வாழ்க்கை நிலையற்றது

நீதி – உண்மை

உபநீதி – பகுத்தறிவு, ஆழ்ந்த உணர்தல், மதிப்பீடு செய்தல்

Life is transitory picture 1ஒரு சமயம், அமெரிக்கச் சுற்றுலாப் பயணி ஒருவர் எகிப்து நாட்டின் கெய்ரோ பகுதியில் வசித்த பிரபலமான  மற்றும் விவேகமுள்ள மனிதர் ஒருவரை பார்க்கச் சென்றார். அந்த மனிதரின் இல்லத்திற்குச் சென்ற போது, மிக குறைவான பொருட்கள் இருந்தன. அந்த அறையில் ஒரு படுக்கை, மேஜை மற்றும் நீண்ட இருக்கை மட்டுமே இருந்தன.

பயணி ஆச்சரியத்துடன் அறிவுள்ள மனிதரிடம், “உங்களுடைய மற்ற சாமான்கள் எல்லாம் எங்கே?” என்று கேட்டார். உடனே அவர் பதில் ஒன்றும் கூறாமல் அதே கேள்வியைப் பயணியிடம் கேட்டார். “என்னுடையதா?” என்று வியப்புடன் கேட்டு, “நான் ஒரு பயணி தானே; சில நாட்களில் சென்று விடுவேன்” என்றார்.

அதை கேட்டவுடன் அறிவுள்ள மனிதர், “பூலோகத்தில் நம் வாழ்க்கை நிலையற்றது. ஆனாலும், சிலர் இங்கேயே வாழ்வதாக நினைத்துக் கொண்டு சந்தோஷமாக இருக்க மறந்து விடுகிறார்கள். நானும் உன்னைப் போல தான். சிறிது நாட்கள் இருந்து விட்டு சென்று விடுவேன்” என்று பதிலளித்தார்.

நீதி:

Life is transitory picture 2தாமரையில் இருக்கும் பனித் துளிகள் போல வாழ்க்கையும் நிலையற்றது என்று ஆதி சங்கரர் விவரமாக கூறுகிறார். தாமரை சேற்றில் வளர்ந்தாலும், சுற்றுப்புறச் சூழலால் பாதிக்கப் படுவதில்லை. அதே போல, நம் நிலையற்ற வாழ்க்கையிலும் நோய், துக்கம், அகங்காரம் என்றிருந்தாலும், தாமரையைப் போல நாம் இந்த நிலையற்ற வாழ்க்கைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், நிரந்தரமானதை நாடி செல்ல வேண்டும். நம் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக வாழ வேண்டும். கடவுளை நினைத்து நாமஸ்மரணம் செய்தால், உண்மையான அன்பு, பேரின்பம் மற்றும் எது நிரந்தரமோ அது கிடைக்கும்.

நாம் சேர்க்கும் பொருட் செல்வம் இன்பம் தராது. ஒழுங்கான வழியில் அன்பின் துணைக் கொண்டு சேர்க்கும் செல்வம் தான் நிரந்தரம்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

Advertisements

சாந்தனுவும் சத்யவதியும்

நீதி: நன் நடத்தை

உபநீதி: உண்மை / பகுத்தறிவு / பேராசை 

Shantanu and sathyavati1ஒரு நாள், ராஜா சாந்தனு யமுனை ஆற்றின் கரையில் உலாவிக் கொண்டிருக்கும் போது, தென்றலில் தெய்வீக நறுமணம் சூழ்ந்திருந்ததை உணர்ந்து, அதற்கு காரணம் என்னவென்று யோசித்தார்; சற்று நேரத்தில், தேவதைப் போல ஒரு கன்னிப் பெண்ணைப் பார்த்தார். இந்தப் பெண்ணிடமிருந்து வனம் முழுவதும் நறுமணம் பரவ வேண்டும் என்று ரிஷி ஒருவர் அவளுக்கு வரம் அளித்திருந்தார். ராஜாவின் துணைவி கங்கை அவரை விட்டுச் சென்ற பின், அவர் தன் புலன்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார்; ஆனால் இந்த தேவதையைப் பார்த்தவுடன், தன் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அவளிடம் சென்று தன் மனைவியாக இருக்குமாறு அவளை வேண்டினார்.

Shantanu and sathyavati2அந்தப் பெண், “நான் மீனவ சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவள்; தலைவராகத் திகழும் என் தந்தையிடம் பேசி, அவரிடமிருந்து சம்மதம் கேட்டுக் கொள்ளவும்” என்றாள். அவள் தோற்றத்தைப் போலவே அவளின் குரலும் மென்மையாக இருந்தது.

அவள் தந்தை கூர்மதியுடையவராகத் திகழ்ந்தார். ராஜாவிடம் அவர், “என் பெண் ஒரு நாள் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும்; நீங்கள் அவளுக்கு ஏற்றவர் தான். ஆனால், உங்கள் மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்வதற்கு முன்பு, நீங்கள் எனக்கு ஒரு வாக்களிக்க வேண்டும்” என்றார்.

அதற்கு சாந்தனு, “ஒரு வாக்கு மட்டும் கொடுக்க வேண்டுமென்றால் நான் ஒத்துக் கொள்கிறேன்” என்றார்.

Shantanu and sathyavati3உடனே, மீனவர் சமுதாயத்திற்கே தலைவராகத் திகழ்ந்த அவளின் தந்தை, “இவளுக்கு பிறக்கும் குழந்தை உங்களுக்குப் பிறகு ராஜாவாக ஆட்சி புரிய வேண்டும்” என்றார்.

மீனவரின் பெண்ணின் மேல் மிகுந்த அன்பு இருந்த போதிலும், இந்த வாக்கை ராஜாவால் கொடுக்க முடியவில்லை; ஏனெனில், கங்காவிற்குப் பிறந்த அவர் மகன் தேவவ்ரதனிற்குத் தான் ராஜாவாக ஆட்சிப் புரிய தகுதியுண்டு எனக் கருதினார். அதனால், ராஜா வேறு விதமாக யோசனை கூடச் செய்ய முடியாமல் ஹஸ்தினாபுரத்திற்குத் திரும்பி சென்றார். இந்த விஷயத்தை யாரிடமும் சொல்லவில்லை; ஆனால், மிகுந்த வருத்ததுடன் மெளனமாக இருந்தார்.

Shantanu and sathyavati4ஒரு நாள் தேவவ்ரதன் தந்தையிடம், “உங்கள் மனதிற்கு விருப்பப்பட்ட எல்லாமே இருக்கும் போது ஏன் சோகமாக இருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் அனுபவிக்கும் ஏதோ ஒரு மன வேதனையை இரகசியமாக வைத்திருக்கும் காரணம்?” எனக் கேட்டான்.

அதற்கு ராஜா, “ஆம், நீ சொல்வது உண்மை; மன சஞ்சலம் மற்றும் வேதனையால் தவிக்கிறேன். நீ என்னுடைய ஒரே மகன்; உன் எண்ணங்கள் எச்சமயமும் இராணுவ லட்சியங்களில் இருக்கின்றன. வாழ்க்கையும் உறுதியல்ல, போர்களும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கும். உனக்கு ஏதாவது நடக்கக் கூடாதது நடந்து விட்டால், நம் குடும்பமே காணாமல் போகி விடும். நீ நூறு மகன்களுக்கு Shantanu and sathyavati5சமம் என்று நான் அறிவேன். ஆனால் நன்றாக வேதம் படித்தவர்களைக் கேட்டால், ஒரு மகன் இருப்பதற்கும், ஒன்றுமே இல்லாததற்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை எனச் சொல்வார்கள். நம் குடும்பம் நீண்ட காலம் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கு ஒரு மகன் மேல் மட்டும் சார்ந்திருக்கக் கூடாது என்பது என் அபிப்பிராயம். இது தான் என் கவலைக்கும் காரணம்” என்றார். மகனிடம் நடந்ததைச் சொல்ல அவமானமாக இருந்ததால், இப்படி பட்டும் படாத வகையில் பேசினார்.

தந்தையின் மன சஞ்சலத்திற்கு ஏதோ ஒரு ரகசியக் காரணம் இருக்க வேண்டும் என்று விவேகமுடைய மகன் புரிந்து கொண்டான். தந்தையின் தேர்ப்பாகனிடம் விசாரித்த போது, யமுனை ஆற்றுக் கரையில் அவர் அந்த மீனவ பெண்ணுடன் பேசியது தெரிய வந்தது. உடனே மகன், மீனவ சமுதாயத்தின் தலைவரிடம் சென்று, அவர் மகளைத் தன் தந்தைக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டான். பெண்ணின் தந்தை மரியாதையுடன் ஆனால் உறுதியாக, “என் பெண்ணுக்கு உன் தந்தையைத் திருமணம் செய்து கொள்ள எல்லாத் தகுதிகளும் உள்ளன; அக்காரணத்தால் அவள் மகன் உன் தந்தைக்குப் பின் வாரிசாக இருக்க வேண்டும் அல்லவா? ஆனால், உன் தந்தைக்குப் பின் நீ என்றிருக்கும் போது, கல்யாணத்திற்குத் தடையாக இருக்கிறது!” என்றார்.

Shantanu and sathyavati6அதற்கு தேவவ்ரதன், “உங்கள் பெண்ணிற்குப் பிறக்கும் மகன் நிச்சயமாக ராஜாவாக இருப்பான் என்ற உறுதிமொழியை நான் உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன். நான் அந்த தகுதியை இழக்கத் தயாராக இருக்கிறேன் என்பதையும் உங்களிடம் சொல்ல ஆசைப் படுகிறேன்” என்றார்.

அதற்கு மீனவத் தலைவர், “ராஜா குடும்பத்தில் பிறந்தவர் எவருமே இதைப் போல ஒரு சிறப்பான விஷயத்தைச் செய்ததில்லை. நீ உண்மையாகவே வீரன். உன் தந்தையின் திருமணத்தை நீயே நடத்தி வைக்கலாம். ஆனால் பெண்ணின் தந்தை என்ற முறையில், நான் சொல்வதைப் பொறுமையாகக் கேள். நீ கொடுத்த உறுதிமொழியை மீறி நடந்து கொள்ள மாட்டாய் என நம்புகிறேன். ஆனால் உனக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளும் அப்படி இருப்பார்கள் என்று என்ன நிச்சயம்? உன்னைப் போலவே உன் குழந்தைகளும் வீரர்களாக இருப்பார்கள். ராஜ்ஜியத்தை வலுக் கட்டாயமாகக் கேட்டால் என்ன செய்ய முடியும்? இந்தச் சந்தேகம் தான் என் மன சஞ்சலத்திற்குக் காரணம்” என்றார்.

இந்தக் குழப்பமான கேள்விக்குப் பிறகு, தந்தையின் ஆசைகளை எப்படியாவது பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்த தேவவ்ரதன் இன்னும் ஒரு உறுதியான வாக்கைக் கொடுத்தார். நிமிர்ந்த சிரத்துடன், “நான் திருமணமே செய்து கொள்ள மாட்டேன். என் வாழ்க்கையை இவ்வகையான பண்புகளோடு தூய்மையாக வாழ்வேன்” என்றார். இதை உச்சரிக்கும் போது, தேவ லோகத்திலிருந்து தேவர்கள் அனைவரும் அவர் மீது மலர்களைத் தூவி, “பீஷ்மர்” “பீஷ்மர்” என வாழ்த்தினர்.

ஒரு தீவிரமான உறுதிமொழியை மேற்கொண்டு, அதை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றுபவருக்குத் தான் பீஷ்மர் என்ற பெயர் கொடுக்கப்படுகிறது. அந்த நிமிடத்திலிருந்து தேவவ்ரதனிற்கு பட்டப் பெயராக பீஷ்மர் என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது.

இவ்வாறு கங்கையின் புத்திரன் சத்யவதியைத் தன் தந்தையிடம் கொண்டு சேர்த்தார். சில காலங்களில், சத்யவதி மற்றும் சாந்தனுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் பிறந்தன. சித்ராங்கதனும், விசித்ரவீர்யனும் தந்தைக்குப் பிறகு நாட்டை ஆண்டனர். விசித்ரவீர்யனுக்கு இரண்டு மனைவிகள் – அம்பிகா மற்றும் அம்பாலிகா – அவர்களுக்கு பிறந்த மகன்கள் தான்  திருதராஷ்டிரனும், பாண்டுவும்.  திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் தான் கௌரவர். பாண்டுவின் ஐந்து மகன்கள் தான் பாண்டவர்கள்.

பீஷ்மர் பல வருடங்கள் மரியாதையுடன் கவனிக்கப்பட்டு, குருக்ஷேத்திர போர் முடியும் வரை இருந்தார்.

நீதி:

செல்வமும், ஆசையும் தான் எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் மூல காரணமாக இருக்கின்றது. மகாபாரதத்தின் துவக்கத்தில், சாந்தனுவிற்குப் பிறகு, அரியாசனத்திற்கு தகுதி பெற்று, உரிமையுள்ள வாரிசாக அவரின் மூத்த மகன் தேவவ்ரதன் இருந்தார். ஆனால், அவர் திகிலுண்டாக்குகிற வகையில் ஒரு சபதத்தை மேற்கொண்டு, திருமணம் செய்து கொள்ளாமல், அரியாசனத்தையும் விட்டுக் கொடுத்து “பீஷ்மராக” மாறினார். (திகிலுண்டாக்குகிற  வகையில் ஒரு சபதத்தை மேற்கொண்டு, அதை நிறைவேற்றுவது தான் பீஷ்மர் என்ற சொல்லிற்கு அர்த்தம்) இப்படிச் செய்து, சத்யவதியுடன் திருமணம் செய்து கொள்ள ஆசைப்பட்ட தன் தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார். மேலும், சத்யவதியை திருமணம் செய்து கொண்டால், அரியணை அவர்களுக்கு பிறக்கும் மகனுக்கு தான் சென்றடைய வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இருந்தது. இந்த நேர்மையற்ற கோரிக்கைக்கு ஆசையும், செல்வமும் தான் காரணமாக அமைந்தது.

சதை மற்றும் எலும்புகளால் ஆன உடலின் மேல் இருக்கும் ஈர்ப்பு தற்காலிகமானது என்று ஆதி சங்கரர் நமக்கு பஜ கோவிந்தத்திலிருந்து ஞாபகப் படுத்துகிறார். நிலையற்ற பொருட்களின் மீது ஆசை வைத்து ஏன் ஏமாற்றம் அடைகிறோம் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அழுகிய வாழைப்பழங்கள்

Rotten bananas

நீதி – நன்நடத்தை

உபநீதி – காலம் தவறாமை

நரிமன் ஒரு நல்ல மனிதர். அவர் கடவுளை ஈடுபாட்டுடன் தியானித்து, மனோபலம் மற்றும் ஊக்கம் பெற வேண்டினார். அவரது நேரம் மற்றும் பணத்தை பெரும்பாலும் ஏழைகளின் சேவைக்காகவே செலவழித்தார். அவர் இலவச மருத்துவ முகாம்கள் நடக்கும் மருத்துவமனைகளில் சேவை செய்து வந்தார். மருத்துவமனையில் உள்ள ஏழை நோயாளிகளுக்குப் பழங்களை வாங்கிக் கொடுப்பார்; சில சமயங்களில், ஏழை தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளைத் திரையரங்கிற்கு அல்லது ஐஸ் கிரீம் விருந்திற்கு அழைத்துச் செல்வார். அவர் மேற்கொண்ட ஒவ்வொரு சேவையையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் சேவையாகவே கருதினார். ஒரு நாள் அவர் தனது இளைய மகனிடம், “கடவுளுக்கு வாழைப்பழங்களை நைவேத்தியம் செய்வதற்காக நான் இன்று கோவிலுக்குப் போகிறேன். அதற்குப் பிறகு, அவற்றை கோவில் வாசலில் காத்திருக்கும் பிச்சைக்காரர்களுக்கு விநியோகிப்பேன். நீ என்னுடன் ஏன் வரக்கூடாது?” என்று கேட்டார். பதிலுக்கு அவன் “அட! நீங்கள் வேறு அப்பா!! கோவிலுக்கு செல்வது, பிரார்த்தனை செய்வது… சேவைகளில் ஈடுபடுவது… இவற்றில் எனக்கு விருப்பம் இல்லை. மேலும் இவையெல்லாம் வயதானவர்கள் செய்யும் சில விஷயங்கள். அதனால், உங்களுக்கு ஈடுபாடு இருக்கிறது. நான் ஒரு இளைஞன்; இப்பொழுது எனக்கு இதில் ஆர்வம் இல்லை. உங்களைப் போல வயதான பிறகு யோசிக்கிறேன்!” என்று கூறி, தான் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மேற்கத்திய இசைக்கு ஏற்றவாறு மெதுவாகத் தனது உடலை அசைத்துக் கொண்டிருந்தான். நரிமன் பதில் ஒன்றும் கூறாமல், தான் நினைத்த காரியங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதற்காக வெளியே சென்று விட்டார்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு நரிமன், பெரிய கூடை நிறைந்த கனிந்த வாழைப்பழங்களை வீட்டு வாசலில் வைத்துவிட்டு குளிப்பதற்காக சென்றார். அச்சமயம் அவரது மகன் கூடை நிறைய கருப்புநிற வாழைப்பழங்களையும், அவற்றை மொய்த்து கொண்டிருந்த பூச்சிகளையும் கவனித்தான். பார்வைக்கே சகிக்க முடியாத வண்ணம் சில வாழைப்பழங்கள் அழுகிய நிலையில் இருந்தன. தந்தை ஒரு வெள்ளை நிற குர்தா-பைஜாமா அணிந்து வந்து தனது காரில் வாழைப்பழங்களை வைத்துக் கொண்டிருந்தார். மகன், “அப்பா, நீங்கள் இந்த வாழைப்பழங்களை எங்கே எடுத்து செல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டான். “கோவிலுக்கு”, என்று அவர் சர்வ சாதாரணமாகக் கூறினார்.

“ஆனால் அப்பா, இந்த வாழைப்பழங்கள் அழுகி இருக்கின்றனவே. மேலும், பூச்சிகளும் மொய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. நீங்கள் கடவுளுக்கு அவற்றை அர்ப்பணிக்க விரும்பியிருந்தால், குறைந்த பட்சம் புதியவற்றை வாங்கியிருக்க வேண்டும், அல்லவா? இவற்றை ஆலயத்திற்கு வழங்குவது இழிவான செயலாகும்” என்று கூறினான்.

அதற்கு நரிமன், “முதியவனாகியப் பிறகு கடுவுளுக்கு சேவை செய்வது சரி என்று நினைக்கிறாய்; அந்த வயதான காலத்தில் நீ சேவை செய்வதற்கு தகுதி உள்ளவனாக இருப்பாயா? அப்படி இருப்பது சரி என்றால், இந்த பழைய, அழுகிய வாழைப்பழங்களை கடவுளுக்கு செலுத்துவது சரி தானே!” என்றார்.

மகனுக்கு என்ன பேசுவது என்று புரியாமல் தவித்தான். அவனால் தனது தந்தையின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியவில்லை. சரியான தருணத்தில் சரியான அஸ்திரத்தால் தாக்கியிருந்ததை தந்தை அறிந்திருந்தார். அவர் தொடர்ந்து, “இளமையும், திறனும் இருக்கும் போது இறைவனுக்கு பணியாற்ற முடியும்; சிறந்த சேவைகளை வழங்க முடியும். தேவைப்படுபவர்களுக்கு சிறிது பணத்தை செலவழித்து, நேரத்தையும் ஒதுக்க முடியும். வயதான பின்னர் நமது உடலில் பிரச்சனைகள் இருக்கக் கூடும்; சேவை செய்ய போதுமான வலிமை இருக்காது. நமக்குச் செலவுகள் மற்றும்  நிதி வரம்புகள் இருக்கலாம். நாம் தியானத்தில் உட்கார முடியாமல் போகலாம்; யாருக்கு தெரியும்! வாதம் அல்லது வாத நோயால் ஏற்படும் தொல்லைகள் பல இருக்கலாம். அப்பொழுது நம்மால் என்ன செய்ய இயலும்? அந்த நேரத்தில் நமக்கு இறைவனின் கிருபையும் தயவும் மற்ற சமயங்களை விட அதிகமாக வேண்டும்” என்றார்.

தந்தை கடைசிக் கூடையை வண்டியில் வைத்துவிட்டு வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு சென்றார். அவர் தனது கருத்தை தெரிவித்து விட்டு எங்கே சென்றார் தெரியுமா? ஆலயத்திற்குச் செல்லவில்லை, ஏனென்றால் இந்த வாழைப்பழங்கள் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்க பொருந்தாது என்று அவர் அறிந்திருந்தார். அதற்கு பதிலாக அவர் பசுக்கள் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றார். அவற்றிற்கு வாழைப்பழங்களை உணவாக அளித்தார். எந்த இடத்திற்கு போய் சேர வேண்டுமோ, வாழைப்பழங்கள் அங்கு சரியாக போய் சேர்ந்தன.

நீதி:

எய்தற் கரியது இயைந்தக்கால் அந்நிலையே செய்தற் கரிய செயல்

கிடைத்தற்கறிய காலம் வந்து வாய்க்குமானால், அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு அப்போதே செய்தற்கரியச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.

மற்றவர்களுக்கு ஒரு உதவியைச் செய்ய கூடிய நிலையில் இருக்கும் போதே செய்துவிட வேண்டும். இது பயனுள்ளதாக இருக்க வேண்டும். ஒரு செயல் அர்த்தமுள்ளதாக மாறுவதற்கு சரியான நேரத்தில் சில பணிகளைச் செய்ய ஒருவன் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நேரத்தை கடத்தித் தாமதப்படுத்தாமல், கடமைகளை ஆற்ற வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

வள்ளி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

குரங்கும், வேர்க்கடலையும்

நீதி: சரியான நடத்தை                             

உபநீதி: மதிப்பீடு செய்தல் / நிம்மதி 

இந்தக் கதையில் குரங்கு பிடிப்பவர் எப்படி குரங்கைப் பிடிக்கிறார் என்பதைப் பார்க்கலாம்.

அம்மனிதன் பல குரங்குகளை மரத்தின் மேல் பார்த்து, குரங்கை எப்படிப் பிடிக்கலாம் என்று நினைத்து ஒரு திட்டத்துடன் வந்தார். குரங்கு பிடிப்பவர், நிறைய வேர்க்கடலைகளை, ஒரு குறுகலான கழுத்துள்ள ஜாடியில் போட்டு, மரத்தடியில் அந்த ஜாடியை வைத்தார். குரங்குகள் இந்தச் செயலைக் கவனித்து வந்தன; குரங்கு பிடிப்பவர் அங்கிருந்து கிளம்புவதற்காக, குரங்குகள் காத்துக் கொண்டிருந்தன.

Monkeys and peanutsஅவர் கிளம்பியவுடன், ஒரு குரங்கு வேகமாகக் கீழே குதித்து, ஜாடியின் வாயினுள் கையை விட்டு, வேர்க்கடலைகளை எடுக்கப் பார்த்தது. குறுகலான கழுத்துள்ள ஜாடியில் கை சிக்கிக் கொண்டது. கையில் வேர்க்கடலை நிறைந்திருந்ததை நினைத்து சந்தோஷப்பட்டு, கையை ஜாடியிலிருந்து எடுக்கப் பார்த்தது. எவ்வளவு முயற்சி செய்தும், அதனால் கையை எடுக்க முடியவில்லை.

குரங்கு வேர்க்கடலைகளை மிகவும் விரும்பியதால், கையில் இருந்த வேர்க்கடலைகளை விட மனசில்லை; ஆனால், கைகளை வெளியே எடுக்கவும் முடியவில்லை. குரங்கு பிடிப்பவர் அங்கு வந்து, சந்தோஷமாகக் குரங்கை பிடித்துக் கொண்டு சென்று விட்டார்.

கையில் இருக்கும் வேர்க்கடலையை விட்டிருந்தால், குரங்கு தப்பித்துச் சென்றிருக்கும். ஆனால், பிணைப்பும், பேராசையும் இருந்ததால், குரங்கின் கை சிக்கிக் கொண்டு, இறுதியில் சூழ்நிலை மோசமாக மாறி, குரங்கு பிடிப்பவர் கைகளில் சிக்கிக் கொண்டது.

கற்பித்தல்:

விழிப்புணர்வையும், ஆழ்ந்த உணர்தலையும் நம் வாழ்க்கையில் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ஆதி சங்கரர் கூறுகிறார்; அன்பை மேம்படுத்திக் கொண்டு பற்றின்மை என்ற பண்பைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். நமக்குத் தேவையான பணத்தைச் சம்பாதிப்பது மிகவும் அவசியம்; ஆனால், ஒழுங்கான முறையில் சம்பாதிக்க வேண்டும். இப்படி என்ன சம்பாதிக்கிறோமோ, அதை வைத்துக் கொண்டு, சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும். பணத்தின் மேல் இருக்கும் தவறான நம்பிக்கை மற்றும் பற்றை விட்டு விட வேண்டும். அப்படிப் பற்றை விடாமல் இருந்தால், குரங்கைப் போல வாழ்க்கையில் சிக்கிக் கொண்டு விடுவோம்.

“உலகத்தின் வளம் அனைவருடைய தேவைகளுக்கு இருக்கிறதே தவிர பேராசைக்கு அல்ல” என்று ஒரு முதுமொழி இருக்கிறது. பேராசை இருந்தால், தவறான வழிகளில் சம்பாதிக்கத் தோன்றும்; மேலும், தேவைப்படுபவர்களுக்குப் பணத்தைச் செலவு செய்ய மனம் இருக்காது. அன்பு, நேர்மை மற்றும் ஒழுங்கான முறையில் பணத்தைச் சம்பாதிக்கும் போது தான் மன நிறைவு கிடைக்கிறது. அதனால், ஆதி சங்கரர் “ஓ மூடனே; பற்றின்மையை வளர்த்துக் கொண்டு, நேர்மையாக வாழ்ந்து, கடவுளை வணங்கு” என்று கூறுகிறார்.

மேற்கூறிய முதுமொழி, செல்வத்திற்கு மட்டும் அல்லாமல் உறவுகளுக்கும் பொருந்தும். பெற்றோர்கள் குழந்தைகளின் மேல் அளவில்லா ஆசை வைத்திருக்கிறார்கள்; பல சமயங்களில், குழந்தைகளின் வளர்ச்சியைப் பெற்றோர்களே இந்த ஆசையினால் கெடுத்து விடுகிறார்கள். ஏனெனில் பற்று, அவர்களைக் கண் மூடித்தனமாக இருக்கும் வகையில் கொண்டு செல்கிறது. குழந்தைகள் வளர்ந்த பிறகு, அவர்களிடம் ஆதரவாக இருந்து, அன்பைச் செலுத்த வேண்டும்; ஆனால், குழந்தைகளை ஒரு அளவிற்கு மேல் விட்டு விட வேண்டும். அப்போது தான், பெற்றோர்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் உறவுமுறை நீடித்து இருக்கும். பற்று மற்றும் உடைமையை அதிகமாக பொருட்படுத்தாமல், ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டு, அவரவர் ஆசைக்கு மதிப்பு கொடுக்க வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

டாக்ஸி ஓட்டுபவரின் நேர்மையான குணம்

நீதி: நன்னடத்தை / உண்மை

உபநீதி: நேர்மை

A cabbies honesty1புகழ் பெற்ற எழுத்தாளரும், நிர்வாகப் பயிர்ச்சியாளருமான திரு ஷிவ் கேரா சிங்கப்பூரில் தனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தை விவரிக்கிறார்.

6 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு டாக்ஸி ஓட்டுனருக்கு நான் ஒரு உத்தியோக அட்டையைக் (business card) கொடுத்து, அந்த விலாசத்தில் என்னைக் கொண்டு விடுமாறு கேட்டேன். சற்று நேரத்தில், நாங்கள் அந்தக் குறிப்பிட்ட விலாசத்திற்கு வந்து விட்டோம். ஓட்டுனர் அந்தக் கட்டடத்தை ஒரு சுற்று சுற்றி, வண்டியை நிறுத்தினார். அவரது மீட்டரில் தொகை 11 டாலர் என காண்பித்தது; ஆனால் அவர் 10 டாலர் மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டார்.

A cabbies honesty2.pngநான் அவரிடம், “ஹென்றி, உங்கள் மீட்டர் 11 டாலர் என்று காண்பிக்கும் போது, நீங்கள் ஏன் 10 டாலர் மட்டுமே எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள்?” எனக் கேட்டேன்.

அதற்கு அவர் “ஸார், நான் ஒரு டாக்சி டிரைவர். நான் உங்களைச் சரியான இடத்திற்கு, நேராகக் கொண்டு விட வேண்டும். எனக்கு செல்ல வேண்டிய இடம் சரியாகத் தெரியாததால், கட்டிடத்தைச் சுற்றி வரும்படி ஆயிற்று. நான் நேராக வந்திருந்தால், 10 டாலர் தான் மீட்டர் காண்பித்திருக்கும். என் அறியாமைக்குத் தாங்கள் ஏன் பணம் செலுத்த வேண்டும்?”என்று கூறினார்.

மேலும், “நான் முறைப்படி 11 டாலர் கேட்டிருக்கலாம்; ஆனால் ஒழுங்கு முறையைப் பார்த்தால், நான் 10 டாலரே பெறத் தகுதியுள்ளவன்” என்றார்.

மேலும் அவர் கூறிய வார்த்தைகள் –  சிங்கப்பூர் சுற்றுலாப் பயணிகள் வரும் ஓர் இடம். பல மக்கள் இங்கு வந்து, 3 – 4 நாட்கள் இருந்து விட்டு செல்வார்கள். குடி நுழைவு (immigration) மற்றும் சுங்கம் (customs), இவற்றை சரி பார்த்த பிறகு, அவர்களது அனுபவம் முதலில் டாக்சி டிரைவருடன் தான் ஏற்படுகிறது. அது சரியாக இல்லாவிட்டால், மற்ற நாட்கள் மகிழ்ச்சிகரமாக இருக்காது.

“நான் ஒரு டாக்சி டிரைவர் மட்டும் அல்ல; சிங்கப்பூரில் அரசியல் பாஸ்போர்ட் இல்லாத ஒரு நபராக இருந்தாலும், இந்த நாட்டின் நல்ல விஷயங்களை அனைவருக்கும் கொண்டு செல்லும் பொறுப்பு எனக்கு இருக்கிறது” என்றார்.

அந்த டாக்சி டிரைவர் 8 ம் வகுப்புவரை மட்டுமே பள்ளி சென்று படித்திருப்பார்; ஆனால் எனக்கு அவர் ஒரு தொழில் வல்லுநராகத் தெரிந்தார். அவர் நடந்து கொண்ட விதம், அவருடைய குணத்தையும் நடத்தையையும் பெருமைப் படுத்தியது.

அன்று நான் கற்ற பாடம் யாதெனில், ஒரு மனிதருக்கு தொழில் சம்பந்தமான கல்வித் தகுதிகளை விட,  வாழ்க்கைத் தொழிலராக இருக்கும் தகுதி தான் முக்கியம்.

நீதி:

ஒரே வரியில் – மனித நேயம் மற்றும் நற்பண்புகளில், ஒருவர் வல்லுநராக இருக்க வேண்டும். இந்த மனப்பான்மை இருந்தால், வாழ்க்கையில் நல்ல விதத்தில் பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும். அதற்குப் பிறகு தான் புத்தி, திறமை, செல்வம், கல்வி முதலியன. முதலில் தேவையானது மனிதப் பண்புகள் – டாக்ஸி டிரைவர் வெளிப்படுத்திய நேர்மை, ஒழுக்கம் போன்றவை. ஒரு நல்ல மனிதனுக்கு அடையாளம், நல்ல எண்ணங்களும், நல்ல மனப்பான்மையும் தான். மனிதன் பல வழிகளிலும் செல்வம் சேர்க்கும் திறன்கள் கொண்டுள்ளான்; இருந்தும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. ஏன்? அவன் நடந்து கொள்ளும் முறை சரி அல்ல; நன்னடத்தைக்கு  நற்குணங்கள் மிகவும் அவசியமானது. நற்குணமுள்ள மனிதன் எதை வேண்டுமானாலும் சாதிக்கலாம். நற்குணங்கள் இல்லாத வாழ்க்கை அர்த்தமற்றது. வாழ்க்கையின் உண்மையான ஆதாரம் நன் நடத்தையே ஆகும்.

மொழி பெயர்ப்பு: சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அக்பரும் இஸ்லாமிய மெய்ஞ்ஞானியும்

நீதி: பக்தி / நம்பிக்கை                                       

உபநீதி: ஆழ்ந்த உணர்தல் / உட்புற நோக்கு

அக்பர் மூன்றாவது முகலாய சக்கரவர்த்தியாகத் திகழ்ந்து, 1556 – 1605  கால கட்டத்தில் பாரத நாட்டை ஆண்டார். புகழ்பெற்ற இஸ்லாமிய மெய்ஞ்ஞானி ஒருவருக்கு அவரிடமிருந்து உதவி தேவைப்பட்டது.

ஆதலால், அக்பரைச் சந்திக்க அவரது மாளிகைக்குச் சென்றார். அங்கு சென்ற போது அக்பர் பிரார்த்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். மெய்ஞ்ஞானி அக்பரின் பிரார்த்தனை முடிய பொறுமையாகக் காத்திருந்தார். முடிவில் அக்பர் ஆகாயத்தை நோக்கி, கைகளைத் தூக்கி, கடவுளிடம் இன்னும் பொருளும், ராஜ்ஜியமும் வேண்டுமெனப் பிரார்த்தித்தார். அக்பர், பிரார்த்தனையை முடித்தவுடன், மெய்ஞ்ஞானி அறையிலிருந்து வெளியே செல்வதைக் கவனித்தார். உடனே, அக்பர் அவர் பாதங்களில் விழுந்து, வந்த காரணத்தைக் கேட்டார்.

மெய்ஞ்ஞானி, “நான் உங்களிடம் ஏதோ உதவி பெற வந்தேன்; ஆனால் நீங்கள் கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்வதைக் கண்டு, ஒரு பிச்சைக்காரன் மற்றொரு பிச்சைக்காரனுக்கு என்ன கொடுக்க முடியும் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன். நான் ஒரு பிச்சைக்காரன் தான்; ஆனால் நீங்கள் என்னைவிட பெரிய பிச்சைக்காரனாக இருக்கிறீர்களே. நான் உணவு மற்றும் சில்லரைப் பொருட்களை மட்டுமே பிச்சையாகப் பெறுகிறேன்; தாங்களோ செல்வத்தையும், புகழையும் பிச்சைக் கேட்கிறீர்கள். உங்களிடம் கேட்க நினைத்ததை நான் கடவுளிடம் நேரிலேயே கேட்கப் போகிறேன்” என்றார்.

மெய்ஞ்ஞானியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அக்பர், தான் சக்கரவர்த்தியாக இருந்த போதிலும், எவ்வளவு ஏழையாகவும், நம்பிக்கையற்றவனாகவும் இருந்தார் என்பதை உணர்ந்தார்.

நீதி:

ஆதி சங்கரர் நம்மிடம், “நீங்கள் எதைப் பிச்சையாக கேட்கிறீர்கள்?”என வினவுகிறார். நாம் கேட்கும் பிச்சையும் முட்டாள்தனமானது.

ஏன் தெரியுமா? பக்தியினால் நாம் மன நிறைவு அடையாவிட்டால்,  நாம் கேட்பவை எல்லாம் பிச்சையாக மாறிவிடுகிறது. பக்தியை நாம் பண்டமாற்று வியாபாரம் போல செய்யக் கூடாது அல்லவா?

எதிர்பார்ப்பு எதுவும் இல்லாத பக்தியை நம்முள் வளர்த்துக் கொள்ள ஆதி சங்கரர் உற்சாகமளிக்கிறார். வாய்மையை நோக்கிச் செலுத்தும் அன்பே பக்தியாகும். உண்மையான பக்தன், தன் அனுபவங்களினால், அர்த்தமற்ற ஆசைகள் இல்லாத பக்தியே தனக்குப் பாதுகாப்பு எனப் புரிந்து கொள்கிறான். மன நிறைவும், பாதுகாப்பும் பொருள் சார்ந்த விஷயங்களிலிருந்து கிடைப்பது அல்ல; உண்மையான பக்தியே நம்மைப் பாதுகாக்கும்.

இவ்வுலகத்தில் வாழ்வதற்கு, சில பொருட்கள் மனிதனுக்குத் தேவைதான். அத்துடன், உண்மையான பக்தி தேவைக்கும், பேராசைக்கும் உள்ள  முழுவதும் வித்தியாசத்தைப் புரிந்து கொள்ள மிகவும் அவசியம்; ஏனெனில் பேராசை, வாழ்க்கையில் மன சஞ்சலத்தையும், வேதனையையும் உண்டாக்குகின்றது.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

சரியான கண்ணோட்டம்

நீதி: நம்பிக்கை

உபநீதி: சரியான மனப்பான்மை / ஞானம்

rainy day sunny day picture 1ஒரு பாட்டி எச்சமயமும் அழுது கொண்டே இருந்தார். அவர் தன் மூத்த மகளை ஒரு குடை வியாபாரிக்கும், இளைய மகளைச் சேமியா தயாரித்து விற்பவருக்கும் திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்தார். அவர், கோடைக் காலத்தில், “அய்யோ, இப்படி வெய்யில் காய்கிறதே. யாரும் குடை வாங்க வில்லையே. கடையை மூட வேண்டிய நிலைமை வந்தால் என்ன செய்வது?” என்று மூத்த மகளைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டார். இந்தக் கவலைகளின் காரணத்தால், அவர் மிகவும் வருத்தமடைந்தார்; என்ன செய்வது என்று புரியாமல் அடிக்கடி அழத் தொடங்கி விடுவார். மழை நாட்களில், அவர் தன் இளைய மகளை நினைத்து அழுவார். “அய்யோ, என் இளைய மகள் சேமியா வியாபாரியை மணந்திருக்கிறாளே. வெய்யில் இல்லையென்றால் சேமியாவைக் காயவைக்க முடியாதே. பிறகு, விற்பனைக்குச் சேமியாவே இருக்காதே. நாம் என்ன செய்வது?” என்று யோசித்துக் கொண்டிருப்பார். முடிவில், அந்தப் பாட்டிக்குத் தினமும் சோகம்தான். மழையோ, வெய்யிலோ, பாட்டி ஏதோ ஒரு மகளை நினைத்து வருந்திக் கொண்டே இருப்பார். அக்கம்பக்கத்தினர் அவளைச் சமாதானப்படுத்தவே முடியவில்லை. அவர்கள் பாட்டியை விளையாட்டாக அழுகைச் சீமாட்டிஎன்று கூட அழைத்தார்கள்.

rainy day sunny day picture 2ஒரு நாள், பாட்டி ஒரு துறவியைச் சந்தித்தார். துறவி, பாட்டி ஏன் எப்பொழுதும் அழுது கொண்டே இருக்கிறார் என்பதை அறிய ஆர்வமாக இருந்தார். பாட்டி அவரிடம் தன் பிரச்சனைகளை விளக்கினார். அந்தத் துறவி ஒரு அன்புப் புன்னகையுடன், “நீங்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை. மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கான வழியை நான் உங்களுக்குக் காண்பிக்கிறேன். மேலும், நீங்கள் கவலைப்பட இனி எதுவும் இருக்காது” என்று கூறினார்.

rainy day sunny day picture 3எச்சமயமும் அழுது கொண்டிருந்த பாட்டி உற்சாகம் அடைந்தார். உடனே அந்தத் துறவியிடம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டார். “மிகவும் எளிய வழிதான். உங்கள் கண்ணோட்டத்தை நீங்கள் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். கோடைக் காலத்தில், உங்களுடைய மூத்த மகள் குடை விற்கமுடியாததைப் பற்றி நினைக்காதீர்கள். பதிலாக, இளைய மகளால் சேமியாவை நன்கு உலர்த்த முடியுமே என்று நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த நல்ல வெய்யிலில், அவளால் நிறைய சேமியா தயாரிக்க முடியும்; மேலும் வியாபாரமும் நன்றாக இருக்கும் என்று நினையுங்கள். மழைக் காலத்தில், மூத்த மகளின் குடைக் கடையைப் பற்றி நினைத்துப் பாருங்கள். மழைக்காக, அனைவரும் குடை வாங்குவார்கள். அவள் அதிகமான குடைகளை விற்பனை செய்வாள்; மேலும் அவளுடைய கடை நன்கு செழிக்கும் என்று எண்ணுங்கள்” என்ற அறிவுரையைக் கூறினார்.

பாட்டி தெளிவடைந்தார். துறவியின் அறிவுரையைச் சரியாகப் பின்பற்றினார். சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவள் அழுவதை நிறுத்தினார். மாறாக, தினமும் புன்னகை முகத்துடனேயே இருந்தார். அன்று முதல் அவள், புன்னகைச் சீமாட்டி என்றே அழைக்கப்பட்டார்.

நீதி

நாம் எந்த ஒரு சூழ்நிலையையும் நேர்மறை எண்ணங்களோடு பார்த்தால், நாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதோடு, இன்னும் சிறந்த முறையிலும் கையாளலாம். மனதை நல்ல விஷயங்களில் ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். கஷ்டங்களுக்கு அதிக கவனம் செலுத்தாமல், நல்லதையே நினைத்து, மனப்பான்மையை ஒழுங்காக வைத்துக் கொள்ள முயற்சித்தால், வெற்றி நிச்சயம். அதற்கு முக்கியமாக நல்ல சகவாசத்துடன் மட்டுமே தொடர்பு கொள்ள வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com