கோடீஸ்வரரும் மூன்று பிச்சைக்காரர்களும்

நீதி – அன்பு 

உப நீதி – சரணாகதி

ஒரு ஊரில் நல்லெண்ணம் படைத்த கோடீஸ்வரர் ஒருவர் இருந்தார். மூன்று பிச்சைக்காரர்கள், அவரை அணுகி அவரிடம் உதவி பெறலாம் என்று எண்ணினர். முதல் பிச்சைக்காரன் கோடீஸ்வரரிடம் சென்று , “ஐயா! எனக்கு ஐந்து ரூபாய் வேண்டும். தயவு செய்து எனக்கு கொடுக்கவும்” என்று கேட்டான். கோடீஸ்வரர் அந்த பிச்சைக்காரனின் கேள்வியைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்து “என்ன? நான் உன்னிடம் கடன் பட்டிருப்பது போல் என்னிடம் ஐந்து ரூபாய் நீ கேட்கிறாயே! என்ன தைரியம்? ஒரே ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு ஐந்து ரூபாய் கொடுக்க என்னால் எப்படி முடியும்? இந்த இரண்டு ரூபாயை எடுத்துக் கொண்டு இந்த இடத்தை விட்டுக் கிளம்பு” என்றார். அவனும் இரண்டு ரூபாயை எடுத்துக் கொண்டு அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்.

அடுத்த பிச்சைக்காரன் கோடீஸ்வரரிடம் சென்று, “ஐயா! நான் கடந்த 10 நாட்களாக சரியான உணவு இல்லாமல் தவிக்கிறேன். தயவு செய்து எனக்கு உதவி செய்யவும்” என்றான்.

கோடீஸ்வரர், “உனக்கு எவ்வளவு பணம் வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.

அதற்குப் பிச்சைக்காரன், “உங்களால் என்ன முடியுமோ கொடுங்கள்” என்றான்.

கோடீஸ்வரர், “இந்த பத்து ரூபாயை எடுத்துக் கொள். இதை வைத்துக் கொண்டு மூன்று நாட்களுக்காவது நல்ல உணவு உண்ணவும்” என்றார். பிச்சைக்காரன் பத்து ரூபாயை எடுத்துக் கொண்டு சென்று விட்டான்.

மூன்றாவது பிச்சைகாரன் வந்தான். அவன் “ஐயா! உங்கள் தயாள குணத்தைப் பற்றி நிறைய கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். அதனால் நான் உங்களை பார்த்து விட்டுச் செல்லலாம் என்று வந்தேன். தங்களைப் போன்ற தயாள குணம் படைத்தவர்களைக் கண்டால் இறைவனே நேரில் வந்தது போல் தோன்றுகிறது” என்று கூறினான்.

கோடீஸ்வரர் பிச்சைக்காரனிடம், “தயவு செய்து இங்கு அமருங்கள். நீங்கள் மிகவும் களைப்பாக இருப்பது போல் தோன்றுகிறது. இந்த உணவை உண்ணுங்கள்” என்று கூறி உணவு அளித்த பிறகு, பிச்சைக்காரனுக்கு என்ன வேண்டும் என்று விசாரித்தார்.

அந்த பிச்சைக்காரன், “ஐயா! நான் உங்களைப் போல நல்ல உள்ளம் படைத்தவரை காண மட்டுமே வந்தேன். நீங்கள் எனக்கு சிறந்த உணவை ஏற்கனவே அளித்து விட்டீர்கள். வேறு என்ன எனக்கு வேண்டும்? உங்களின் அசாதாரண அன்பை எனக்கு காண்பித்து விட்டீர்கள். கடவுள் உங்களை ஆசீர்வதிக்கட்டும்!” என்றான்.

ஆனால் கோடீஸ்வரரோ அவனை விடுவதாக இல்லை. அவனிடம் மன்றாடி அவனை தன்னோடு தங்க வைத்தார். அவனுக்கென ஒரு தனி வீட்டையும் கட்டிக் கொடுத்து, அவனை வாழ்நாள் முழுவதும் காப்பாற்றினார்.

நீதி:

கடவுளும் இந்த நல்ல மனம் படைத்தக் கோடீஸ்வரரைப் போல தான். மக்களில் மூன்று வகை உண்டு. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான ஆசைகளுடனும், பிரார்த்தனைகளுடனும் கடவுளை அணுகுகின்றனர். காமம், குரோதம், லோபம் நிறைந்த பேராசை உள்ள மனிதன் ஒரு வகை. உலகளாவிய ஆசைகள் அனைவற்றையும் அவன் கேட்கிறான். ஆசைகள் இருந்த போதிலும் கடவுளை அணுகிக் கேட்பதால், அவனுடைய வேண்டுதலில் ஒரு பகுதியை கடவுள் நிறைவேற்றுவார் (அது அந்த முதல் பிச்சைக்காரன் பெற்ற இரண்டு ரூபாய் போல் அன்றே செலவழிந்து விடும்).

இரண்டாவது வகை பக்தர்கள், தங்களுக்கு துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை வேண்டும் என்று வேண்டுபவர்கள். முதலாவதை ஒப்பிடும் போது, கடவுளின் விருப்பத்திற்கு மாறாக நடக்க மாட்டார்கள் என்பதனால், இந்த நிலைமை சற்று உயர்ந்தது எனக் கூறலாம். கடவுளும் இவர்களின் துன்பங்களை நிவர்த்தி செய்து, நிறைந்த செல்வமும் வளமும் அளிப்பார்.

மூன்றாவது வகை பக்தர்கள், கடவுளே ஞானம், இறைத் தன்மை, பேரானந்தம் போன்ற சிறந்த குணங்களை கொண்டவர் என்று புரிந்து கொள்கின்றனர். ஆதலால், அவர்களுக்கு வேறு எதுவும் தேவையில்லை. அவர்களுடைய பற்றின்மை மற்றும் பூரண சரணாகதி போன்ற குணங்கள் கடவுளுக்கு மிகவும் பிடித்தவை. அதனால் அவர் இவர்களுக்கு ஈடு இணையில்லா பக்தியை அளித்து, இறுதியில் முக்தி அடைந்த முனிவரைப் போல் தம்மோடு இணைத்துக் கொள்கிறார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

இறுதி ஆசை

நீதி – நன் நடத்தை

உபநீதி – பெற்றோர்களின் கடமை, சரியான எடுத்துகாட்டாக இருப்பது, தலையிடாமல் இருப்பது.

ஒரு குற்றவாளி மரண தண்டனைக்கு செல்லும் முன், இறுதி ஆசையாக ஒரு பென்சில் மற்றும் காகிதம் வேண்டும் எனக் கேட்டான். பல நிமிடங்கள் அக்காகிதத்தில் ஏதோ எழுதிய பிறகு, குற்றவாளி அக்காகிதத்தை சிறையின் காவல்காரரிடம் ஒப்படைத்து, அதைத் தன் தாயிடம் ஒப்படைக்குமாறு கூறினான்.

அந்த கடிதத்தில்……

அம்மா, இவ்வுலகத்தில் இன்னும் நியாயம் இருந்திருந்தால், எனக்கு மட்டுமில்லாமல் நம் இருவருக்கும் மரண தண்டனை கிடைத்திருக்க வேண்டும். நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில், நீங்களும் எனக்கு இணையான குற்றவாளி தான்.

நினைவு படுத்திக் கொள்ளவும்…….மூன்று சக்கர வண்டி ஒன்றை ஒரு சிறுவனிடமிருந்து நான் திருடி வீட்டிற்கு கொண்டு வந்த போது?

அப்பா அதைப் பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்து, அதை ஒளித்து வைக்க நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்தீர்கள்.

பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடமிருந்து பணப்பையை திருடிய போது?

நீங்கள் என்னுடன் கடைக்கு வந்து அதை செலவழித்தீர்கள்.

நான் ஒதுக்கப் பட்ட போட்டியின் இறுதி முடிவை திருடியதால், அப்பா என்னை திருத்த நினைத்தார்.

நான் செய்த செயலை நியாயப்படுத்த அப்பாவிடம் வாதாடிய போது என்ன நிகழ்ந்தது என்று உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?

அம்மா, அப்போது குழந்தையாக இருந்தேன், பிறகு மற்றவர்களை துன்புறுத்தும் வாலிபனாக மாறினேன். தற்சமயம் நேர்மையில்லாத மனிதனாக இருக்கிறேன்.

அம்மா, அச்சமயம் நான் செய்த காரியங்களை சம்மதிக்காமல் திருந்தக்  கூடிய குழந்தையாக இருந்தேன். ஆனால், நீங்கள் என்னை கெட்ட பழக்கங்களுக்கு ஆளாக்கி விட்டீர்கள். ஆனாலும் நான் உங்களை மன்னிக்கிறேன்!

இந்தக் கடிதம் பல ஆயிரக்கணக்கான பெற்றோர்களிடம் போய் சேர வேண்டும் என்பது தான் என் விருப்பம்; மனிதர்களை நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என்று வித்தியாசப்படுத்திப் பார்ப்பது கல்வி மட்டுமே என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அம்மா, வாழ்க்கையை கொடுத்ததற்கும் நன்றி; கைதவற விட்டதற்கும் நன்றி.

உங்கள் குழந்தை குற்றவாளி.

நீதி:

பெற்றோர்கள் தங்களின் குழந்தைகளை அதிகமாக விரும்பி, பல சமயங்களில் செல்லம் கொடுத்து கெடுக்கின்றனர். சரியான சமயங்களில் சரியான முடிவுகளை எடுத்தால், பல பிரச்சனைகளை தவிர்க்கலாம். “ஒரு சிறிய கொடியை வடிவமைப்பது சுலபம், ஆனால் ஒரு மரத்தை அவ்வாறு செய்தால் அது உடைந்து விடும்.” தவறான செயல்களை துவக்கத்திலேயே தடுக்க வேண்டும். சிறு தவறுகளை கவனிக்காமல்  விட்டால், பெரிய குற்றங்களாக மாறிவிடும். பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்க வேண்டும். அன்பு என்றால் அதிகமாக செல்லம் கொடுப்பது என்று அர்த்தமில்லை. குழந்தைகளுக்கு சரியான பண்புகளை கற்றுக் கொடுத்து, சரி மற்றும் தவறுக்கு இடையில் உள்ள வித்தியாசத்தையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்க பெற்றோர்கள் அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும்.

நற்பண்புகளை புகட்டி, சரியான விதத்தில் குழந்தைகளை வளர்ப்பது, அவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் குடும்பம் மற்றும் சமூகத்திற்கும் முக்கியமாகும்.

இவ்வுலகத்தை மாற்ற கல்வி மிக சக்திவாய்ந்த ஆயுதமாகும். (நெல்சன் மண்டேலா)

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அகங்காரம் – கொடூரமான விரோதி

நீதி – சரியான நடத்தை

உப நீதி – அகங்காரத்தை விட்டுக் கொடுத்தல்

ஒரு ஊரில், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து பழகிக் கொண்டிருந்த இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் வளர்ந்த பின், தங்கள் விருப்பத்திற்கேற்றார் போல் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தனர். ஒருவன் சந்நியாசியாக மலைகளில் தவங்கள் செய்ய சென்றான். இன்னொருவன் பெரிய அரண்மனை போன்ற வீட்டில் வசதியாக, அரசனைப் போல் வாழ்ந்து வந்தான். சந்நியாசி இடுப்புத் துணியை மட்டுமே அணிந்திருந்தான்; ஆனால், மற்றொருவன் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து வந்தான்.

பல காலங்களுக்குப் பிறகு, வசதியுள்ள நண்பன் சந்நியாசியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தன் சிறு வயது நண்பனைப் பார்க்க விரும்பினான். பல இடங்களில் தேடி, தன் நண்பனை கண்ட அவன், தனது நண்பன் ஒரு பெரிய ஞானி என்பதை எண்ணி பெருமை அடைந்தான். தன் நண்பனை வீட்டிற்கு அழைத்து, உணவு அருந்துமாறு பணிவுடன் கேட்டுக் கொண்டான். இதற்கு சந்நியாசி நண்பன் ஒப்புக் கொண்டான்.

சந்நியாசி நண்பன் வருவதை முன்னிட்டு, பணக்கார நண்பன் தன் அரண்மனையில் சிறப்பான ஏற்பாடுகளும், அலங்காரங்களும் செய்தான். மேலும், கடுந்தரையில் நடக்காமல் இருக்க, விலையுயர்ந்த கம்பளங்களையும் விரித்தான்.

தன் நண்பனின் வீட்டிற்கு வந்த சந்நியாசி நண்பன், தன்னை வரவேற்க நண்பன் செய்திருந்த அற்புதமான ஏற்பாடுகளைக் கண்டு ஆச்சரியப் படுவதோடு, மகிழ்ச்சியும் அடைந்தான். அவன் பிரதான நுழைவாயில் அருகே சென்ற போது, அங்கு இருந்த ஒருவன், “பார்த்தாயா! உன்னுடைய நண்பன், தான் எவ்வளவு பணமும் செல்வமும் பெற்றவன் என்பதை உன்னிடம் காண்பிக்க இந்த ஏற்பாடுகளை செய்துள்ளான். உன்னிடம் ஒன்றுமே இல்லை என்பதை சுட்டிக் காண்பித்து நீ தாழ்ந்தவன் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துவதற்காகவே இவ்வாறு செய்துள்ளான்” என்று கூறினான். இதைக் கேட்ட சந்நியாசியின் அகங்காரமும், கோபமும் அதிகரித்தது.

கோபமான மற்றும் பைத்தியக்காரத்தனமான எண்ணங்கள் சந்நியாசி நண்பனின் மனதில் தோன்றியன. “நான் ஒரு சிறந்த ஞானி; இவனோ தன் செல்வத்தை என் அறிவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, என்னை அவமானப் படுத்த இவ்வாறு செய்துள்ளான்” என்று தவறாக புரிந்து கொண்டான். கோபத்தில், தன் கால்களை அருகில் இருந்த சேற்றில் ஊன்றி, அங்கு இருந்த கம்பளத்தை அழுக்காக்கினான்.

பணக்கார நண்பன் தன் நண்பனை வரவேற்கும் போது, விலையுயர்ந்த கம்பளங்கள் அழுக்காக இருப்பதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து கோபமுற்றான். இதைக் கண்ட சந்நியாசி, “உனக்கு பாடம் புகட்டவே இவ்வாறு உன் கம்பளத்தை வீணாக்கினேன்” என்று கோபத்தோடு கூறினான். மேலும், “நீ செல்வத்தை மட்டுமே பெற்றிக்கிறாய், நானோ உயர்ந்த ஞானத்தை அடைந்துள்ளேன். நான் ஒரு மகான், ஞானி மற்றும் சாது தெரியுமா?” என்று மிகுந்த கர்வத்துடன் கூறினான். அவன் அகங்காரம் எல்லையில்லாமல் பெருகியது.

இதைக் கேட்ட நண்பன், “என் தோழா, நீ லௌகீக மற்றும் பொருள் சார்ந்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் தியாகம் செய்து, ஒரு ஞானியாக இருந்தும் இந்த அகங்காரத்தை உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லையே. நான் உன்னை மிகவும் மரியாதையுடன் நடத்தி, உன்னைப் பெருமை படுத்தி, உன் சாதனைகளைப் பார்த்து பொறாமை பட்டிருக்கிறேன்; ஆனால் நீ இவ்வளவு கீழ்த்தனமாக நடந்து கொள்வாய் என நான் சற்றும் எதிர் பார்க்கவில்லை. உனக்கும் எனக்கும் ஒரு வித்தியாசம் கூட இல்லையே என வருத்தப்படுகிறேன். எனக்கு பணத்தின் மேல் கர்வமும், உனக்கு தவம் மற்றும் ஞானியின் வாழ்க்கையை சார்ந்த கர்வமும் உள்ளன. இந்த அகங்காரத்தினால் நீ தவத்தின் மூலம் பெற்ற அனைத்தையும் இழந்துள்ளாய்” என்று மரியாதையுடனும், மன்னிப்புக் கோரும் வகையிலும் கூறினான்.

நீதி:

ஒவ்வொருவனும் தன்னிடம் அகங்காரம் இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் பெற்ற செல்வம், அறிவு இவை அனைத்தும் இறைவன் நமக்கு அருளியது. “நான்” என்ற உணர்வு நம் கொடூரமான எதிரி. சந்தர்ப்பச் சூழ்நிலையின் காரணமாக, ஒரு விபத்தையோ, தவிர்க்க முடியாத நோயையோ நாம் சந்தித்தோமானால்,  நாம் அடைந்த அனைத்தையும் ஒரு நொடியில் இழக்கக் கூடும். எனவே, இறைவன் நமக்குக் கொடுத்ததை நினைத்து நன்றியுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். ஆரோக்கியமான உடல், தெளிந்த அறிவு – இவற்றை இறைவன் அருளவில்லை என்றால், இவ்வுலகில் எதையும் அடைந்திருக்க நம்மால் முடியாது. எனவே, மற்றவர்களைக் கண்டு பொறாமையோ, கோபமோ கொள்ளக் கூடாது. இறைவனை நம் மனதில் நினைத்து, நம் கடமையை சரி வர செய்தால், அவர் நமக்கு தேவைக்கு மேல் அளிப்பார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

ஸ்ரீராம், சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

கலியுகம்

நீதி – பக்தி

உபநீதி – நாமஸ்மரணம்

அரசர் யுதிஷ்டிரரின் ஆட்சியின் போது, நாட்டு மக்களின் பிரச்சனைகளை பீமன் தீர்த்து வைத்தார். அதனால், எவருக்கேனும் கேள்விகளோ, பிரச்சனைகளோ இருந்தால், அவரிடம் மட்டுமே உதவி நாடி வந்தனர். ஒரு நாள், விசித்திரமான சம்பவம் ஒன்றை கவனித்ததாக ஒரு மனிதன் கூறினான். அவன் வீட்டு வேலி மற்றொருவனின் பகுதியில் நகர்ந்திருப்பதாகவும், அதற்குக் காரணம் என்னவென்று தெரியவில்லை என்றும் கூறினான். சாதாரணமாக, அரக்கர்களின் தொல்லைகளால் அவதிப்பட்ட மக்களை காப்பாற்றுவது பீமனுக்கு சகஜமாக இருந்தது; ஆனால், இதைப் போன்ற விஷயங்களைக் கண்டு பீமனுக்கு வியப்பாக இருந்ததால், அவனை யுதிஷ்டிரரிடம் செல்லும் படியாக அவர் கூறினார்.

அதே தினத்தில், இன்னொரு விசித்திரமான சம்பவமும் நடந்தது. வேறொருவன் தன் கதையை இவ்வாறு கூறினான் – அவனிடம் ஒரு பானை நிறைய தண்ணீர் இருந்தது. அதை முதலில் சிறிய பானைகளில் நிரப்பிய பிறகு, மறுபடியும் அச்சிறிய பானைகளிலிருந்து பெரிய பானைக்குள் நிரப்பிய போது, பாதி அளவு தண்ணீர் மட்டுமே இருந்தது. இதற்கும் பதில் ஒன்றுமே தெரியாமல் தவித்த பீமன், அம்மனிதனையும் யுதிஷ்டிரரிடம் சென்று கேட்குமாறு அனுப்பினார். கூடிய விரைவில், மூன்றாவதாக ஒரு மனிதன் மற்றொரு விசித்திரமான சம்பவத்துடன் பீமனிடம் வந்தான். ஒரு யானையின் பெரிய உடம்பு, ஊசியின் சிறிய துளை வழியாக செல்கிறது; ஆனால், ஆச்சரியப்படும் வகையில் யானையின் வால் அந்த ஊசியின் துளையில் சிக்கிக் கொண்டு விடுகிறது, என்று அந்த மனிதன் புகார் கூறினான். பீமன் மறுபடியும் அம்மனிதனை யுதிஷ்டிரரிடம் அனுப்பி வைத்தார். தற்சமயம், நான்காவதாக ஒரு மனிதன் அங்கு வந்து, தெருவில் ஒரு பெரிய பாறையைப் பார்த்ததாகக் கூறினான். அப்பாறையை வலிமையுள்ள சில மனிதர்களால் நகர்த்த முடியவில்லை; ஆனால், ஒரு சாது கோல் ஒன்றை அசைத்து, அப்பாறையை நகர்த்தியதாகக் கூறினான். இந்த விசித்திரமான சம்பவங்களைப் பார்த்த பீமனின் ஆர்வம் தூண்டி விடப் பட்டது. அவரும் இம்மனிதர்களுடன் யுதிஷ்டிரரிடம் சென்று, இந்த விசித்திரமான சம்பவங்களுக்கு காரணத்தை தெரிந்து கொள்ள விரும்பினார்.

எல்லோரும் சேர்ந்து யுதிஷ்டிரரிடம் சென்று, இந்த சந்தேகங்களைப் பற்றி விசாரித்தனர். அதற்கு அவர், இந்த சம்பவங்கள் அனைவற்றும் வரப் போகின்ற கலியுகத்தை குறிப்பிடுகின்றன என்று கூறி, கீழ்கண்டவாறு விளக்கினார்.

ஒருவனின் வேலி மற்றொருவனின் பகுதியில் நகர்ந்த முதலாவது சம்பவத்தில், மற்றவர்களின் உடைமைகளின் மீது ஆசைப்படுவதை குறிக்கின்றது. மன வேதனைகள் மற்றும் கோபம் போன்ற உணர்வுகளுக்கு வழி வகுத்து, மற்றவர்களைப் போல நம்மிடம் இல்லையே என்ற எண்ணங்கள் இருப்பதனால், அதை அடைவதற்கு தகாத வழிகளை தேர்ந்தெடுத்தனர்.

பெரிய பானையிலிருந்து சிறிய பானைகளுக்கு தண்ணீரை ஊற்றி, பிறகு சிறிய பானைகளிலிருந்து பெரிய பானைக்கு ஊற்றும் போது பாதி அளவு தண்ணீர் மட்டுமே இருக்கும் இரண்டாவது சம்பவத்தில், நாம் செலுத்தும் அன்பு / கருணை / உதவியை ஒப்பிடும் போது, நமக்கு மற்றவர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் அன்பு 50% மட்டுமே இருக்கிறது.

ஒரு யானையின் பெரிய உடம்பு ஊசியின் சிறிய துளை வழியாக செல்கிறது; ஆனால், ஆச்சரியப்படும் வகையில் யானையின் வால் அந்த ஊசியின் துளையில் சிக்கிக் கொண்டு விடுகிறது என்ற மூன்றாவது சம்பவத்தில், மனிதர்கள் தங்களின் வருமானம் / வலிமை / வளம் போன்றவற்றை குடும்பம், நண்பர்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட விருப்பங்களுக்காக செலவழிக்க தயாராக இருக்கின்றனர்; ஆனால், கடவுளுக்கோ, கடவுளின் சேவைகளுக்கோ, சிறிதளவு கூட செலவழிக்க மனம் வருவதில்லை.

ஒரு பெரிய பாறையை வலிமை மிகுந்த மனிதர்களால் நகர்த்த முடியாத நிலைமையில், ஒரு சாது தன் கோலால் சுலபமாக நகர்த்தி விட்டார். இந்த சம்பவம், நாம சங்கீர்த்தனத்தின் மகிமையால், பாவங்களை நிவர்த்தி செய்ய முடியும் என்பதைக் குறிக்கின்றது.

மேலும் யுதிஷ்டிரர், கலியுகத்தில் அளவு கடந்த குறைபாடுகள் இருக்கின்றன, ஆனாலும் நாமஸ்மரணம் செய்வதனால் ஒருவனுக்கு மோக்ஷம் கிடைக்கும் என்பது ஒரு நல்ல விஷயம்.

காலேர் தோஷ-நிதே ராஜன்

அஸ்தி ஹி ஏகோ மஹான் குண:

கீர்த்தனாத் ஏவ க்ருஷ்ணஸ்ய

முக்த-ஸங்க: பரம் வ்ரஜேத்.

அன்புள்ள அரசரே, கலியுகத்தில் பாவங்கள் ஒரு விசாலமான சாகரமாக வெளிப்படுகின்றன. ஆனாலும், பகவான் கிருஷ்ணரின் நாமத்தை உச்சரிப்பதால், ஒருவன் நிலையற்ற வாழ்க்கையைக் கடந்து, வைகுண்டம் என்ற சாஸ்வதமான நிலையை சுலபமாக அடைகிறான்.

நீதி:

கலியுகத்தில், பகவானின் நாமத்தை தொடர்ந்து ஜபித்தால், அவரின் ஆசீர்வாதத்தை சுலபமாக பெறலாம். பழைய யுகங்களில் இருந்ததைப் போல், கடுமையான தவங்கள் ஒன்றுமே அவசியமில்லை.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

சமாதானத்தின் தூதராக பகவான் கிருஷ்ணர்

நீதி – அமைதி

உபநீதி – நேர்மை / நியாயம்

பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்து, போரை தவிர்க்க வேண்டும் என்று சஞ்சயன் அளித்த அறிவுரையை துரியோதனன் நிராகரித்ததால், பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், அமைதியை நிலைநாட்டுவதற்காக, பாண்டவர்களின் தூதராக ஹஸ்தினாபுரத்திற்கு செல்ல தீர்மானித்தார்.

அரசவையில் கிருஷ்ணருக்கு இன்முகமான வரவேற்பு கிடைத்தது. கிருஷ்ணர் துரியோதனனிடம், “நான் பாண்டவர்களிடமிருந்து ஒரு வேண்டுகோளுடன் வந்துள்ளேன். பாண்டவர்கள் போரை தவிர்த்து, அமைதியை விரும்பும் மனப்பான்மையுடன் இருப்பதால், ராஜ்ஜியத்தை முழுமையாக திருப்பி கொடுப்பதற்கு பதிலாக, ஐந்து கிராமங்களை மட்டுமே வழங்கினால் போதுமானது” என்றார்.

துரியோதனன் இகழ்ச்சியாக, “ராஜ்ஜியம் முழுவதுமே என்னை சேர்ந்தது. நான் ஊசியின் முனை அளவு கூட, நிலத்தை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது. எச்சமயமும் அவர்களை சார்ந்தே நீ பேசுகிறாய். நான் உன்னை சிறையில் அடைக்கப் போகிறேன்” என்றான். துரியோதனன் படை வீரர்களிடம் கிருஷ்ணரை சிறையில் அடைக்கக் கட்டளை விடுத்தான்.

கிருஷ்ணர் தன் விராட்ட ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்; எல்லோரும் பயந்தனர். பிறகு, கிருஷ்ணர் அரசவையிலிருந்து வெளியே சென்றார். கோரிக்கை நிராகரிக்கப் பட்டதால், பகவான் கிருஷ்ணர் தர்மத்தைக் காக்க, போர் தான் ஒரே வழி என்று தீர்மானித்தார்; தவிர்க்க முடியாதது நடந்தது.

நீதி:

ஒருவரின் மனது, அகம்பாவம், பொறாமை, வெறுப்பு மற்றும் பேராசையில் மூழ்கியிருக்கும் போது, மகாபாரதத்தில் நிகழ்ந்தது போல, வேறுபடுத்தி பார்க்கும் தன்மையை இழந்து, தனக்கும் மற்றும் குலத்திற்கே அழிவை தேடிக் கொள்கிறது. “தர்மம் சரிந்து, அதர்மம் தலை ஓங்கிய நிலைமையில் இருக்கும் போது, நல்லோரை காக்கவும், தீயன செய்வோரை அழிக்கவும், அறத்தை நிலை நிறுத்தவும் நான் யுகந்தோறும் அவதாரம் எடுப்பேன்” என்று பகவான் கிருஷ்ணர் கூறினார். மேற்கூறிய கதை, பகவான் கிருஷ்ணரின் உறுதிமொழியை வெளிப்படுத்துகிறது.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அமைதியின் ஓவியம்

நீதி – அமைதி

உபநீதி – நிசப்தம், மன நிம்மதி

ஒரு ஊரில், ஒரு அரசர் இருந்தார். அவர், அமைதியைச் சித்தரிக்கும் சிறந்த ஓவியத்திற்குப் பரிசளிப்பதாக அறிவித்தார். பல ஓவியர்கள் முயற்சி செய்தனர். அரசர் அனைத்து ஓவியங்களையும் பார்வையிட்டார்.

அங்கு இருந்த ஓவியங்களில், இரண்டு ஓவியங்கள் மட்டுமே அரசரை மிகவும் கவர்ந்தன. அவற்றில் ஒன்றை அவர் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருந்தது. முதல் படத்தில், ஒரு அமைதியான ஏரி இருந்தது. அந்த ஏரி, சுற்றியுள்ள உயர்ந்த மலைகளின் பிம்பங்களைப் பிரதிபலித்தது; வெண் மேகங்களுடன் கூடிய அழகான நீல நிற வானம் இருந்தது. அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்த அனைவரும், இது தான் அமைதிக்கான சிறந்த ஓவியம் என நினைத்தனர்.

இரண்டாவது படத்திலும், பல மலைகள் காணப்பட்டன; ஆனால், அவை கரடு முரடாகவும், வறண்டும் இருந்தன. மேலும் அப்படத்தில், ஆக்ரோஷமான இடி, மின்னலுடன் கூடிய வானம், மற்றும் மலைகளை ஒட்டி வேகமாக கொட்டும் நீர் அருவிகள், என எவ்வித அமைதியும் நிலவாத ஒரு சூழல் வரையப்பட்டிருந்தது.

அரசர் கூர்ந்து கவனித்தார். அந்த நீரருவிக்குப் பின்னால், விரிந்த பாறையிலிருந்து வளர்ந்த ஒரு சிறிய புதரில் ஒரு தாய்க் குருவி கூடு கட்டியிருந்தது. அருவியின் சத்தத்திற்கு இடையில், அந்தத் தாய்க்குருவி, தன் கூட்டில் மிகவும் அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் காணப்பட்டது.

அரசர் இந்த இரண்டாவது படத்தை தேர்ந்தெடுத்தார்.

நீதி

ஒரு அமைதியான சூழலில், நிம்மதியாகவும், நிசப்தமாகவும் இருப்பது எளிது; ஆனால், மிகவும் சத்தமான மற்றும் கூட்டமான இடங்களில் அமைதியைத் தேடுவது கடினம். நாம் நிம்மதியையும், மகிழ்ச்சியையும் வெளியில் தேட வேண்டிய அவசியமில்லை. நம்முள்ளேயே தேடக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நம்முள்ளேயே உறைந்திருக்கும் அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் நாம் கண்டு பிடித்தால், வெளிப்புறச் சூழ்நிலை நம்மை பாதிக்காது.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

மூன்று விதமான மனிதர்கள்

நீதி – நன் நடத்தை / உண்மை

உபநீதி – நம்பிக்கை / விசுவாசம்

ஒரு ஆசிரியர், மூன்று பொம்மைகளை ஒரு மாணவனிடம் காண்பித்து, அவைகளுக்கு இடையே இருக்கும் வேறுபாடுகளை கண்டுபிடிக்க சொன்னார். பரிமாணம், வடிவம் மற்றும் வஸ்து என்ற வகைகளில் அவை மூன்றுமே ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. கூர்ந்து கவனித்த பின், மாணவன் அப்பொம்மைகளில் துளைகளை கண்டு பிடித்தான். முதல் பொம்மையில், காதுகளில் துளைகள் இருந்தன. இரண்டாவது பொம்மையில், காது மற்றும் வாயில் துளைகள் இருந்தன. மூன்றாவது பொம்மையில் ஒரு காதில் ஒரு துளை இருந்தது.

மாணவன், ஒரு மெல்லிய நீண்ட வைக்கோலை எடுத்து, முதல் பொம்மையின் ஒரு காது வழியாக நுழைத்தான்; ஆச்சரியமாக, மற்றொரு காது வழியாக அவ்வைக்கோல் வெளியே வந்தது. அடுத்ததாக, ஒரு காது வழியாக வைக்கோலை நுழைத்த போது, வாய் வழியாக வெளியே வந்தது. மூன்றாவது பொம்மையில், வைக்கோலை ஒரு காது வழியாக நுழைத்த போது, அது எங்கிருந்தும் வெளியே வரவில்லை.

இதற்குப் பிறகு, மாணவன் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தான். உங்களைச் சுற்றி இருக்கும் சிலர், நீங்கள் சொல்வதை கூர்ந்து கவனித்து, உங்கள் மேல் அக்கறை இருப்பது போல நடிக்கின்றனர். எல்லாவற்றையும் கேட்ட பிறகு, முதல் பொம்மையின் வைக்கோல் மற்றொரு காது வழியாக வெளியே வருவது போல, நீங்கள் கூறிய அனைத்து விஷயங்களையும் மறந்து விடுகின்றனர். இவ்வகையான மனிதர்களுடன் சற்று கவனித்துப் பழக வேண்டும்.

இரண்டாவது பொம்மையைப் போல, சிலர் நீங்கள் கூறுவதை கவனித்து, அக்கறை காண்பிப்பது போல நடிக்கின்றனர். ஆனால், நீங்கள் நம்பிக்கையுடன் கூறியதை உளறி விடுகின்றனர்.

மூன்றாவது பொம்மையில், வைக்கோல் எந்த வழியாகவும் வெளியே வருவதில்லை. அதே போல, இவ்வகையான மனிதர்கள் நம்பிக்கையுடனும், விசுவாசத்துடனும் நடந்து கொள்கின்றனர். இவர்களை முழுமையாக நம்பலாம்.

நீதி:

எப்பொழுதும் நம்பிக்கை மற்றும் விசுவாசமுள்ள மனிதர்களுடன் பழக  வேண்டும். நீங்கள் சொல்வதை காது கொடுத்துக் கேட்பவர்கள், நெருக்கடி சமயங்களில் உங்கள் உதவிக்கு கட்டாயமாக வருவார்கள் என்று சொல்ல முடியாது.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com