இறுதி சவாரி

நீதி: அன்பு / பரிவு

உபநீதி: சமயோஜித புத்தி, மரியாதை

the last ride - latest first picture

நான் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு வந்தவுடன் ஹாரனை அழுத்தினேன். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒருமுறை ஒலி எழுப்பினேன். அப்பொழுதும் எந்த சலனமும் இல்லை. அன்றைய பொழுதின் கடைசி சவாரி என்பதனால் வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு சென்று விடலாம் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் நான் வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு, முகவரியில் கொடுக்கப்பட்ட விலாசத்திற்கு  சென்று கதவைத் தட்டினேன்.

“ஒரு நிமிடம்” என்ற பலவீனமான குரலில் ஒரு முதியவர் பதில் கொடுத்தார். தரையில் எதையோ இழுக்கும் சத்தம் கேட்டது. நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு கதவு திறக்கப்பட்டது. ஏறக்குறைய 90 வயதான ஒரு பெண்மணி என் முன் நின்றார். அழகான வடிவமைப்புள்ள உடை மற்றும் தொப்பியை அணிந்த அவர், 1940 ம் ஆண்டுகளில் வெளிவந்த திரைப்பட நடிகையைப் போல தோற்றமளித்தார். அவரது கையில் ஒரு சிறிய நைலான் பெட்டி இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அந்த வீட்டில் எவரும் வசிக்காதது போல் தோன்றியது. மேஜை, நாற்காலி போன்ற அனைத்து சாமான்களும் துணியினால் மூடப்பட்டிருந்தது. சுவரில் கடிகாரம் இல்லை, அலங்கார பொருட்களோ அல்லது சமையல் அறையின் மேடையில் பாத்திரமோ பண்டங்களோ இல்லை. புகைப்படங்கள் மற்றும் கண்ணாடி பொருட்களால் நிரப்பப்பட்ட அட்டை பெட்டி ஒன்று மூலையில் இருந்தது.

அந்தப் பெண்மணி, “எனது பெட்டியை வண்டிக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டார். நான் பெட்டியை வண்டியில் வைத்து விட்டு, பின்னர் அந்த பெண்மணிக்கு உதவுவதற்காக திரும்பிச் சென்றேன். அவர் என் கையை பிடித்துக் கொண்டு மெதுவாக சாலையோரம் நடந்தார். எனது கனிவான செயலுக்கு அவர் என்னிடம் மீண்டும் மீண்டும் நன்றியைத் தெரிவித்தார். “நான் பெரிதாக எதுவும் செய்து விடவில்லை. மற்றவர்கள் என் தாயாரிடம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேனோ அவ்வாறே நான் என் பயணிகளிடமும் நடந்து கொள்வேன்” என்று கூறினேன். “நீ ஒரு அருமையான பிள்ளை” என்று அவர் கூறினார். இருவரும் வண்டியில் அமர்ந்த பின் அவர் எனக்கு ஒரு முகவரியைக் காண்பித்து, “நீங்கள் நகரத்தின் வழியாக வண்டியை ஓட்டிச் செல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டுக் கொண்டார். “நீங்கள் செல்லும் இடத்திருக்கு இது சிறந்த வழி அல்ல”, என்று நான் அவசரமாக பதிலளித்தேன். அவர் “பரவாயில்லை. எனக்கு அவசரம் ஏதும் இல்லை. நான் இப்பொழுது முதியோர் இல்லத்திற்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்” என்று பதிலளித்தார்.

நான் பின்காட்டி கண்ணாடி வழியாக அவரைப் பார்த்தேன். அவருடைய கண்களில் கண்ணீர் துளிகள் வழிந்தன. “எனக்கு உறவினர்கள் யாருமில்லை” என்று அவர் மெலிந்த குரலில் கூறி,  தொடர்ந்து “மருத்துவர்கள்  எனக்கு குறைவான அவகாசமே உள்ளது என்று கூறி விட்டனர்” என்றார். நான் மீட்டரை நிறுத்திவிட்டு,  “நீங்கள் எந்த வழியாக செல்ல விரும்புகிறீர்கள்” என்று கேட்டேன். அடுத்த இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு பல தெருக்கள் வழியாக பயணித்தோம். அவர் மின் தூக்கி இயக்குபவராக பணிபுரிந்த கட்டிடத்தை எனக்குக் காண்பித்தார். புதுமண தம்பதிகளாக அவரும் அவர் கணவனும் வசித்த இடத்திற்குச் சென்றோம். சிறுமியாக இருந்த போது அவர் நடனமாடிய பால்ரூம், தற்போது மேஜை நாற்காலி போன்ற சாமான்கள் விற்கும் இடமாக மாறியிருந்தது. சில நேரங்களில் ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டிடம் முன்பு அல்லது தெருமுனையில் என்னை மெதுவாக செல்லுமாறு கேட்டுக் கொள்வார். பின் இருளை உற்றுபார்த்தபடி மெளனமாக அமர்ந்திருப்பார்.

சூரியோதயத்தின் வெளிச்ச கீற்றுகள் அடிவானத்தை எட்டி பார்த்தது. திடீரென்று அவர், “எனக்கு சோர்வாக உள்ளது. இப்போது போகலாம்” என்றார். அவர் எனக்கு அளித்த முகவரிக்கு மெளனமாக ஓட்டிக் கொண்டு சென்றேன். அது ஒரு சிறிய மருத்துவமனை போல இருந்தது. வண்டி நின்றவுடனேயே இரண்டு ஊழியர்கள் அருகில் வந்தனர். முதிய பெண்மணியின் ஒவ்வொரு நகர்வையும் மிகுந்த கவனத்துடன் கனிவோடு கவனித்து கொண்டனர். இவரின் வருகையை அவர்கள் எதிர்பார்த்து கொண்டிருந்தனர் போல தெரிந்தது.

நான் வண்டியின் பின்புறத்தை திறந்து பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு வாயிலருகே சென்றேன். அந்த பெண் ஏற்கனவே சக்கர நாற்காலியில் உட்கார வைக்கபட்டிருந்தார்.

“நான் எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.

“எதுவும் வேண்டாம்”,  என்று கூறினேன்.

“உங்கள் வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்கு வேண்டியிருக்கும்” என்றார்.

“வேறு சவாரிகள் உள்ளன”, என்று நான் பதிலளித்தேன்.

தயக்கம் ஏதுமின்றி குனிந்து அவரை அணைத்தேன். அவர் என்னை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டார்.

“நீ ஒரு வயடானவற்கு மகிழ்ச்சியான சில தருணங்களை அளித்திருக்கிறாய். நன்றி” என்று அவர் சொன்னார்.

நான் அவருடைய கையை இறுக்கமாக பிடித்தேன். பின்னர் மங்கலான காலை ஒளியில் வண்டியை நோக்கி நடந்தேன். எனக்கு பின்னால் கதவு மூடப்படும் சத்தம் கேட்டது. வாழ்க்கையே முடிந்தது போல ஓர் உணர்வு!

அன்று வேறு எந்த சவாரியையும் நான் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. இலட்சியம் ஏதுமின்றி, சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவாறு நான்  வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். நாள் முழுவதும், எனக்கு பேச தோன்றவில்லை. ஒருவேளை அந்த பெண்மணிக்கு கோபம் நிறைந்த அல்லது சவாரியை முடிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்துடன் பொறுமையற்ற ஓட்டுனர் அமைந்திருந்தால்? நான் சவாரி ஏற்க மறுத்திருந்தாலோ அல்லது ஒரு முறை ஹோர்ன் அடித்துவிட்டு கிளம்பியிருந்தாலோ என்ன நடந்திருக்கும்? சிந்தனை செய்ததில், என் வாழ்க்கையில் இதைவிட மிக முக்கியமான விஷயம் எதையுமே செய்ததில்லை என்று தோன்றியது..

நீதி:

சிறப்பான தருணங்களே வாழ்கையை வடிவமைக்கும் என்ற எண்ணங்களில் நம்மை வரையறுத்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் நம்மை அறியாமலேயே பல சமயங்களில் மகத்துவமான தருணங்கள் அமைந்துவிடும் – பிறர் சிறிதென்று கருதும் பல விஷயங்கள் மிக அழகாக இருக்கும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

வள்ளி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

கர்வம் தலை குனிந்தது

நீதி – அஹிம்சை

உப நீதி – அமைதி

vanity learns a lesson

இந்தக் கதை, அஹிம்சைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த, உலகப் புகழ் பெற்ற நம் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வீரர், மஹாத்மா காந்திஜியைப் பற்றியது.

ஒரு முறை, காந்திஜி இங்கிலாந்திற்குக் கப்பலில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவருடன்  பயணம் செய்த ஒரு ஐரோப்பிய இளைஞன் காந்திஜியை ஏளனமாகப் பார்த்தான்;  சரியான உடைகள் அணிந்து கொள்ளாமல், வழுக்கைத் தலை மற்றும் பற்களே இல்லாத இந்தக் கிழவர் எதற்கு இங்கிலாந்து செல்ல வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். மேலும், அவன் காந்திஜியைப் பற்றி வேடிக்கைப் படங்களை வரைந்ததோடு  தகாத வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தினான். பின்னர், அவரிடம் சென்று இந்தத் துண்டுக் காகிதங்களைக் கொடுத்து,  “இவை உங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் இருக்கும்; படித்துப் பார்த்து விட்டு வைத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று அவன் கூறினான்.

காந்திஜி அவன் கொடுத்தக் காகிதங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்து படித்து விட்டு,  மறுபடியும் அவனிடம் திருப்பிக் கொடுத்து விட்டார். மேலும், வழக்கமான புன்னைகையுடன் அவனைப் பார்த்து, “ நீ கூறிய படியே செய்தேன். நீ கொடுத்ததில் எனக்கு பயனுள்ளதாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் இருந்த பொருள் ஒன்றுதான்; காகிதங்களை ஒன்றாக வைத்துக் கொண்டிருந்த இந்த தாள் இணைப்பி மட்டுமே. அதனால், இதை மட்டும் நான் வைத்துக் கொண்டேன். நன்றி” என்று கூறினார்.

காந்திஜியின் இந்த இனிய சுருக்கமான பதில் அந்த இளைஞனின் மனதை நெகிழ வைத்தது. காந்திஜியின் அறிவு, பண்பு, பணிவு மற்றும் உயர்ந்த நோக்கத்தை இளைஞன் புரிந்து கொண்டான். அவன் அவமானத்தில் தலை குனிந்து அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான். இப்படி ஒரு தவறை செய்து விட்டோமே என்று தன்னுடைய முட்டாள் தனத்தையும், அகங்காரத்தையும் அவன் புரிந்து கொண்டான். அந்நாள் முதல், அந்த ஐரோப்பிய இளைஞன், ஜாதி, மதம், தோற்றம் பார்க்காமல், அனைவரிடமும் மரியாதையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடத்தைக் கற்றான்.

நீதி:

எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும், ஒருவன் அமைதியாகவும், பெருந்தன்மையுடனும், சுயக் கட்டுப்பாட்டுடனும் இருக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு மனிதனும் பிறருக்கு மரியாதை கொடுத்து வாழ வேண்டும். அப்பொழுது தான், ஒருவரை ஒருவர் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடியும். “உரையைப் பார்த்து புத்தகத்தின் மதிப்பை அறிய முடியாது” என்கிற ஆங்கிலப் பழமொழி கூறுவது போல், ஒருவருடைய உடையையும், வெளித் தோற்றத்தையும் பார்த்து எவரையும் எடை போடக் கூடாது.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

கரும்புள்ளி

நீதி: ஆக்கப் பூர்வமான நம்பிக்கை

உபநீதி: விசால எண்ணம், நற்செயல்களை பாராட்டுதல்

the black dot picture 1ஒரு நாள், பேராசிரியர் ஒருவர் தனது வகுப்பறையில் நுழைந்து மாணவர்களை திடீர் தேர்வுக்கு தயாராகும்படி கூறினார். மாணவர்கள் ஆர்வத்துடன் அவரவர் இடத்தில் காத்திருந்தனர். ஆசிரியர் கேள்வித் தாள்களை வழக்கம் போல அனைவருக்கும் கொடுத்தார். கேள்வித்தாளை பெற்ற அனைத்து மாணவர்களும் ஆச்சரியமடைந்தனர் – அதில் கேள்விகள் ஒன்றுமே இருக்கவில்லை; வெள்ளைக் காகிதத்தின் மையத்தில் ஒரு கருப்புப் புள்ளி மட்டுமே இருந்தது.

அனைத்து மாணவர்களின் முகத்திலும் வெளிப்பட்ட ஆச்சரியத்தை கண்ட பேராசிரியர்,  “நீங்கள் கேள்வித் தாளில் பார்க்கும் விஷயத்தைப் பற்றி எழுத வேண்டும். இதையே நான் எதிர் பார்க்கிறேன்” என்றார். குழப்பமடைந்த மாணவர்கள் தங்களின் முயற்சியை தொடங்கினர். தேர்வின் முடிவில், பேராசிரியர் எல்லோருடைய விடைத்தாளையும் பெற்று கொண்டார். ஒவ்வொரு மாணவரின் உரையையும் உரத்த குரலில் வாசித்தார். விதிவிலக்கின்றி அனைவரும், தாளின் நடுப் பகுதியில் இருந்த கருப்பு புள்ளி மற்றும் அதன் அமைப்பைப் பற்றி மட்டுமே விவரிக்க முயற்சித்திருந்தனர்.

the black dot latest pictureஅனைத்து விளக்கங்களையும் படித்து முடிக்கும் பொழுது வகுப்பறை அமைதியாக இருந்தது. இப்போது பேராசிரியர், “இந்த பயிற்சி உங்களை சோதிப்பதற்காக அல்ல, சிந்திக்க வைப்பதற்காகவே நடத்தினேன். காகிதத்தின் வெள்ளைப் பகுதியைப் பற்றி எவருமே எழுதவில்லை. எல்லோரும் கருப்பு புள்ளியில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியிருக்கிறீர்கள். இதே தான் நம் வாழ்விலும் நடக்கிறது.

நம் வாழ்வில், காகிதத்தின் வெள்ளை பகுதியைப் போல, நாம் கவனிக்கவும் அனுபவிக்கவும் நிறைய இருக்கிறது;  ஆனால் நாம் எப்போதும் பிரச்சனைகளை மட்டுமே கவனிக்கிறோம் – சுகாதாரக் கேடு, பணப் பிரச்சனை, குடும்ப உறுப்பினரின் சிக்கல்கள், நட்பில் ஏமாற்றம் போன்றவற்றால் பாதிப்படைந்து அதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தி வருகிறோம். நம் வாழ்வில் உள்ள அனைத்தையும் ஒப்பிடும் போது கரும்புள்ளிகள் மிகவும் சிறியவையாகவே இருக்கின்றன, ஆனால் அவைகளே நம் மனதை மாசுபடுத்துகின்றன. வாழ்வில் உள்ள கருப்பு புள்ளிகளிலிருந்து கவனத்தை விடுவித்துக் கொள்ளுங்கள்.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணமும் சந்தோஷமாக அனுபவித்து மகிழ்வதற்கே. நம் வாழ்க்கை அன்போடும் அக்கறையோடும் கடவுளால் நமக்கு அளிக்கப்பட்ட பரிசு. ஒவ்வொரு நாளும், நம்மை நாம் புதுப்பித்துக் கொள்வதும், நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் நட்புகளுக்கும், உறவுகளுக்கும் நம் வாழ்வின் ஆதாரத்தை வழங்குதலும் நம் கடமையாகும். வாழ்வில் ஒவ்வொரு நாளையும் நமக்கு கிடைத்த பொக்கிஷமாக கொண்டாட வேண்டும்.

நீதி:

எதிர்மறையான விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துவதை விட வாழ்க்கையில் ஆரோக்கியமான மற்றும் மகிழ்ச்சியான தருணங்களையே பார்க்க வேண்டும். வாழ்க்கையின் தேவையற்ற நிகழ்வுகளை சிந்தித்து நேரத்தை வீணாக்குவதால், வாழ்க்கையில் உண்மையான பல பேரின்பங்களை இழக்கிறோம். நாம் மகிழ்ச்சியாக இருந்து, அன்போடு வாழ்க்கையை வாழ்வதில் கவனம் செலுத்துவதே வாழ்வதற்கான சிறந்த வழி.

மொழி பெயர்ப்பு:

வள்ளி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

புதிய கோணத்தில் நினைத்தல்

நீதி: சரியான மனப்பான்மை

உபநீதி: சமயோஜித புத்தி

பல ஆண்டுகளுக்கு முன், இத்தாலி நாட்டில் உள்ள ஒரு சிறிய ஊரில், ஒரு வியாபாரி இருந்தார். கடன் கொடுப்பவன் ஒருவனிடம் நிறையக் கடன் வாங்கிய துர்பாக்கிய நிலையில் அந்த வியாபாரி இருந்தார். கோரமாக இருந்த அந்த வயதான கடங்காரன், வியாபாரியின் அழகிய மகள் மீது ஆசை கொண்டான். அதனால் அவன் வியாபாரியிடம் அவரது பெண்ணைத் தனக்கு மணம் முடித்து வைத்தால், அவர் வாங்கிய கடன் முழுவதையும் தள்ளுபடி செய்வதாகப் பேரம் பேசினான். இதைக் கேட்ட வியாபாரியும், அவரது மகளும் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

கடன் கொடுப்பவன், “நான் ஒரு பையில் கறுப்பு மற்றும் வெள்ளை நிறத்தில் கூழாங்கற்களைப் போடுகிறேன். உன் மகள் அதிலிருந்து ஒரு கல்லை எடுக்க வேண்டும். அவள் கறுப்பு நிறக் கல்லை எடுத்தால், அவள் என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும்; உன் கடன் முழுவதையும் நான் தள்ளுபடி செய்து விடுவேன். அவள் வெள்ளை நிறக் கல்லை எடுத்தால், அவள் என்னை மணம் செய்து கொள்ள வேண்டாம். அதே சமயம் உன் கடனையும் நீ திருப்பி தர வேண்டாம். அவள் கல்லை எடுக்க மறுத்தால், நீ சிறைக்குச் செல்ல நேரிடும்” என்றான்.

அவர்கள் மூவரும், கூழாங்கற்கள் நிறைந்த பாதையில் கடன் கொடுப்பவனின் தோட்டத்தில் நின்று கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் நடந்து கொண்டிருந்த போது, கடன் கொடுப்பவன் இரண்டு கூழாங்கற்களை எடுக்கக் குனிந்தான். அவன் அவற்றை எடுத்த போது, இரண்டுமே கறுப்பு நிறக் கற்களாக தேர்ந்தெடுத்து பையில் போடுவதை அந்தப் பெண் கவனித்தாள். அவன் அந்தப் பெண்ணிடம் பையிலிருந்து ஒரு கல்லை எடுக்கச் சொன்னான்.

அந்தப் பெண்ணின் நிலையில் இருந்திருந்தால், நீங்கள் என்ன செய்திருப்பீர்கள்?  நீங்கள் அவளுக்கு அறிவுரை சொல்லும் நிலையில் இருந்திருந்தால், என்ன கூறியிருப்பீர்கள்?  தீர ஆராய்ந்தால் கீழ்க்கண்ட மூன்று வழிகள் கிடைக்கும்:

  1. அந்தப் பெண் கூழாங்கல்லை எடுக்க மறுப்பது.
  2. பைக்குள் உள்ள இரண்டுமே கறுப்பு நிறக் கற்கள் என்பதை வெளிப்படுத்தி, கடன் கொடுப்பவரின் சூழ்ச்சியை அம்பலப்படுத்துவது.
  3. அந்தப் பெண் கறுப்பு நிறக் கல்லை எடுப்பதன் மூலம், தன் தந்தை அனுபவிக்கின்ற கடன் தொல்லையிலிருந்து அவரைக் காப்பாற்றி, தன்னையே தியாகம் செய்வது.

மேற் சொல்லப்பட்ட கதை, வித்தியாசமான சிந்தனைக்கும், தார்மீக சிந்தனைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நாம் உணர உதவுகிறது. அந்தப் பெண் பையிலிருந்து ஒரு கல்லை எடுத்து அதைப் பார்க்காமல், கூழாங்கற்கள் நிறைந்த பாதையில் அதைத் தவற விட்டாள். அது கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அங்குள்ள கற்களுடன் கலந்து விட்டது.

அவள் “அடடா! நான் எவ்வளவு பொறுப்பற்றவள். சரி பரவாயில்லை. பையில் இருக்கும் மற்ற கல்லைப் பார்த்தால், நான் எடுத்த கல்லின் நிறம் தெரிந்து விடும்” என்றாள். கடன் கொடுப்பவன், ஒரே நிறக் கற்களை பையில் போட்ட தவறை வெளிப்படையாகச் சொல்ல மாட்டான் என்ற தைரியத்தில், ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையைத் தனக்கு சாதகமாக அவள் மாற்றிக் கொண்டாள்.

நீதி:

குழப்பமான பிரச்சனைகளுக்கும் ஒரு தீர்வு இருக்கும். சில நேரங்களில் நாம் அவற்றை மாறுபட்ட கோணத்தில் யோசிக்க வேண்டும். எந்த ஒரு  சூழ்நிலையிலும் நாம் சமயோஜித புத்தியுடன் செயல்பட வேண்டும். சூழ்நிலையைக் கண்டு, மனமுடைந்து சோர்வடைவதற்கு பதிலாக, அமைதியான மனதுடன் சரியான வழியில் யோசித்தால், அந்த சூழ்நிலையை அறிவுடன் கையாள அது வழி வகுக்கும்.

இது தொடர்பான ஒரு நிகழ்ச்சி:

நீடாமங்கலம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணமூர்த்தி பாகவதர் கண்ணனைப் பற்றி பிரவசனம் செய்யும் போது “கண்ணனின் புல்லாங்குழல் ஓசை கேட்டு பட்டமரமெல்லாம் துளிர்த்தது” என்று சொன்னார். கதை கேட்ட ஒருவர் “கண்ணன் கைப் புல்லாங்குழலும் பட்ட மரத்தில் செய்தது தானே? அது ஏன் துளிர்க்கவில்லை?” எனக் கேட்டார். புத்திசாலித்தனமான கேள்வி!!! பாகவதர் சற்றும் யோசிக்காமல் (கண்ணன் ஸ்மரணையில் ஊறியவர் ஆகையால் சமயோஜித புத்தி அவருள்ளேயே இருந்தது) “பகவான் கை பட்டதால் அது மோட்சம் அடைந்து விட்டது” என்றார். இதுதான் சூழ்நிலையை வித்தியாசமாக அணுகுவது என்பது.

மொழி பெயர்ப்பு:

கோதண்டராமன், சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

தாய் ஆந்தை

நீதி – தன்னலமற்ற அன்பு

உபநீதி – அக்கறை, பாசம்

மனதை நெகிழ வைக்கும் தாய்மை பற்றிய கதை ஒன்றை விலங்கினத்திலிருந்து பார்ப்போம். கேரள மாநிலத்தில், வயநாடு அருகே உள்ள வனப்பகுதியில் அமைந்த கோவில் ஒன்றுக்கு விஜயம் செய்த பக்தர் ஒருவரால் இந்தக் கதை கூறப் பட்டுள்ளது. அவர் கோவிலுக்குச் சென்று தரிசனம் முடித்து விட்டு வெளியே வந்து கொண்டிருந்த போது, சிறிய அணில் ஒன்று ஜன்னலின் மேற் பகுதியில் சிக்கிக் கொண்டு கீச்சென்ற ஒலியை எழுப்புவதைக் கவனித்தார். அதன் தாய் அங்கு இல்லாததால்,  பாம்பொன்று அந்தக் குட்டி அணிலை இரையாக்கிக் கொள்ளும் நோக்கத்தோடு அதனை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த சமயம், அருகிலிருந்த மரத்திலிருந்து, பெரிய ஆந்தை ஒன்று பறந்து வந்து, பாம்பை அவ்விடத்திலிருந்து நகர்த்தி விட்டு, அந்த குட்டியை காப்பாற்றியது. பின்னர் ஆந்தை கிளையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டது; எனினும், அதன் கவனம் முழுவதும் தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்த ஆதரவற்ற சிறிய அணிலின் மீதே இருந்தது. தக்க தருணத்தில் ஆந்தை செய்த உதவியைக் கண்டு பக்தர் வியந்தார். சிறிது நேரம் கழித்து, பாம்பு மீண்டும் அணிலைப் பிடிக்க வந்தது. இதோ! உதவியற்ற அணிலைக் காப்பாற்ற ஆந்தை மீண்டும் பறந்து வந்தது. பாம்பு பின்வாங்கியது; ஆனால் அது தன் முயற்சியைக் கைவிடும் மனநிலையில்  இருக்கவில்லை. ஒரு குறுகிய கால இடைவெளிக்குப் பின் மீண்டும் அணிலை நோக்கி பாம்பு சென்றது. ஆந்தை மிகவும் கோபமடைந்து, இந்த முறை பாம்பை முற்றிலுமாக அகற்றி, அதன் கோரப் பிடியிலிருந்து அணிலைக் காப்பாற்றும் நோக்கத்துடன் பறந்து சென்றது.

பொதுவாக, ஆந்தையின் இரையாக அணில் இருந்தாலும், விலங்குகளுக்கு இடையே உள்ள உலகளாவிய தாய்மையின் இந்த வெளிப்பாடு பக்தரை நெகிழ வைத்தது. தாய் இல்லாத நிலையில், குட்டி அணில் அந்த பயங்கர நிகழ்வை சந்தித்தது; அதனால், ஆந்தைக்கு அணிலின் மீது ஓர் ஆழ்ந்த இணக்கம் ஏற்பட்டு, மனம் நெகிழ வைக்கும் வகையில் அது நடந்து கொண்டது. இந்த நிகழ்வை, மனிதர்களின் அலட்சிய மனப்பான்மையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காமல் அந்த பக்தருக்கு இருக்க முடியவில்லை.

நீதி:

இயற்கை நமக்கு அருளிய உறவுகள் பற்றிய விழிப்புணர்வும், நம்மைச் சுற்றி வியாபித்திருக்கும் அனைத்து ஜீவன்களின் மீதும் சற்று அக்கறையுடன் நடந்து கொண்டால், நம் மனம் விசாலமாகும். மேலும் நம் மனதைப் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து ஜீவ ராசிகளின் மீது அன்பும் கருணையும் செலுத்தினால், ஒருவர் மேலும் உயர்ந்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆசீர்வாதங்களுக்கு உரிமை உடையவராகத் திகழ்வார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

வள்ளி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

நாம் ஒருபோதும் தனிமையில் இருப்பதில்லை

நீதி: நம்பிக்கை

உபநீதி: விசுவாசம், சரணாகதி

ஒரு தந்தை தன் மகனோடு காட்டிற்குச் சென்று, அவன் கண்களைக் கட்டி, தனியாக விட்டு விட்டுச் சென்றார். அவன் இரவு முழுவதும் கண் கட்டை அவிழ்க்காமல், மறுநாள் சூரியன் உதிக்கும் வரை அங்கிருந்த அடி மரக்கட்டையின் மேல் அமர்ந்திருக்க வேண்டிய ஒரு கட்டாயத்தில் இருந்தான். அவன் உதவிக்கு எவரையும் அழைக்கக் கூடாது. இரவு முழுவதும் இப்படி சமாளித்து விட்டால், அவன் ஆண்மகனாகக் கருதப்படுவான். அவனுடைய அனுபவத்தை மற்ற சிறுவர்களிடம் சொல்லக் கூடாது; ஏனென்றால் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் சுய முயற்சியால் ஆண்மகன்களாக ஆக வேண்டும்.

அச்சிறுவன் மிகவும் பயந்து போயிருந்தான். அவனுக்குப் பல விதமான சத்தங்கள் கேட்டன. கொடிய மிருகங்கள் தன்னைச் சுற்றி இருப்பதாக அவன் நினைத்துக் கொண்டான்; யாராவது வந்து தன்னை துன்புறுத்துவார்களோ என்ற பயத்துடன் அவன் இருந்தான். பலத்த காற்றினால் புல் மற்றும் பூமியின் அசைவை உணர்ந்து, தன்னுடைய கண் கட்டை அவிழ்க்காமல், அந்த மரக் கட்டையின் மீது உட்கார்ந்து இருந்தான். இதுவே அவனை ஆண்மகனாகக் கருத உகந்த வழி ஆகும்.

இறுதியாக, மறுநாள் சூரியோதயத்திற்குப் பிறகு, அவன் தன் கண் கட்டை அவிழ்த்தான். தந்தை தன் அருகிலேயே உட்கார்ந்து இருப்பதை அப்போது தான் அவன் அறிந்தான்.

தந்தை இரவு முழுவதும் தன் மகன் அருகிலேயே அமர்ந்துக் கொண்டு,  அவனுக்கு எந்த விதமான தீங்கும் வராமல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்.

நீதி:

நம்மில் ஒருவருமே தனியாக இருப்பதில்லை. நமக்கு அது தெரியாவிட்டாலும், கடவுள் எச்சமயமும் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டு, அருகிலேயே இருக்கிறார். நமக்குத் துன்பம் வரும் போது, கடவுளை நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும். கடவுளைக் காண முடியவில்லை என்பதனால் கடவுள் இல்லை என்று அர்த்தம் இல்லை. “பார்வையை விட நம்பிக்கையே சிறந்தது”.

எழுத்துக்கள் எல்லாம் அகரத்தை அடிப்படையாக கொண்டிருக்கின்றன. அது போல உலகம் கடவுளை அடிப்படையாக கொண்டிருக்கிறது. கடவுள் நம்முடன் தான் இருக்கிறார். துயரம் வரும் வேளையில் தட்டிக் கொடுக்கும் நண்பனாய்!!!

மொழி பெயர்ப்பு:

ஜெயா, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

பிள்ளையாரும் கார்த்திகேயரும்

நீதி: நற்பண்பு

உபநீதி: மரியாதை

ஒரு நாள், பிள்ளையாரும் அவரது தம்பி கார்த்திகேயரும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அவர்களுக்குக் கடவுளிடமிருந்து ஒரு பழம் கிடைத்தது. குழந்தைகளாக இருந்ததனால், அவர்கள் அந்தப் பழத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள மறுத்தனர். அதனால், அவர்களின் பெற்றோர்களாகிய சிவனும் பார்வதியும் அந்த வாதத்தைத் தீர்க்க முன் வந்தனர். அவர்கள், “யார் பிரபஞ்சத்தை முதலில் மூன்று முறை வலம் வருகிறார்களோ, அவர்களுக்கு இந்தப் பழம் கிடைக்கும்; இந்தப் பழம், அவர்களுக்கு ஒப்புயர்வற்ற ஞானத்தையும், என்றும் நிலைத்திருக்கும் புகழையும் அளிக்கும்” என்றனர்.

கார்த்திகேயன் உடனடியாக தனது வாகனமான மயிலின் மேல் ஏறி பிரபஞ்சத்தை வலம் வரக் கிளம்பி விட்டான்; ஆனால், அவனுடைய தம்பியோ என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். வாட்ட சாட்டமாக இருந்த கணேசன், தனது சிறிய வாகனமான எலியோடு எவ்வாறு வேகமாக பிரபஞ்சத்தை வலம் வருவது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்; பறப்பதற்குச் சிறகுகள் கூட எலிக்கு இல்லையே என்ற யோசனையும் மனதில் இருந்தது.

பிறகு, தனது மெய்யறிவினால் கணேசன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். தனது பெற்றோராகிய சிவனையும் பார்வதியையும் அணுகி, “ நீங்கள் தானே என்னுடைய பிரபஞ்சம். அப்போது, நான் உங்களை மூன்று முறை வலம் வந்தால், அது பிரபஞ்சத்தை சுற்றி வருவதற்குச் சமம் தானே?” என்று கூறி தனது பெற்றோரை மூன்று முறை வலம் வந்தான்.

கணேசன் அந்த போட்டியில் மட்டும் ஜெயிக்க வில்லை; தனது பெற்றோரின் அன்பையையும் வென்றான்.

நீதி:

ஒருவர் தனது மெய்யறிவை சரியான நேரத்தில் மற்றும் சரியான இடத்தில் பயன்படுத்த வேண்டும். பெற்றோர்களை மதித்து, வாழ்க்கையில் நமக்கு அவர்களை விட முக்கியமானவர்கள் எவருமே இல்லை என்பதை உணர வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சுப்ரியா, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com