “நாராயணா நாராயணா” என அனைவரையும் வரவேற்கும் நாரத முனிவர், பரமாத்மா விஷ்ணுவின் இருப்பிடமான வைகுண்டத்திற்குச் சென்று, “யாரை சிறந்த பக்தர் என்று நினைக்கிறீர்கள்?”, என்று கேட்டார்.

மகாவிஷ்ணு சிறிது நேரம் ஆழ்ந்து சிந்தித்த பிறகு,  இந்தியாவில் ஒரு சிறு கிராமத்தில் வசிக்கும்  ஒரு ஏழை விவசாயி தான் தன் சிறந்த பக்தன் என்று நாரதரிடம் கூறினார்.

நாரதர் மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன், நாராயணரின் மகிமையை தன்னைவிட யாருமே அதிகமாகக் கூற முடியாது என்றவாறு காரணத்தை வினவினார். (நாரத முனிவர் ஒவ்வொரு நொடியும் “நாராயணா நாராயணா” என்று கூறுபவர்)

பகவான் விஷ்ணு புன்முறுவலுடன், தன் பதிலைப் புரிந்து கொள்வதற்கு முன் நாரதருக்கு ஒரு பணி காத்திருப்பதாகக் கூறினார். நாரதரும் அரைமனதுடன் பகவானின் கட்டளையை ஏற்றுக் கொள்ள சம்மதித்தார்.

பகவான் விஷ்ணு நாரதரிடம் ஒரு கிண்ணம் நிறைய எண்ணெயைக் கொடுத்தார். எண்ணெய், கிண்ணத்தின் விளிம்பு வரை நிரம்பியிருந்தது. மகாவிஷ்ணு நாரதரைப் பார்த்து,  “இந்தக் கிண்ணத்தை எடுத்துச் சென்று, ஒரு துளி எண்ணெய் கூட கீழே சிந்தாமல் உலகத்தை சுற்றி வர வேண்டும்” என்றார். நாரதர் மிகுந்த கவனத்துடன் கிண்ணத்தை வாங்கிக் கொண்டு, உலகம் சுற்றும் பயணத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

பகவான் கூறிய படியே நாரதர் உலகம் முழுவதும் சுற்றி விட்டு எண்ணெய் கிண்ணத்துடன் திரும்பினார். ஒரு துளி எண்ணெய் கூட சிந்தாமல், தனக்குக் கொடுத்த வேலையை முடித்ததை எண்ணி நாரதர் பெருமிதம் கொண்டார்.

பகவானிடம் கிண்ணத்தைக் கொடுத்தவுடன் அவர், “நாரதா, இந்தப் பணியை முடித்ததற்கு நன்றி. நீ உலகைச் சுற்றி வரும் போது எத்தனை முறை என் நாமத்தை  ஜபித்தாய்?”, என்று கேட்டார்.

நாரதர் ஒன்றுமே பேச முடியாமல் மெளனமாக நின்றார்; ஏனென்றால் கிண்ணத்தில் இருந்து ஒரு துளி எண்ணைக் கூட கீழே சிந்தக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்ததால், பகவான் நாமத்தைக் கூற அவர் மறந்து விட்டார்.

நாரதர் பகவானிடம், “நீங்கள் கொடுத்த பணியைத் தானே செய்து கொண்டிருந்தேன்” என்று வாதாடினார்.

பகவான் விஷ்ணு அதற்கு, “நாரதா…..அந்த விவசாயியும் அவனுக்குக் கொடுத்த பணியைத் தான் செய்து கொண்டிருக்கிறான். நான் அவனுக்குக் கொடுக்கும் எல்லா சூழலையும் சமாளித்துக் கொண்டு, அவனுக்குக் கொடுத்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான். அப்படி இருந்தும் அவனுடைய ஓய்வில்லாத வாழ்க்கையில் என்னை நினைப்பதற்கு நேரத்தை ஒதுக்குகிறான்.  இதனாலேயே அவன் என் உயர்ந்த பக்தன் ஆனான்” என்று கூறினார்.

நீதி:

நாம் நம் வாழ்வின் எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் இறைவனின் நாமத்தை சொல்ல கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு வேலையையும் இறைவனிடம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். நாம் நம்பிக்கையுடனும், அர்ப்பணிப்புடனும் நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலையை நேர்மையாக செய்தால், இறைவன் எப்போதும் நமக்காக இருப்பார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சங்கீதா ராஜேஷ், சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

 

 

சினிமா டிக்கெட்

நீதி – உண்மை

உபநீதி – வாய்மை

ஒரு முறை, ஒரு பெண் தன் இரண்டு குழந்தைகளை சினிமாவிற்கு  கூட்டிச் சென்றாள். டிக்கெட் முகப்பிற்கு அருகில் சென்று, “டிக்கெட்டின் விலை என்ன?” என்று விசாரித்தாள். அங்கிருந்த முன்பதிவு பணியாளர், “உனக்கும், ஐந்து வயதுக்கு மேற்பட்ட குழந்தைகளுக்கும் ஐம்பது ரூபாய். ஐந்து வயதிற்குக் கீழே இருக்கும் குழந்தைகள் சினிமாவை இலவசமாகப் பார்க்கலாம். உங்கள் குழந்தைகளின் வயது என்ன?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு அவள், “ஒரு குழந்தைக்கு மூன்று வயதும், மற்றொன்றிற்கு ஆறு வயதும் ஆகின்றன. அதனால் எனக்கு இரண்டு டிக்கெட்டுகள் வேண்டும்” என்றாள். அதற்கு பணியாளர், “உங்கள் குழந்தைக்கு ஐந்து வயது தான் ஆகிறது என்று சொல்லியிருந்தால், எவருக்கும் தெரிந்திருக்க போவதில்லை. நீங்களும் ஐம்பது ரூபாயை மீதி படுத்தியிருக்கலாமே” என்று கூறினார்.

அப்பெண், “எவருக்கும் தெரிந்திருக்காது; ஆனால், என் குழந்தைகளுக்கு நான் பொய் சொல்கிறேன் என்று தெரிந்திருக்கும். அவர்களுக்கு நேர்மையின்மையை கற்றுக் கொடுக்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை” என்றார்.

நீதி:

பெற்றோர்கள், முக்கியமாக தாயார் குழந்தைகளுக்கு முதல் ஆசிரியர்கள். நற்குணங்களைக் கற்றுக் கொள்ள குழந்தைகள் தாயாரை உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்கின்றன. அதனால் குழந்தைகளுக்கு நல்ல குணங்களை புகட்ட, பெற்றோர்களும் அவ்விதத்தில் நடந்து கொள்வது பிரதானமான பணியாக இருக்கிறது. ஒரு குழந்தையை நல்ல விதத்தில் வளர்க்க, பெற்றோர்களின் சரியான நடத்தையும், மனப்பான்மையும் மிகவும் முக்கியமாகக் கருதப் படுகிறது.

சவால்களை எதிர் கொள்ளும் போது, நன்னெறி கோட்பாடுகள் மிகவும் பிரதானமானக் கருதப்படுவதால், குடும்பத்திலும், பணி செய்யும் இடத்திலும் நாம் நல்ல எதுத்துக்காட்டாக விளங்க வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com