விட்டோபாவும் நாமதேவரும்

நீதி: உண்மை

உபநீதி: உள்ளார்ந்து நோக்குதல்

vittobha and Namdev picture 1இறைவனைப் பற்றிய உள்ளார்ந்த உண்மையை, நாமதேவர் முழுதாக உணரவில்லை என்பதை அறிந்த விட்டோபா, அதை அவருக்கு உணர்த்த விரும்பினார்.

ஞானேஷ்வரரும், நாமதேவரும் தங்கள் புனித யாத்திரையை முடித்து விட்டு திரும்பிய போது கோரா கும்பார் தன் இருப்பிடத்தில், அனைத்து ஞானிகளுக்கும் ஒரு விருந்து வைத்தார். அங்கு ஞானேஷ்வரரும், vittobha and Namdev picture 2நாமதேவரும் இருந்தனர். விருந்தில், ஞானேஷ்வரர் கோரா கும்பாருடன் இணைந்து ஒரு நாடகம் நடத்த நினைத்தார். அவர் எல்லோர் முன்னினையில் கோராவைப் பார்த்து, “நீங்கள் ஒரு குயவர். தினமும் பானைகள் செய்து, பக்குவப் படுத்திய மற்றும் பக்குவப் படுத்தாத பானைகள் எது என்று சோதனை செய்கிறீர்கள். உங்கள் முன் அமர்ந்திருக்கும் ஞானிகள், நம்மைப் படைத்த பிரம்மன் உருவாக்கிய பானைகள். இவற்றை உங்கள் பாணியில் சோதனை செய்து, பக்குவம் அடைந்த ஞானிகளையும், பக்குவம் அடையாத ஞானிகளையும் கண்டு பிடித்து சொல்லவும்” என்றார்.

vittobha and Namdev picture 3கட்டளையை  மேற்கொண்ட கோரா தான் அவ்வாறே செய்வதாகக் கூறி, பானைகளின் சப்தத்தை வெளிப்படுத்தும் கோலை எடுத்துக் கொண்டார். அதை ஒவ்வொருவர் தலையிலும், பானையை பரிசோதிப்பது போல தட்டிப் பார்த்தார். எல்லா ஞானிகளும் கோரா செய்யும் சோதனைக்கு பணிந்து ஒத்துழைத்தனர். கோரா நாமதேவரை நெருங்கிய போது அவர் கோபத்துடன், “ஏய் குயவனே! என்னை உன் கையிலுள்ள கோலால் தட்டிப் பார்க்க உனக்கு என்ன அருகதை இருக்கிறது?” என்று கேட்டார். கோரா ஞானேஷ்வரரிடம், “சுவாமி! மற்ற எல்லாப் பானைகளும் பக்குவம் அடைந்துள்ளன. இந்த ஒன்று மட்டும் (நாமதேவர்) பக்குவம் அடையாத நிலையில் இருக்கின்றது” என்றார். அங்கு கூடியிருந்த ஞானிகள் அனைவரும் இதைக் கேட்டு சிரித்து விட்டனர்.

அவமானம் தாங்காமல் நாமதேவர் தான் வணங்கும் விட்டலாவிடம் ஓடினார்; ஏனெனில் விட்டலா நாமதேவரின் நெருங்கிய நண்பர். விளையாடுவது, சாப்பிடுவது, தூங்குவது போன்ற பல விஷயங்களை இருவரும் ஒன்றாகவே செய்தனர். நாமதேவர் தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை விட்டலாவிடம் கூறினார். எல்லாம் அறிந்த விட்டலா ஒன்றும் அறியாதது போல் நாமதேவரை பரிதாபமாகப் பார்த்து, கோரா கும்பர் வீட்டில் நடந்தவற்றை விசாரித்தார். எல்லாவற்றையும் கேட்ட விட்டலா, “எல்லோரும் கோலால் தட்டுவதற்கு சம்மதித்த போது, நீ மட்டும் ஏன் ஒத்துழைக்கவில்லை? எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் இது தான் காரணம்” என்றார். இதைக் கேட்ட நாமதேவர் இன்னமும் எரிச்சலாகி, “நீங்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்து என்னை பரிகாசம் செய்கிறீர்களா? எல்லோரையும் போல நானும் ஏன் பணிய வேண்டும்? நான் உங்களுடைய நெருங்கிய நண்பனல்லவா? உங்களுடைய குழந்தையல்லவா?” என்று கேட்டார். விட்டலா “உண்மையை நீ இன்னமும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. நான் சொன்னாலும் உனக்குப் புரியப் போவதில்லை. ஆனால் அந்த அடர்ந்த காட்டில் உள்ள பாழடைந்த கோவிலில் உள்ள முனிவரிடம் செல். அவர் உனக்குத் தெளிவு படுத்துவார்” என்றார்.

நாமதேவர் அந்தக் கோவிலுக்குள் சென்ற போது, ஒரு மூலையில், வயதான, தற்பெருமையற்ற ஒருவர் தன் கால்களை ஒரு சிவலிங்கத்தின் மேல் வைத்துக் கொண்டு உறங்குவதைக் கண்டார். விட்டலாவின் நண்பனான தன்னை, இந்த மனிதர் தெளிவூட்டப் போகிறார் என்பதை நாமதேவரால் நம்ப முடியவில்லை. ஆனால் அந்த இடத்தில் வேறு ஒருவரும் இல்லாததால், அந்த மனிதரிடம் சென்று கையைத் தட்டினார். அவர் விழித்தெழுந்து, “விட்டல் அனுப்பிய நாமதேவர் நீங்கள் தானா? வாருங்கள்” என்றார். இதைக் கேட்ட நாமதேவர் பேச முடியாமல் மௌனமானார். “இவர் ஒரு மகானாகத் தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால், எவ்வளவு உயர்ந்த மனிதனாக இருந்தாலும், சிவலிங்கத்தின் மேல் காலை வைப்பது தவறான செயல் ஆகும்” என எண்ணினார். அவரிடம், “உங்களைப் பார்த்தால் பெரிய மனிதராகத் தெரிகிறது. ஆனால் சிவலிங்கத்தின் மேல் காலை வைப்பது முறையான செயலா?” என்று நாமதேவர் கேட்டார். அதற்கு அந்த வயதானவர், “ஆஹா, என் கால்கள் லிங்கத்தின் மீதா இருக்கிறது? அதை வேறு எங்கேயாவது திருப்பி வைத்து விடுங்கள்” என்றார்.

நாமதேவர் பெரியவரின் பாதங்களை வெவ்வேறு இடங்களில் வைத்த போது, அங்கெல்லாம் சிவலிங்கங்கள் தோன்றியது; இறுதியாக, அந்தப் பாதங்களைத் தனது மடியில் வைத்துக் கொண்ட போது தானே சிவலிங்கமாக மாறியதை நாமதேவர் கண்டார். அப்போது தான் கடவுளைப் பற்றிய உண்மையை உணர்ந்தார். பெரியவர் நாமதேவரை திரும்பிப் போக அனுமதித்தார்.

நீதி:

vittobha and Namadev picture 4நாம் பரிபூரண சரணாகதியடைந்து, குருவின் பாதங்களைப் பற்றினால் ஞானம் கைகூடும் என்று இந்தக் கதையின் மூலம் புலனாகிறது. நாமதேவர் பரிபூரண ஞான வரம் பெற்ற பின், வழக்கமாக செல்லும் விட்டலாவின் கோவிலுக்குச் செல்லாமல் வீட்டிலேயே இருந்தார். சிறிது நாட்களுக்குப் பின் விட்டலா நாமதேவரின் வீட்டிற்குச் சென்று ஒரு கபடமும் இல்லாதவரைப் போல், இத்தனை நாள் தன்னை நாமதேவர் எவ்வாறு மறந்தார் எனவும், ஏன் தன்னைப் பார்க்க வரவில்லை எனவும் வினவினார். அதற்கு நாமதேவர், “என்னை இனியும் முட்டாளாக்க வேண்டாம். நீங்கள் இல்லாத இடம் எது? உங்களுடன் இருப்பதற்கு நான் கோவிலுக்குத் தான் செல்ல வேண்டுமா? நீங்கள் இல்லாமல் நான் ஏது?” என்றார். விட்டலா “இப்பொழுது நீ உண்மையை உணர்ந்திருக்கிறாய். அதற்காகத் தான் நான் உன்னை அங்கு அனுப்பினேன்” என்றார்.

புனித யாத்திரை செல்லுதல், தர்மம் செய்தல், தர்ம சாஸ்திரத்தைப் படித்தல் போன்றவை நமக்கு கட்டுப்பாடு, நம்பிக்கை, பொறுமை இவைகளை அளிக்கும். இவை எல்லாம் மனம் தூய்மை பெற மிகவும் அவசியம். ஆனால் ஞானம் பெறுவதற்கு உண்மையான பயிற்சி மிகவும் அவசியம். இதற்கு நம்மை நாமே உணர வேண்டும். தன்னை உணர்ந்தவன் மாயைக்கு ஆட்படுவதில்லை. இதை அறியாதவன், தான் எனும் அகந்தையால் சூழப்பட்டிருப்பான். தான் எனும் தன்மை மாயையான ஒன்றே தவிர, உண்மையான தன்னிலை அல்ல. அகந்தை, நம்மிலிருந்து கடவுளை வெளியேற்றிவிடும். நமது உண்மை நிலை தெரியாத போது அகந்தை வெளிப்படுகிறது. உண்மையான தன்னிலையை உணராத போது, நாம் மாயை நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறோம்.

நாம் வெளியில் எவ்வளவு நல்லவர்களாக இருந்தாலும், மனதில் இருள் சூழ்ந்திருந்தால், ஆசைகளிலிருந்து விடுபட முடியாது. குரு வாக்கின்படி, நாம் மாயையை அகற்றி, நம் உண்மை நிலையை அறிய பயிற்சி செய்ய வேண்டும். இதற்காக, ஓ! மூட மனமே! கோவிந்தனை நாடு.

மொழி பெயர்ப்பு:

கோதண்டராமன், சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

குருநானக்கும் கல்லு ராமும்

நீதி: உண்மை, குரு பக்தி

உப நீதி: விழிப்புணர்வு

GURU NANAK AND KALLU RAM - ACTUAL PICTUREஒரு முறை கல்லு ராம் என்ற ஒரு ஏழை மனிதன், குருநானக்கை தம் வீட்டிற்கு விருந்திற்கு அழைத்தான். குருநானக்கும் அவன் அழைப்பை ஏற்றார். நிர்ணயிக்கப்பட்ட நாளன்று, குருநானக் கல்லு ராம் வீட்டிற்கு சென்றார்; ஆனால் கதவு மூடப்பட்டிருந்தது. குருநானக் கதவைத் தட்டினார். சிறிது நேரம் கழித்து, கதவை திறந்த ஏழை மனிதன் வெளியில் வந்து, “மதிப்பிற்குரியவரே! என்னை மன்னிக்கவும். கதவு திறக்க சற்று தாமதமாகிவிட்டது” என்றான். குருநானக், “என் அன்பு சகோதரனே,  நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்?” என்று வினவினார்.  அதற்கு அந்த ஏழை, “குருவே! நான் சுவற்றில் ஆணி அடித்துக் கொண்டிருந்தேன்” என்றான். உடனே குருநானக், “என்ன, சுவற்றில் ஆணி அடித்துக் கொண்டிருந்தீர்களா? என்னைப் பின் தொடர்ந்து வரவும்” என்றழைத்தார். அதற்கு அந்த ஏழை, “தங்கள் கட்டளைப் படி நடப்பேன். உங்களை பின் தொடர்ந்து வருகிறேன்” என்று கூறினான். அவன் தன் உடமைகளையெல்லாம் அப்படியே விட்டு விட்டு, குருநானக்கை பின் தொடர்ந்தான்.

அவன் குரு வழங்கிய அனைத்து ஆன்மீகச் சாதனைகளையும் பயின்று, விரைவில் குருவின் அன்பிற்குரிய ஒரு சிஷ்யனாகி விட்டான்.

நீதி:

அன்பும் கருணையும் நிரம்பிய இந்த குருவின் குரல் நம்மை நோக்கி, “நாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம்? சுவற்றில் ஆணி அடிக்கிறோமா? இன்னும் இந்த சம்சாரம் என்கிற சாகரத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கிறோமா? வாழ்க்கையை, உணவு உண்பது, மது அருந்துவது, புகை பிடிப்பது, சீட்டு விளையாடுவது மற்றும் பல கேளிக்கைகளில் வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறோமா? வாழ்வின் குறிக்கோளையும், ஆத்மா அனுபவத்தையும், ஆத்மாவின் புகழையும் மறந்து விட்டோம்? நமக்கு நல்வழி காட்டுமாறும், அறியாமை என்னும் இருளிலிருந்து ஞானமாகிய வெளிச்சத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்ல, ஒரு குருவை நமக்கு அனுப்பி வைக்குமாறும் நாம் அந்த இறைவனிடம் பிரார்த்திப்போம்” என்று கேட்கிறது.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

பணக்காரனும் அவன் மகன்களும்

நீதி: நிம்மதி

உப நீதி: கடவுள் நம்பிக்கை

The rich man and his sons picture 1ஒரு காலத்தில், ஒரு பணக்கார வியாபாரி வசித்து வந்தான். அவன் பணம் சம்பாதிப்பதிலும், ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழ்வதிலும் மட்டுமே குறியாக இருந்தான். தன் குடும்பம் மற்றும் உடைமைகளின் மேல் அவன் அளவில்லா பற்று வைத்திருந்தான். ஆன்மீக செயல் மற்றும் பிரார்த்தனை, எதற்குமே அவனுக்கு நேரம் இருந்ததில்லை. ஒரு முறை, ஒரு நண்பர் அவனைக் காண வந்த போது அவனிடம், “உன் வாழ்க்கை முழுவதும் பணம் சம்பாதிப்பதில் குறியாக இருந்ததால், உனக்கு கடவுளை நினைக்கக் கூட நேரம் இல்லாமல் போய் விட்டது. உனக்கு வாழ்க்கையில் எல்லா வசதிகளையும் அளித்த கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தும் வகையில், அவரையும் எப்போதேனும் தியானம் செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு இருந்தால் மட்டுமே, கடைசி நாட்களில் கடவுளை நினைக்க முடியும்” என நற்புத்தி புகட்டினார்.

பணக்காரன் தன் நண்பனின் சொற்களைக் கேட்டு, கடவுளிடமே சவால் விடத் தீர்மானித்தான். தன் குழந்தைகளுக்கு கடவுளின் பெயரை சூட்டினால், கடைசிக் கணங்களில், அவர்களை பெயர் கூவி அழைக்கலாம்;  இதுவே சிறந்த முறை என அவன் எண்ணினான். பணக்காரன், அஜிமாலா என்னும் ஒரு துஷ்டனின் கதையை கேள்விப் பட்டிருந்தான். அஜிமாலா தன் மகனுக்கு “நாராயணன்” என பெயர் சூட்டியிருந்தான். தன் வாழ்வின் அந்திம நேரத்தில் தன் மகனை “நாராயணா” என பெயர் கூவி அழைத்தான். ஆதலால் யம தர்ம ராஜன் அவனை விட்டு விட்டார்; அஜிமாலா வைகுண்டத்தை அடைந்தான். இதே யுக்தியைப் பணக்காரனும் தன் வாழ்வில் பின்பற்ற எண்ணினான்.

the rich man and his sons picture 2அவனுக்கு நான்கு மகன்கள் பிறந்தனர். அவர்களுக்கு மாதவன், கோபாலன், நாராயணன் மற்றும் ராமன் என பெயர் வைத்தான். இவர்களின் பெயர்களை கடைசி நிமிடத்தில் கூப்பிட்டு, தான் சொர்க்கத்தை அடைவோம் என அவன் தீர்மானமாக எண்ணி இருந்தான். ஆதலால் பணம் சம்பாதிப்பதிலும், சொத்துகளை சேகரிப்பதிலும் அவன் தீவீரமாக ஈடுபட்டிருந்தான். நாட்கள் கடந்து சென்றன. பணக்காரன் மரணப் படுக்கையில் விழுந்தான். அவன் வாழ்வின் கடைசி நிமிடம் நெருங்கியது. குடும்பத்தினர் அனைவரும் அவனை சூழ்ந்து இருந்தனர். அவன் தன் நான்கு மகன்களையும் அழைத்தான். அவர்களின் மேல் தன் பார்வையை அவன் செலுத்தினான். எல்லா மகன்களும் தன்னைச் சுற்றி இருப்பதைக் கண்ட அவன் “நீங்கள் எல்லோரும் இங்கு என்ன செய்கிறீர்கள்? ஒருவனாவது கடையில் இருந்திருக்க வேண்டும். வியாபாரத்தில் நஷ்டம் ஏற்பட்டுவிடும்” என்று கூச்சலிட்டான். இக்கடைசி வார்த்தைகளுடன் அவன் உயிர் பிரிந்தது. வாழ்க்கையின் கடைசிக் கணங்களில், அவன் தன் வாழ்நாள் முழுதும் செய்ததைப் பற்றி மட்டுமே நினைத்தான். கடவுளிடம் சாமர்த்தியமாக விட்ட சவாலில் அவன் தோல்வி அடைந்தான்.

இளமையில் கடவுளை நினைத்தால் மட்டுமே, நமக்கு முதுமையில், வாழ்வின் கடைசி நேரத்தில் கடவுளை நினைக்க முடியும்.

நீதி:

the rich man and his sone picture 3ஸ்ரீ சங்கரர் வாழ்க்கை நிலையற்றது என்பதை நமக்கு எடுத்துரைக்கிறார். காலங்கள், பருவங்கள், உயர்வு,  தாழ்வு வரும், போகும்; ஆனால் நம் ஆசைகளில் நமக்கு கட்டுப்பாடு இருப்பதில்லை. நாளுக்கு நாள் அவை வளர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. நிலையில்லாத வெளிப் பொருட்களில் நாம் ஆனந்தத்தை தேடுகிறோம். அவற்றுடன் பந்தயம் வைத்து நாம் ஏமாறுகிறோம். இருந்தாலும், உள்நோக்கை மறந்து விட்டு, அவற்றைத் துரத்திப் பிடிக்க நினைக்கிறோம்.

நமக்கு பேரானந்தத்தை அளிக்கக் கூடிய, ஆன்மீகப் பாதையை நாம் தேட மறுக்கிறோம். ஸ்ரீ சங்கரர் ஆன்மீகப் பாதையில் சென்று, நிலையான ஆனந்தத்தைப் பெற நம்மை வலியுறுத்துகிறார். அதற்கு சிறந்த பயிற்சி மிகவும் அவசியமாகும். இளம் பருவத்தில் கடவுளை நினைக்காத ஒருவனால், கடைசிக் கணத்தில் எவ்வாறு கடவுளை நினைக்க முடியும்? நேரத்தை வீணடிக்க வேண்டாம். நம் இந்திரியங்களையும், அறிவையும் நிலையற்ற ஆசைகளிலிருந்து விடுவித்து,  நிலையான, உண்மையான நிம்மதியையும், ஆனந்தத்தையும் அளிக்கும் பாதையை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

மன நிறைவை பரிந்துரைக்கும் கதை – கிளப் 99

நீதி: அமைதி

உப நீதி: மன நிறைவு

The 99 club - picture 1ஒரு காலத்தில், அரசர் ஒருவர் வாழ்க்கையில் பெறக்கூடிய எல்லா செல்வங்களையும் பெற்றும் கூட, மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருந்தார்.

ஒரு நாள் அந்த அரசர், ஒரு வேலைக்காரன் பாடிக் கொண்டேthe 99 club - picture 2 ஆனந்தமாக வேலை செய்வதைக் கண்டார். இது அவருக்கு புதுமையாக இருந்தது. நாட்டிற்கே அரசனான தான் வருத்தமாகவும், துக்கமாகவும் இருக்கும் போது, ஒரு சாதாரண வேலைக்காரன் ஆனந்தமாக இருப்பது எப்படி, என ஆலோசனை செய்தார். பிறகு வேலைக்காரனிடம், “நீ இவ்வளவு ஆனந்தமாக இருப்பதன் காரணம் என்ன?”என்று விசாரித்தார். அதற்கு அவன், “நான் ஒரு சாதாரண வேலைக்காரன். எனக்கும் என் குடும்பத்திற்கும் அதிகமான பொருட்கள் தேவையில்லை – தலைக்கு மேல் ஒரு கூரை மற்றும் வயிறு நிறைய உணவு – இதுவே போதும்” என்றான்.

இதைக் கேட்ட அரசர், தன் அரண்மனை ஆலோசகரிடம் அறிவுரை கேட்கச் சென்றார். முழுக் கதையையும் கேட்ட ஆலோசகர், “அரசே! அந்த வேலைக்காரன் கிளப் 99 ல் இதுவரை சேராததே இதற்குக் காரணம்” என்றார். “கிளப் 99? அப்படி என்றால் என்ன?” என்று அரசர் விசாரித்தார். அதற்கு ஆலோசகர், “கிளப் 99, இதைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால், ஒரு பையில் 99 காசுகளை (தங்க நாணயங்களை) வைத்து, அந்த வேலைக்காரனின் வீட்டு வாசலில் அதை விட்டு விடவும்” என்றார்.

மறு நாள் பொற்காசுகள் நிறைந்த பையைக் கண்ட வேலைக்காரன் பேரின்பம் பெற்றான். இவ்வளவு பொற்காசுகளா! என நினைத்து மீண்டும், மீண்டும் எண்ணிப் பார்த்தான். 99 காசுகளே உள்ளன என கடைசியில் சமாதானமானான். அந்த வேலைக்காரன், “அந்த கடைசிக் காசு எங்கே போயிருக்கும்? எவரும் 99 காசுகளை விட்டுச் சென்றிருக்க மாட்டார்கள்” என ஆச்சரியப் பட்டான். அவன் எல்லா இடமும் தேடித் தேடிப் பார்த்தான்; ஆனால் அந்த நூறாவது காசு கிடைக்கவில்லை. கடைசியில், அந்த நூறாவது காசைப் பெற கடுமையாக உழைக்கத் தீர்மானித்தான்.

அந்த நாள் முதல், அந்த வேலைக்காரனிடம் ஒரு மாறுதல் காணப் பட்டது. அதிக வேலை செய்து களைத்த அவன், நூறாவது காசை சேர்க்க முடியாததற்கு, குடும்பத்தினரை குறை கூறினான். வேலை செய்யும் போது பாடுவதையும் அவன் நிறுத்தி விட்டான்.

வேலைக்காரனிடம் கண்ட இந்த மாறுதலால் அரசர் குழப்பமடைந்தார். ஆலோசகர் “அரசே! இந்த வேலைக்காரன் கிளப் 99 ல் சேர்ந்து விட்டான்” என்றார். மேலும், மகிழ்வாக வாழ்க்கை நடத்த எல்லாம் இருந்தும், மகிழ்வடையாமல், மேலும் மேலும் பெற எண்ணும் பேரவா உள்ளவர்களுக்கு, இந்தப் பட்டப் பெயர் கொடுக்கப் படும்” என்றும் கூறினார். அவர்களது எண்ணம் எப்பொழுதும், இந்த கடைசி ஆசை மட்டும் நிறைவேறிவிட்டால்,  தான் வாழ்நாள் முழுவதும் மகிழ்வாக இருப்போம், என்று இருக்கும்.

நீதி:

நம்மிடம் உள்ள குறைந்த பொருட்களை வைத்தே நாம் ஆனந்தமாக இருக்கலாம். பெரிதான, நல்ல பொருட்கள் கிடைத்த நிமிடம் முதல்,  நாம் மேலும் மேலும் பெற பேராசைப் படுகிறோம். நம் தூக்கம், ஆனந்தம் இவற்றை இதற்கு விலையாகக் கொடுக்கிறோம். எல்லோருடைய தேவைக்கும் பொருள் உள்ளது; பேராசைக்கு அல்ல.

பேராசைகளை அடக்க வேண்டிய முக்கியத்துவத்தை உதாரணங்கள், சிறு கதைகள், விளையாட்டு இவற்றால் குழந்தைகளுக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும். தற்காலத்தில், குழந்தைகள் கெடுவதற்கு பெற்றோர்களுக்கும் பெரும் பங்கு உண்டு. குழந்தைகள் ஆனந்தமாக இருக்க பெற்றோர்கள், விலை உயர்ந்த பொருட்களையும், எலெக்ட்ரானிக் சாதனங்களையும் வாங்கிக் கொடுக்கிறார்கள். வெளி உலகம் பொருளாசை நிறைந்து உள்ளது, இதை ஊடகங்களும் ஊக்குவிக்கின்றன. குழந்தைகள் தன் நண்பர்களுடன் போட்டி போட்டு, பொருட்களை வாங்க பெற்றோர்களை வற்புறுத்துகிறார்கள். கிடைக்காத போது அவர்கள் கோபமடைந்து, கூச்சலிடுகிறார்கள். சில குழந்தைகள் தவறான வழிகளில், தான் ஆசைப் பட்ட பொருட்களை பெறுகிறார்கள். ஆசைக்கு அளவே இல்லை! ஆசைகள் நிறைவேற, நிறைவேற மனிதன் மேலும் மேலும் பெற ஆசைப் படுகிறான். நமக்கு மிகவும் தேவையானதை மட்டுமே வைத்து, நாம் மன நிறைவுடன் வாழ வேண்டும். பேராசை நமக்கு எப்பொழுதும் மனக்குறைகளையே கொடுக்கும்.

பேராசை பெரு நஷ்டம்

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

ரிபு மஹரிஷி

நீதி: உண்மை

உபநீதி: ஆத்ம விசாரணை / உள் நோக்குதல்

sage ribhu - picture 1இது, ரிபு மஹரிஷி மற்றும் அவருடைய சிஷ்யன் நிதகா பற்றிய ஒரு புராணக் கதை. ரிபு தன் சிஷ்யனுக்கு, “ப்ரஹ்மம் ஒன்று தான், வேறில்லை” என்ற உயர்ந்த உண்மையை எவ்வளவோ விளக்கிக் கூறியும், நிறைய புலமையும் புரிதலும் உடைய நிதகாவிற்கு ஞான மார்க்கத்தில் செல்லும் மனப்பக்குவம் வரவில்லை. மாறாக, தன் சொந்த ஊருக்குச் சென்று தம் மதச்சடங்கு, சம்பிரதாயங்களுடன் கூடிய வாழ்க்கையையே மேற்கொண்டான். நிதகா தன் குருவிடம் எந்த அளவிற்கு அன்பு கலந்த மரியாதையுடன் இருந்தானோ, அந்த அளவு குருவிற்கும் சிஷ்யனிடம் அளவு கடந்த அன்பு இருந்தது. அதனால், தன் வயதையும் பொருட்படுத்தாமல், ரிபு நிதகாவின் ஊருக்குச் சென்று அவன் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியிருக்கிறான் என்பதை கவனித்து வந்தார். சில சமயங்களில், குருவால் கண்காணிக்கப்படுவது தெரியாமல், நிதகா எப்படி நடந்து கொள்கிறான் என்பதை அறிய மாறுவேடத்திலும் செல்வார்.

ஒரு முறை, ரிபு ஒரு கிராமத்து மனிதர் போல வேடமிட்டுச் சென்றார். அப்போது, நிதகா ஒரு அரசரின் ஊர்வலத்தை ஆர்வமுடன் கவனித்து கொண்டிருந்தான். கிராமத்து மனிதர் போல் வேடமணிந்த ரிஷி நிதகாவிடம் சென்று, “இங்கு என்ன நடக்கிறது?” என்று விசாரித்தார். அதற்கு, வந்தவர் யாரென அறியாத நிதகா, “அரசர் ஊர்வலமாகச் செல்கிறார்” என்று கூறினான்.

sage ribhu picture 2“ஓ அப்படியா! அரசரா? ஊர்வலம் செல்கிறாரா? ஆனால், அவர் எங்கு இருக்கிறார்?” என்று ரிஷி வினவினார். நிதகா, “அதோ அந்த யானை மேல்” என்றான். அதற்கு ரிஷி, “ஆம். இரண்டும் தெரிகிறது. ஆனால் இவற்றில் எது அரசர்? எது யானை?” என்று வினவினார். உடனே நிதகா ஆச்சரியத்துடன், “தங்களால் இரண்டையும் பார்க்க முடிகிறது. ஆனால், மேலே அமர்ந்திருப்பது அரசர் என்றும், அவருக்குக் கீழே இருக்கும் மிருகம் தான் யானை என்றும் கூடத் தெரியாத உங்களைப் போன்றவரிடம் பேசுவதில் என்ன பயன்?” என்று பதிலளித்தான். “தயவு செய்து என் அறியாமையைக் கண்டு பொறுமை இழக்க வேண்டாம்” என்று ரிஷி கெஞ்சினார். மேலும், “நீங்கள் ‘மேலே’ மற்றும் ‘கீழே’ என்று கூறினீர்களே – அப்படியென்றால் என்ன?” என்றும் வினவினார்.

நிதகாவால் அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல், “உங்களால் அரசரையும் யானையையும் பார்க்க முடிகிறது, ஒருவர் மேலே, மற்றொருவர் கீழே. ஆனாலும் ‘மேலே’ மற்றும் ‘கீழே’ என்றால் என்ன என்று கேட்கிறீர்கள்?” கண்ணால் பார்ப்பதும் வாயால் கூறப்படுவதும் தங்களுக்கு இவ்வளவுதான் புரிகிறதென்றால், இனி செய்கையில் தான் காண்பிக்க வேண்டும். நீங்கள் சற்று குனிந்து நில்லுங்கள். இப்பொழுது அனைத்தும் நன்கு புரியும்” என்று நிதகா கோபத்துடன் கூறினான். கிராமத்து மனிதராக வந்த ரிஷி அவ்வாறே செய்தார். நிதகா அவர் தோளில் ஏறிக் கொண்டு, “இப்பொழுது பாருங்கள். நான் அரசரைப் போல் மேலே இருக்கிறேன், நீங்கள் யானையைப் போல் கீழே இருக்கிறீர்கள். இப்பொழுது புரிகிறதா?” என்று வினவினான். “இல்லை, இன்னும் புரியவில்லை” என்று அமைதியாக அந்த கிராமத்து மனிதர் பதிலளித்தார். மேலும், “தாங்கள் அரசரைப் போல் மேலே இருக்கிறீர்கள்,  நான் யானையைப் போல் கீழே இருக்கிறேன். ‘அரசர்’, ‘யானை’, ‘மேலே’ மற்றும் ‘கீழே’ – இதுவரை அனைத்தும் தெளிவாக இருக்கிறது. ஆனால், ஒன்று மட்டும் புரியவில்லை, ‘நான்’ மற்றும் ‘நீ’ என்றால் என்ன?” என்றார்.

‘நான்’ என்பதிலிருந்து ‘நீ’ என்று பிரித்துப் பார்க்கத் தூண்டிய இந்த ஒரு கேள்வியை எதிர்கொண்ட நிதகாவின் மனதில் திடீரென்று ஒரு ஜோதி தோன்றியது. உடனே கீழே குனிந்து குருவின் காலில் விழுந்து, “இந்த ஸ்தூல சரீரமாகிய மாயையிலிருந்து சாஸ்வதமான ஆத்மாவை நோக்கி என் மனதை திசை திருப்புவதற்கு வணக்கத்திற்குரிய என் குருவல்லாமல் வேறு யாரால் முடியும். கருணை மிக்க குருவே! தங்கள் ஆசீர்வாதத்திற்கு வேண்டுகிறேன்” என்றான்.

நீதி:

ஸ்லோகத்தின் இப்பகுதி நம் வாழ்வில் ஆத்ம விசாரணை செய்ய வேண்டியதின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறது. நாம் இவ்வுலகில் நம்மையும் அறியாமல் இந்த உடல், மனம் மற்றும் அறிவைப் பற்றியே தொடர்ந்து நினைத்து கொண்டிருக்கிறோம். பொதுவாக, ஆத்மா என்கிற இந்த நான்காவது பொருளைப் பற்றி நினைப்பதேயில்லை. ஆத்மா ஒன்றுதான் இவ்வுலக வியாபகங்களால் பாதிக்கப்படாத ஒன்று. மேலும் எவரெல்லாம் இடைவிடாது ஆத்மாவைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்களோ, அவர்கள் அதுவாகவே ஆகிவிடுவார்கள். அதன் பிறகு, அவர்கள் இவ்வுலக விஷயங்களிலிருந்து தம்மை விடுவித்துக் கொண்டு அந்த உயர்ந்த சக்தியுடன் ஐக்கியமாகிவிடுவர்.

உறக்கத்தில் இருக்கும் போது, கனவு உண்மை போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் வெறும் மாயை என்று எப்போது புரிகிறதோ, அதே போல் உண்மையாகத் தோன்றும் இவ்வுலக விஷயங்களும் வெறும் மாயையே. எந்த ஒரு நிலையும் நாம் அதில் இருக்கும் வரைதான் உண்மையாகத் தோன்றும். நாம் அடுத்த நிலைக்கு முன்னேறியவுடன் அது அர்த்தமற்றதாகிவிடும். நம் விழிப்பு நிலையும் அவ்வாறு தான். அதனால்தான் நம் குரு நம்மை இவ்வுலக மாயையிலிருந்து விடுபட்டு அந்த கோவிந்தனை சரணடைந்து ‘நான் யார்’ என்ற ஆத்ம விசாரணையில் மனதை செலுத்த வலியுறுத்துகிறார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

இரண்டு கிளிகள்

நீதி – நன் நடத்தை

உபநீதி – நல்ல சகவாசம்

The two parrots - picture 1இரண்டு கிளிகள் ஒரு ஆல மரத்தின் மேலே தங்களின் கூட்டை கட்டியிருந்தன. பெண் கிளி கூட்டில் இரண்டு முட்டைகளை இட்டது. சில நாட்களில், முட்டை பொறிந்து, குஞ்சுகள் வெளியில் வந்தன.

the two parrots - picture 2அவைகளை பெற்றோர் பாதுகாப்பாக கவனித்து வந்தன. சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, குஞ்சு கிளிகள் சற்று தூரம் பறக்க ஆரம்பித்தவுடன், தந்தை கிளி, “நாம் அவைகளை நன்றாக பார்த்துக் கொண்டோம். உணவும் நன்றாக கொடுத்துள்ளோம். ஒன்றோடு ஒன்று விளையாடி, பறக்கவும் கற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. தற்சமயம், அவைகள் தங்களைத் தானே பார்த்துக் கொள்ள முடிகின்ற நிலையில் இருப்பதனால், கூட்டின் வெளியே அவைகளை விட்டு விட்டால், எதிர்காலத்தை தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும்.” என்று பேசிக் கொண்டிருந்தன.

ஒவ்வொரு நாளும், சிறிய குஞ்சுகளுக்கு உணவு கொண்டு வர பெற்றோர் கிளிகள் வெளியே பறந்தன; மாலை நேரம் உணவுடன் திரும்பி வந்தன. இப்படியே பல நாட்கள் கடந்தன.

தினமும், பெற்றோர் கிளிகள் குஞ்சுகளை கூட்டில் விட்டுச் சென்ற காட்சியை ஒரு வேடன் கூர்ந்து கவனித்து வந்தான். பெற்றோர் கிளிகள் இல்லாத போது எப்படியாவது குஞ்சுகளை பிடிக்க வேண்டும் என்று வேடன் திட்டமிட்டான். வேடன் தான் திட்டமிட்ட படி, குஞ்சுகளை பிடித்து விட்டான்; அவை வேடனின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க முயற்சித்தன. ஒரு கிளி தப்பித்தது; மற்றொன்று பிடி பட்டு, வேடனால் ஒரு கூட்டில் அடைக்கப் பட்டு அவன் வீட்டிற்குச் செல்ல நேர்ந்தது.

the two parrots - in the cage“நான் இரண்டு கிளிகளை பிடித்தேன். ஆனால், ஒன்றை தொலைத்து விட்டேன்” என்று வேடன் அவன் குழந்தைகளிடம் கூறினான். மேலும், “இந்தக் கிளியை பாதுகாப்பாக கூட்டில் வைத்து, அதோடு நீங்கள் விளையாடலாம்” என்றான்.

வேடனின் குழந்தைகள் அக்கிளியோடு விளையாடினர். விரைவில், அக்கிளி சில வார்த்தைகளை கற்றுக் கொண்டது. குழந்தைகள் தந்தையிடம், “அப்பா, நம் கிளி சில வார்த்தைகளை கற்றுக் கொண்டிருக்கிறது” என்றனர்.

வேடனிடமிருந்து தப்பித்து சென்ற மற்றொரு கிளி, சில புனிதமானவர்கள் வசிக்கும் ஆசிரமத்தை சென்றடைந்தது. அவர்கள் இந்த கிளிக்கு ஆபத்து ஒன்றும் வராமல் நடந்து கொண்டனர். இந்த கிளியும், அவர்கள் பேசும் புனிதமான சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டு, சில வார்த்தைகளைக் கற்றுக் கொண்டது.

ஒரு நாள், பயணி ஒருவர் வேடனின் குடிசைக்கு அருகில் ஓய்வெடுக்க உட்கார்ந்து கொண்டார். திடீரென்று, ஒரு கிளி பேசுவதை அவர் கேட்டார். கிளி “முட்டாளே! ஏன் இங்கு வந்திருக்கிறாய்? உன் தொண்டையை கிழித்து விடுவேன்” என்றது.

பயணி இந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் மிகவும் வருத்தப் பட்டார். அங்கிருந்து எழுந்து அவசரமாக சென்றார்; சற்று நேரம் நடந்தவுடன் அவர் ஒரு ஆசிரமத்தை வந்தடைந்தார். ஆசிரமத்திற்கு அருகே மரத்தின் மேலே ஒரு கிளி உட்கார்ந்திருந்ததை அவர் கவனித்தார்.

அந்த கிளி, “இந்த ஆசிரமித்திற்குள் உங்களை வரவேற்கிறேன். இந்த வனத்தில் பல பழங்கள் உள்ளன. உங்களுக்கு எது விருப்பமோ சாப்பிடவும். இங்கு இருக்கும் புனிதமான மக்கள் உங்களை அன்புடன் நடத்துவார்கள்” என்றது.

பயணி ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார். உடனே கிளியைப் பார்த்து, “சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு ஒரு வேடனின் குடிசைக்கு அருகில் ஒரு கிளியைப் பார்த்தேன். அது பயமுறுத்தும் வார்த்தைகளைப் பேசியது. ஆனால், நீ இனிமையான, மனதிற்கு இதமான வார்த்தைகளை பேசுகிறாய். இரண்டுமே கிளிகள் தானே; ஆனால், வார்த்தைகளில் ஏன் இவ்வளவு வேறுபாடு?” என்று கேட்டார்.

மற்றொரு கிளி தன் சகோதரனாகத் தான் இருக்க வேண்டும், என்று உடனடியாக ஆசிரமத்தில் இருந்த கிளி யூகித்தது. அது பயணியிடம், “அந்தக் கிளி என் சகோதரன் தான். ஆனால், வெவ்வேறு இடங்களில் வசிப்பதால்,  சுற்றுப்புறச் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப அந்த கிளி வேடனின் மொழியை கற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் நான் புனிதமானவர்களின் மொழியை கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒருவர் இருக்கும் சுற்றுப்புறச் சூழலுக்கேற்ப அவர்கள் வார்த்தைகளும், செயல்களும் இருக்கும்” என்றது.

நீதி:

நல்ல சகவாசம் இருந்தால், நல்ல விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். கெட்ட சகவாசம் இருந்தால், கெட்ட விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்கிறோம். கெட்ட சகவாசத்தை தவிர்க்க வேண்டும். “உன் நண்பர்கள் யார் என்று சொல். நீ யார் என்று சொல்கிறேன்” என்ற முதுமொழியை கேள்விப் பட்டிருக்கிறோம். பல அழுகிப் போன பழங்களுடன் ஒரு நல்ல பழம் இருந்தால், அதுவும் அழுகி விடும். நாம் யாருடன் பழகுகிறோம் என்று கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு: 

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

குறிப்புகள் – சரணாகதி பற்றிய சிறுகதை

நீதி – நம்பிக்கை

உபநீதி – சரணாகதி

SIGNALS - STORY ON SURRENDER PICTURE TO BE SAVEDகப்பல் விபத்தில் உயிர் பிழைத்த ஒருவன், யாருமில்லாத ஒரு சிறு தீவின் கரையில் போய் மாட்டிக் கொண்டான். தன்னை யாராவது, எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டுமென கடவுளிடம் தீவிரமாகப் பிரார்த்தனை செய்தான்.

SIGNALS - STORY ON SURRENDER PICTURE 2ஒவ்வொரு நாளும், தன்னைத் தேடிக் கொண்டு உதவி செய்ய யாராவது வருவார்களா என்று எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவனுக்குத் தெரிந்த வரை ஒன்றுமே நடக்கவில்லை.

SIGNALS - STORY ON SURRENDER - PICTURE 4இறுதியில் மனம் தளர்ந்து, தன்னையும், தன்னுடைய சில உடமைகளையும் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக, கரையொதுங்கிய மரக்கட்டைகளைக் கொண்டு சிறிய குடில் ஒன்றை கட்டிக் கொண்டான்.

SIGNALS - STORY ON SURRENDER - PICTURE 5ஒரு நாள், உணவைச் சேகரிக்க வெளியே சென்று திரும்பும் வேளை தனது குடிசை தீப்பற்றி எரிந்து, அதிலிருந்து புகை வருவதை பார்த்தான். அனைத்தையும் இழந்து தனது மோசமான நிலையை உணர்ந்து அதிர்ந்து போனான். துக்கம் நெஞ்சை அடைத்தது;  கோபத்தில் “கடவுளே, நீ ஏன் இப்படியெல்லாம் செய்தாய்?” என்று கதறி அழுதான்.

மறுநாள் காலை, தீவை நோக்கி நெருங்கி வந்து கொண்டிருந்த கப்பலின் ஒலியைக் கேட்டு விழித்துக் கொண்டான். அவனைக் காப்பாற்றுவதற்காக வந்த படகு என அறிந்து கொண்டான்.

“நான் இங்கே இருக்கிறேன் என்று எப்படி தெரிந்து கொண்டீர்கள்?” என்று கேட்டான்.

 “புகை வரும் அடையாளத்தைக் கண்டு அறிந்தோம்,” என்று அவர்கள் பதிலளித்தனர்.

நீதி:

வாழ்க்கையில் சில நிகழ்வுகள் எதிர்பாராமல் மோசமாக நடக்கும் போது சோர்வடைவது சகஜம். ஆனால் நாம் நம்பிக்கையை இழக்கக் கூடாது, ஏனென்றால் நம் வாழ்வில் வலியிலும் வேதனையிலும் கூட கடவுள் தன் கடமையை செய்து கொண்டிருக்கிறார். கடவுளிடம் சரணடைந்து, அவர் மேல் முழுமையான நம்பிக்கை கொள்வதால், கடினமான பாதையைக் கடப்பதற்கு நமக்குத் தேவையான தைரியத்தையும், சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளும் வலிமையையும் அளிப்பார்.

அடுத்த முறை நமது சிறிய குடிசை எரியும் பொழுது – அது கடவுளின் அருளை பெறுவதற்கான ஒரு புகை சைகையாகக் கூட இருக்கலாம் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

வள்ளி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com