Archive | September 2017

பிராணன் – உயிரின் ஆதாரம்

நீதி – சாசுவதமான உண்மை

உபநீதி – புலன்களைக் கட்டுப்படுத்துவது

Importance of Prana - the life force

ஒரு முறை, உண்மையையும், ஞானத்தையும் தேடி, ஆறு  பயணிகள் வெகு தூரம் சென்றனர். பல ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் கடந்த பிறகு, அவர்களின் தேடலை பூர்த்தி செய்ய ஒரு சிறந்த முனிவர் இருக்கிறார் எனக் கேள்விப்பட்டு, காட்டிலுள்ள அவரின் ஆசிரமத்தை சென்றடைந்தனர்.

முனிவர், அவர்களை தன்னுடன் ஒரு வருடம் தங்கிய பிறகு, அவர்களுக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் கேட்கலாம் எனக் கூறினார். அவர்களும் அதற்கு ஒப்புக் கொண்டு, முனிவரின் சீடர்களாக ஆனார்கள். ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு, ஒரு சீடர் முனிவரிடம், “உடலை பாதுகாக்க எந்த புலன் முக்கியமானது?” எனக் கேட்டார்.

அதற்குப் பதிலாக, முனிவர் ஒரு கதையைக் கூறினார்.

ஒரு முறை, ஐந்து புலன்கள் இருந்தன. கேளுணர்வு (HEARING), பார்க்கும் உணர்வு (SIGHT), முகர்வுணர்வு (SMELL), நாவுணர்வு (TASTE) மற்றும் தொட்டுணர்வு (TOUCH). ஒரு நாள், 5 புலன்களும் வெவ்வேறு விஷயங்களைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு புலனும் தன் திறனை நினைத்து பெருமைப் பட்டு, உடலின் இயக்கத்திற்கு தானே சிறந்தது என்ற அகம்பாவத்தில் இருந்தது. அவை “நாம் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் சிறப்பு பெற்றிருக்கிறோம் அல்லவா! நாம் இல்லையென்றால் உடல் இல்லை” என்று பெருமையுடன் பேசின.

ஒவ்வொரு புலனும், தொடர்ந்து தன் திறனை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஆத்மாவிற்கு கிளர்ச்சியூட்டுகின்ற வகையில், கேளுணர்வு (HEARING) சுற்றுப்புறச் சூழலை, உணர்ச்சிகள் மற்றும் பேரார்வமும் நிறைந்த இசை உலகமாக மாற்றியது. பார்வை உணர்வு (SIGHT) கண்ணுக்கு உகந்த வகையில், கேளுணர்வுக்கு (HEARING) ஈடுகொடுத்து, வெவ்வேறு அழகான வர்ணங்களுடன் சூழலை நிரப்பியது. முகர்வுணர்வு (SMELL) ஒரு நொடியில் தெய்வீக நறுமணத்துடன் தன் திறனை வெளிப்படுத்தியது. நாவுணர்வு (TASTE) உடனடியாக நறுமணச் சுவைகளோடு தன் முக்கியத்துவத்தை காண்பித்தது. தொட்டுணர்வு (TOUCH) ஒவ்வொரு சுவாசத்தையும் உடல் சிலிர்க்கின்ற வகையில் செய்து, மனதுக்கு இதமாக அமைத்தது. எல்லாப் புலன்களும் கலந்து பேசி கர்வப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன.

பிராணன் மெளனமாக சுவாசித்துக் கொண்டே, இந்த காட்சியை கவனித்து கொண்டிருந்தது; காற்றை உள்வாங்கி, வெளியிடும் பொழுதும், புலன்களை கவனித்து கொண்டிருந்தது. சற்று நேரத்திற்குப் பிறகு பிராணன், “உடலின் செயற்பாட்டிற்கு முக்கிய காரணமாக நீங்கள் யாருமே இருக்க முடியாது” என்றது. இந்த வார்த்தைகளுக்கு புலன்கள் மதிப்பு கொடுக்கவில்லை; தங்களைப் பற்றிய சிந்தனையில் மூழ்கி இருந்தன. பிராணன் என்ற உட்பொருளை புலன்கள் பொருட்படுத்தவே இல்லை. பிராணன் மறுபடியும் முயற்சித்தது; ஆனால், புலன்கள் கவனிக்காததால், பிராணன் கோபம் கொண்டு சென்று விட்டது.

பிராணன் வெளியேறிய பிறகு, ஓசைகள், வர்ணங்கள், சுவைகள், உணர்ச்சிகள் மற்றும் மனது, எல்லாமே ஒவ்வொன்றாக மறைந்து விட்டன. புலன்களுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. பிராணன் வந்தவுடன், எல்லாப் புலன்களுக்கும் மீண்டும் உயிர் வந்தது. பிராணன் மறுபடியும் சென்றவுடன், புலன்களுக்கு அதே நிலைமை. பாதிப்பு ஏற்பட்டதால் அவை சற்று பயந்திருந்தன.

பிராணன் “விளக்கு மின்விசை” (light switch) போல உடலில் வந்து போய் கொண்டிருந்தது. புலன்களுக்கு இந்த ஜீவாதாரமான சக்தியை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை; ஆனால் இந்த சக்திக்கு புலன்கள் மீது முழுமையான கட்டுப்பாடு இருந்தது. திடீரென, புலன்களுக்கு ஞானோதயம் வந்தது – பிராணனால் தான் அவை உயிர் வாழ்கின்றன எனவும் இந்த உயிராதாரமான சக்தி, அவைகளை விட மிகவும் வலிமையானது என்றும் புரிந்து கொண்டன. மற்ற புலன்கள் உடலின் இயக்கத்தை எந்த விதத்திலும் கட்டுப்படுத்துவதில்லை. உடலை பிராணன் தான் இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

புலன்கள் தங்களின் மரியாதையை செலுத்திய பொழுது, “நான் பஞ்ச பிராணன்களாக பிரிந்து, உடலில் பரவி, புலன்களுக்கு அதன் சக்தியை அளித்து, உடலின் ஜீவாதாரமாக அமைந்துள்ளேன்” என்று பிராணன் கூறியது.

நீதி:

இந்தக் கதையில், பிராணன் என்பது மஹாபிராணனைக் குறிக்கின்றது. அதன் ஐந்து பிரிவுகள் – பிராணா, அபானா, வ்யானா, உதானா மற்றும் சமானா எனப் பஞ்ச பிராணங்களாக அமைந்துள்ளன. இவை ஐந்தும் எல்லா உடல் உறுப்புகளுக்கும் சக்தியை அளித்து, வெவ்வேறு பணிகளை செய்கின்றன. பிராணா, இருதயத்திலிருந்து உணவுக்குழாய் வரை சக்தியை அளிக்கிறது; அபானா, இடுப்பு மற்றும் தொப்புள் பகுதிகளில் கவனத்தை செலுத்துகிறது; வ்யானா உடல் முழுவதும் சக்தியை பரப்புகிறது;  உதானா தலை, கைகள் மற்றும் கால் பகுதிகளில் இருக்கின்றது; சமானா, தொப்புளிலிருந்து இருதயத்திற்கு, வயிற்றுப் பகுதி வழியாக பரவுகிறது.

இந்த கதையைக் கேட்கும் போது, ஏதோ ஒரு கருத்து நமக்கு மனதளவில் புரிகின்றது அல்லவா?  துர்நாற்றம் இருந்தால், தன்னறியாமல் என்ன செய்கிறோம்? மூச்சை பிடித்துக் கொள்கிறோம். மூச்சு எடுக்காவிட்டால் நாற்றமும் இருக்காது. நாம் சாப்பிடும் உணவு நாற்றத்துடன் இருக்கும் போது, மூச்சைப் பிடித்து கொண்டால், நாவுணர்வு இருக்காது.  புலன்கள் மற்றும் மனது, பிராணனின் வெளிப்பாடு; தொடக்கமும் பிராணன், முடிவும் பிராணன். ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் பிராணன், புலன்களையும் மனதையும் உட்கொள்கிறது. நம் எல்லோருக்கும் ஆழ்ந்த தூக்கம் முக்கியமானது. அச்சமயத்தில், புலன்களுக்கும், மனதிற்கும் ஓய்வு கிடைக்காவிட்டால், வேலை செய்ய கடினமாகவும், சோர்வாகவும் இருக்கின்றது. இரவில், பல கனவுகள் இருந்தால், புத்துணர்வின்றி சோர்வாக இருக்கிறது. நல்ல தூக்கம் இருந்தால் உற்சாகமாக இருக்கிறது. தூக்கத்தில் விழிப்புணர்வு இருப்பதில்லை. 

தியானம் செய்வதனால், புலன்கள் மற்றும் மனதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இருப்பதில்லை. தியானத்தில், பிராணனின் மீது கவனத்தை செலுத்தி, ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் கிடைக்கும் சுகத்தை முழுமையான விழிப்புணர்வோடு உணர முடிகின்றது. நாம் கூர்ந்து கவனித்தால், உயிரின் சுவாசம் – பிராணனை உணர்கின்றோம்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி,  ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

சமைப்பவரின் எண்ணங்கள் உணவைப் பாதிக்கும்

நீதி – நேர்மை

உப நீதி – எண்ணங்களில் தூய்மை

Thoughts affect the food cookedமைசூர் மாகாணத்தில், மாலூர் என்ற ஊரில், தயாள குணமுள்ள பிராமண பண்டிதர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருடைய மனைவியும் அவருக்கேற்றார் போல தயாள குணமுடையவளாகத் திகழ்ந்தாள். பிராமணர் எப்பொழுதும் பூஜை, ஜபம், மற்றும் தியானத்திலேயே ஈடுபட்டிருந்தார். அவர் நற்குணங்களோடு வாழ்ந்ததால், அவ்வூரில் எல்லோரும் அவரை அறிந்தனர். ஒரு நாள், நித்யானந்தா என்ற பெயரில் ஒரு சந்நியாசி பிச்சை கேட்டு இவர் வீட்டிற்கு வந்தார். அதனால், பிராமணர் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியுற்றார். அவருக்குச் சிறந்த முறையில் விருந்தோம்பல் செய்யலாம் என்றெண்ணி, அந்தத் துறவியை அடுத்த நாள் இரவு உணவிற்குத் தம் வீட்டிற்கு வருமாறு அழைத்திருந்தார். வீட்டு வாசலில் மாவிலைத் தோரணங்கள் எல்லாம் கட்டி, துறவியை வரவேற்க பலத்த ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தார். ஆனால், கடைசி நேரத்தில், பிராமணரின் மனைவிக்கு உடல்நிலை சரியில்லாததால், சமைக்க முடியாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டது; பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி ஒருவர் தாம் சமைத்துக் கொடுப்பதாக விருப்பம் தெரிவித்துச் சமையலறைக்கு வந்தார்.

எல்லாமே நல்ல முறையில் நடந்து கொண்டிருந்தது. அனைவரும் ஆனந்தத்தில் மூழ்கியிருந்த அந்த சூழ்நிலையில் துறவி மட்டும் சரியான மனோபாவத்தில் இருக்கவில்லை. அவருடைய தட்டிற்கு அருகில் இருந்த வெள்ளிக் கோப்பையை எப்படியாவது திருட வேண்டும் என்ற ஆசை ஏற்பட்டது. எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும், மனதைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. துறவி அந்தக் கோப்பையைத் தன் அங்கியின் மடிப்பில் மறைத்துக் கொண்டு அவசர அவசரமாகத் தன் குடிலுக்குச் சென்றார். அன்றிரவு அவரால் தூங்க முடியவில்லை; மனசாட்சி உறுத்தியது. தன் குருவிற்கும்,  மந்திரங்களை உச்சரித்து தன் முன் வரவழைத்த ரிஷிகள் அனைவருக்கும் அவமானத்தை உண்டு பண்ணியதாக எண்ணினார். உடனே அந்தப் பிராமணரின் வீட்டிற்கு ஓடிச் சென்று, அவர் காலில் விழுந்து,  கண்களில் நீர் வழிய மன்னிப்புக் கோரி அந்தப் பொருளை அவரிடம் ஒப்படைத்தார். அதுவரை துறவிக்கு மனம் அமைதி அடையவில்லை.

ஒரு துறவி எப்படிக் கீழ்த்தரமான செயலைச் செய்திருப்பார் என்று அனைவரும் வியந்தனர். பின்னர் ஒருவர், “இந்தத் தவறான குணம், துறவிக்குச் சமையல் செய்தவரிடமிருந்து உணவு மூலம் அவருக்குப் பரவியிருக்கும்” என்று கூறினார். மேலும், அந்த பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணியின் கதையைக் கேட்ட போது தான், அவள் பல காலமாக திருட்டு தொழிலில் இருக்கிறாள் என்று தெரிய வந்தது. அந்தத் திருட்டு குணம் அவள் சமைத்த உணவையும் பாதித்திருக்கிறது. இந்தக் காரணத்தினால் தான், துறவிகள் ஆன்மீகச் சாதனையில் ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையை அடைந்தவுடன், பழம் மற்றும் கிழங்கு வகைகளையே சாப்பிட்டு வாழ வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

நீதி

அன்புடனும் நல்லெண்ணங்களுடனும் சமைக்கப்படும் உணவு எப்பொழுதும் அதிக ருசியாகவும் ஆரோக்கியமானதாகவும் இருக்கும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

குற்றச்சாட்டை சமாளிப்பது எப்படி?

நீதி: நன் நடத்தை

உபநீதி: சரியான மனப்பான்மை

the right attitude towards criticismமுஹம்மது நபிக்கு, அலி என்று ஒரு சீடன் இருந்தான். மற்ற சீடர்கள் அலியின் மேல் பல குற்றச்சாட்டுகளை குவித்த சமயத்தில், அலி பொறுமையுடன் சமாளித்தான். ஒரு நாள், நபிக்கு முன்னால் மற்ற சீடர்கள் அலியை அவமானப் படுத்தினர். நீண்ட காலம் பொறுமையாகவும், சகிப்புத்தன்மையுடனும் சமாளித்த அலி, அன்று கோபத்திற்கு உள்ளாகி, தன்னை பாதுகாத்துக் கொள்ள துணிந்து விட்டான். முஹம்மது நபி அந்த இடத்தை விட்டு வெளியே சென்று விட்டார். அலி நபியை பின் தொடர்ந்து, “குருவே, என் மேல் மற்றவர்கள் குற்றச்சாட்டுகளை குவித்த போது ஏன் நீங்கள் தடுக்கவில்லை?” என்று கேட்டான். அதற்கு நபி, “நீ அமைதியாக இருந்த போது, பத்து தேவதைகளை உன்னை பாதுகாக்க நான் ஏற்பாடு செய்தேன்; ஆனால், நீ எப்போது உன்னை பாதுகாத்துக் கொள்ள தயாராகி விட்டாயோ, தேவதைகள் மறைந்து விட்டனர், நானும் விலகி விட்டேன்” என்றார்.

உன் வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக் கொண்டு, வளர்வதற்கான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்திக் கொள்வதில் நேரத்தை செலவிட்டால்,  மற்றவர்களை விமர்சனம் செய்ய நேரம் இருக்காது – ஜாக்சன் பிரவுன்

கற்பித்தல்:

இன்பம், பொறுமை, சகிப்புத் தன்மை, மன்னிக்கும் மனப்பான்மை போன்ற நற்குணங்களை மேம்படுத்தி கொள்வதையே நம்மிடம் இருக்கும் தேவதைகள் எனக் கூறலாம். உண்மையாக தேவதைகள் அங்கு வருவார்கள் என எதிர்பார்க்க முடியாது. நாம் மற்றவர்களை எதிர்த்துச் செயற்படும் போது, பழிவாங்கும் குணம், வெறுப்பு போன்ற எதிர்மறை குணங்கள் வெளிப்படுகின்றன. இத்தகைய குணங்கள் இருந்தால் தான்,  அவர்கள் வல்லமை வாய்ந்தவர்கள் எனக் கூற முடியாது; இது தவறான நம்பிக்கை. மற்றவர்கள் நம் மேல் குற்றச்சாட்டுகளை குவிக்கும் போது, நாமும் அப்படியே செய்தால், எப்படி கடவுளிடம் நெருங்க முடியும்? எங்கே நிம்மதி கிடைக்கும்? மற்றவர்களின் குறைபாடுகளை பெரிதாக பார்க்காமல், நாம் ஒவ்வொருவரும் மாறுவதற்கு முயற்சிக்க வேண்டும். நாம் மாறினால், அதை உதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு, மற்றவர்களும் மாறுவார்கள்….

மற்றவர்கள் ஆலோசனை கேட்டால் மட்டுமே, உங்கள் அபிப்பிராயத்தை அன்போடு பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். மற்றவர்களின் குறைபாடுகளைச் சுட்டிக் காண்பிக்க நமக்கு அதிகாரம் இல்லை.

மொழி பெயர்ப்பு:

ஜெயா, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

செங்கல்

நீதி – நன் நடத்தை

உப நீதி – நிதானம், பொறுமை

The brick

வாழ்க்கையில் வெற்றிகரமாகத் திகழ்ந்த இளம் நிர்வாகி ஒருவர், தன் புதிய ஜாகுவார் காரில், சற்று வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தார். வாகனங்கள் நிறுத்தும் இடத்தில், குழந்தைகள் இங்குமங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து காரை மெதுவாக ஓட்டினார். திடீரென, யாரோ வண்டியை நோக்கி வந்தது போல ஓர் உணர்வு; ஆனால் குழந்தைகள் யாரும் சாலையைக் கடக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, ஒரு செங்கல், காரின் ஒரு பக்கக் கதவில் வந்து மோதி, அக்கதவு நொறுங்கியது. உடனே, அவசரமாக பிரேக்கை அழுத்தி, செங்கல் வீசப்பட்ட இடத்திற்கு நிர்வாகி வண்டியை பின்னோக்கி எடுத்துச் சென்றார்.

அவர் மிகவும் கோபமுற்று, காரிலிருந்து இறங்கி, அங்கிருந்த குழந்தையைக் கண்டிப்பான வார்த்தைகளில், “இதெல்லாம் என்ன, யார் நீ? ஏன் பிரச்சனை செய்கின்றாய்? அது என்னுடைய புதிய வண்டி;  நீ எறிந்த கல்லால் எனக்கு எவ்வளவு நஷ்டம் தெரியுமா? ஏன் இதைச் செய்தாய்?” என்று கத்தினார்.

அந்தச் சிறுவன், “ஐயா, தயவு செய்து மன்னித்து விடவும். எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. எவரும் தன் வண்டியை நிறுத்த மாட்டார்கள் என்று தெரிந்து தான், நான் அந்த செங்கல்லை தூக்கி எறிந்தேன்” என்று கூறினான். மேலும், அங்கு நிறுத்தப் பட்டிருந்த ஒரு வண்டியின் அருகில் கையைக் காண்பித்து, “அதோ! அவன் என் சகோதரன், அவன் சக்கர  நாற்காலியிலிருந்து உருண்டு விழுந்து விட்டான். என்னால் அவனைத் தூக்க முடியவில்லை; எனக்கு யாராவது உதவி செய்ய வேண்டும்” என்று அழுது கொண்டே கூறினான். பின்னர், தேம்பியவாறே, அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்திருந்த அந்த நிர்வாகியைப் பார்த்து, “அவனை மீண்டும் சக்கர நாற்காலியில் அமர்த்த தாங்கள் எனக்கு உதவி செய்வீர்களா? அவன் காயமடைந்திருக்கிறான். அவனைத் தூக்குவதற்கு என்னால் முடியவில்லை” என்று சொன்னான்.

வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அளவிற்கு நெகிழ்ந்து போன அந்த ஓட்டுனர், ஊனமுற்றச் சிறுவனை சக்கர நாற்காலியில் அமர்த்தினார். பின்னர், ஒரு கைக்குட்டையை எடுத்து அவன் காயங்களை துடைத்தார். அவனுக்குக் காயங்கள் சரியாகிவிடும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு எழுந்தது. நன்றியுணர்வு மிக்க அந்தச் சிறுவன் இந்தப் புது மனிதரைப் பார்த்து, “உங்களுக்கு நன்றி; இறைவன் உங்களை ஆசீர்வதிக்கட்டும்” என்று கூறினான்.

சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் தன் சகோதரனை, நடைபாதை வழியாக அச்சிறுவன் தம் வீட்டிற்கு அழைத்து செல்வதை, அம்மனிதர் வியப்புடன் பார்த்தார். அவர் தன் காரை சென்றடைய சிறிது நிமிடங்கள் ஆனது. காருக்கு ஏற்பட்ட சேதம் குறிப்பிடத் தக்கதாக இருந்தபோதும், அவர் அந்தக் கதவில் இருந்த சேதத்தை சரி செய்ய முயற்சிக்க வில்லை. ஏனெனில், “எவரேனும் ஒரு கல்லெறிந்து நம் கவனத்தைத் திருப்பும் அளவிற்கு, நம் வாழ்க்கையை அதி வேகமாகக் கடக்கக் கூடாது” என்ற ஒரு தகவலை இந்தப் பள்ளம் நினைவூட்டும் என்று நம்பினார்.

நீதி:

இறைவன் நம்மிடம் பேசுகிறார். சில சமயங்களில் அதைக் கேட்கக் கூட நமக்கு அவகாசம் கிடைப்பதில்லை. அவருக்கு நம் மேல் ஒரு செங்கல்லைத் தூக்கி எறிய வேண்டியிருக்கிறது. அதைச் செவிமடுப்பதோ, தவிர்ப்பதோ நம் விருப்பம். நாம் இனி சற்று நிதானப்படுத்திக் கொண்டு நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் வழியில் வரும் மற்றவர்களையும் கவனிக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

பஞ்ச கோஷங்கள்

நீதி – சாசுவதமான உண்மைPancha kosha - the 5 sheaths1

உப நீதி – தூய்மை, கலப்பின்மை

வெகு நாட்களுக்கு முன்பு ………… குருகுலக் கல்வி, நடைமுறையில் இருந்த காலத்தில், இந்தச் சம்பவம் நடந்தது. பிருகு என்று ஒருவர் இருந்தார். பல ஆண்டுகள், ஒரு சிறந்த குருவிடம் கல்வி பயின்ற பின், அவர் தன் வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்தார். வீட்டிற்கு வந்தவுடன் குதூகலம், விருந்து எல்லாம் முடிந்த பிறகு, அவரது தந்தை வருணன் அவரிடம், “உன்னிடம் உள்ள சாசுவதமான உண்மை எது?”எனக் கேட்டார். மகன் சற்று நேரம் யோசித்த பின், தனக்கு அந்த கேள்விக்கு விடை தெரியாது என தந்தையிடம் மன்னிப்புக் கூறி, தனது குரு தனக்குக் கற்றுத் தரவில்லை என்று கூறினார். அதற்கு தந்தை, “என் கேள்விக்கு பதில் கூற இயலாவிட்டால், உன் கல்வி பூரணமாக முடியவில்லை” என்றார். இதனால், கலக்கமடைந்த பிருகு தந்தையிடம், “அப்படி என்றால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என் கல்வி எவ்வாறு பூர்த்தியடையும்?”எனக் கேட்டார். அதற்கு வருணன் மிகவும் சாந்தமாக, “தவம் செய். அதுவே சிறந்த கல்வி. காட்டுக்குச் சென்று தவம் செய். என் கேள்விக்கு உனக்குக் கட்டாயம் விடை கிடைக்கும்” என்று கூறினார்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, தனக்கு விடை கிடைத்து விட்டதாக எண்ணிய மகன், அதைத் தன் தந்தையிடம் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினான். மகன் தந்தையிடம், “தந்தையே! என்னுடைய பௌதீக உடல், அதாவது  ஸ்தூல சரீரமே சாசுவதமான உண்மை. அதுவே அன்னமயக் கோஷம். பௌதீக உடல்நிலை சரியாக இருந்தால் தான், நாம் எதுவும் செய்ய முடியும். உடல் நிலை சரியில்லை என்றால், எதுவும் செய்ய முடியாது” என்று கூறினான். இந்த விடை, தந்தைக்குத் திருப்தி கொடுக்காததனால், மகனை மறுபடியும் சரியான விடையைக் கண்டு பிடிக்கக் காட்டுக்கு அனுப்பினார்.

சில வருடங்களுக்குப் பின் திரும்பிய மகன் தந்தையிடம், “நான் கூறியது தவறு. பௌதீக உடலால் மட்டுமே என்ன செய்ய முடியும்?அதற்கு உயிர் வேண்டும்; அதாவது, பிராணன் என்ற சக்தி உடலில் பரவ வேண்டும். இதுவே பிராணமயக் கோஷம். இதுவே மிகவும் முக்கியமானது” என்றான். தந்தை மீண்டும் அதிருப்தி பட்டு மகனை காட்டுக்குச் சென்று விடை கண்டு பிடிக்கும்படி கூறினார்.

சில வருடங்கள் தீவிரமாகத் தவம் செய்த பிறகு, மகன் காட்டிலிருந்து திரும்பி வந்து  தந்தையிடம், “நான் கூறிய விடை தவறு. பிராணன் அல்லது உயிர் மட்டுமே முக்கியம் அல்ல; சரியான மன நிலை எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டும். மனதைப் பக்குவப் படுத்த வேண்டும். நான் தெளிவான சிந்தனை உள்ளவனாக இருக்க வேண்டும். இதுவே மனோமயக் கோஷம்” என்றான். “மகனே, நீ சரியான பதிலைக் கூறுவதற்கு நேரம் ஆகிவிட்டது அல்லவா?” என வருணர் கவலைப் பட்டுக் கேட்டார்.

மறுபடியும் தவம் செய்து, விடையைப் புரிந்து கொண்டு மகிழ்ச்சியாக பிருகு திரும்பினான். “தந்தையே, கடைசியில் நான் உங்கள் கேள்விக்குப் பதிலைக் கண்டு பிடித்து விட்டேன். என் மதியை உபயோகித்து எது சரி, எது தவறு என்று நான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதனால், விஞ்ஞானமயக் கோஷமே என் அடிப்படையான சத்தியம். சரியா?” எனக் கேட்டான். உடனே தந்தை “தவறு” என பதிலை நிராகரித்து விட்டார். “நான்கு சந்தர்ப்பங்கள் கொடுத்தும் உன்னால் சரியான பதிலைக் கொடுக்க முடியவில்லை என்பது வருத்தப்பட வேண்டிய விஷயம். விட்டு விடு; ஒரு நாள் இந்த கேள்விக்குப் பதில் உன்னைத் தேடி வரும்; அது வரைக் காத்திரு” என தந்தை கூறினார். “இல்லை தந்தையே; நான் இந்த கேள்விக்குப் பதிலை தெரிந்து கொள்ள மிகவும் ஆர்வமாக இருக்கின்றேன். எனக்கு கடைசியாக ஒரு சந்தர்ப்பம் கொடுங்கள்” எனக் கெஞ்சினான்.

இம்முறை தந்தை வெகு நாட்கள், மகனுக்காகக் காத்திருந்தார். தந்தை எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமான நாட்கள் கடந்துவிட்டன. பிருகு பலப் பல தசாப்தங்கள் கடந்தும் திரும்பி வரவில்லை. விபரீதமாக ஏதேனும் நடந்திருக்குமோ என எண்ணி,  தந்தைக்கும் சற்றுக் கவலையாக இருந்தது. தந்தை மகனைத் தேடிக் காட்டுக்குச் சென்றார். மகனைத் தேடும் போது, காட்டின் ஒரு பகுதியிலிருந்து பிரகாசமான ஒளி, எல்லாத் திசைகளிலும் ஒளிர்ந்தது. அங்கு சென்ற தந்தை பல உணர்வுகளுக்கு ஆளானார். தந்தைக்கு மகிழ்ச்சி, ஆச்சரியம், துக்கம், ஆனந்தம், பெருமை, எனப் பல உணர்வுகள் ஒரே சமயத்தில் ஏற்பட்டன. அங்கு, பத்மாஸனத்தில் (தாமரை மலரைப் போல்) தியான முத்திரையுடன், ஒருவர் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார். அந்த மனிதனின் உடலிலிருந்து தான் ஒளி வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஒளியானது ஆயிரம் சூரியன்களுக்குச் சமமானதாக இருந்தது. உலகத்திலேயே, அந்த மனிதரே மிகவும் மன நிறைவு கொண்டவராகத் தென்பட்டார். அம்மனிதரைக் கண்ட ஒரு காட்சியிலேயே, ஒருவரது மனம், மகிழ்ச்சி, சந்தோஷம் மற்றும் ஆனந்தத்தால் நிறைந்து விடும். அது வேறு எவரோ அல்ல; தந்தையின் கேள்விக்கு விடை கண்டு பிடிப்பதற்காக,  தவம் செய்யக் காட்டிற்குச் சென்ற பிருகுவே! வருணர் ஆனந்தக் கண்ணீருடன், தன் மகன் கால்களில் விழுந்து வணங்கி, பய பக்தியுடன் வீடு திரும்பினார்.

தன் மகன் விடையைக் கண்டுப் பிடித்து விட்டான் எனத் தந்தைக்குத் தெரிந்தது. பிருகு, விடையின் ஆனந்தத்தில் மூழ்கி இருந்ததால், வீடு திரும்பியவுடன் தன்னிடம் பதிலைக் கூற மறந்து  விட்டான் என அறிந்தார்; அவன் ஆனந்தமயக் கோஷத்தைப் பூரணமாக உணர்ந்திருந்தான். மற்ற நான்கு கோஷங்களும் சாஸ்வதம் அல்ல என்றும், ஆனந்தமயக் கோஷத்தின் உண்மையையும் உணர்ந்து, பிருகு சமாதி நிலையை அடைந்து, பரமானந்தத்தில் ஐக்கியம் ஆகி இருந்தார்.

நீதி:

  1. அன்னமயக் கோஷம்: ஐந்து உறைகளில் முதலில் இருக்கும் இந்த உறை, பெரும்பாலாக ஸ்தூல சரீரத்தை சார்ந்து உள்ளது. ஒருவன் உண்ணும் உணவு, இந்த கோஷத்திற்கு ஆதாரமாக அமைகிறது. ஆரோக்கியமான, வியாதியற்ற பௌதீக உடலை, இயற்கையான உணவு வகைகளாலும், யோகாப்பியாசத்தினால் மட்டுமே அளிக்க முடியும்.
  2. பிராணமயக் கோஷம்: இந்த இரண்டாவது உறை, அன்னமயக் கோஷத்தை விட பெரியதாகவும், சூட்சுமமாகவும் இருக்கின்றது. சுவாசிக்கும் காற்றே இதற்கு சக்தி அளிக்கிறது. ஆரோக்கியமான உடலுக்கு இந்த கவச உறையின் ஆரோக்கியம் முக்கியமானது. பிராணமயக் கோஷம் மேம்பட்ட நிலையில் இருந்தால் தான் உடம்பில் ஊக்கமளிக்கின்ற சக்தியும் பரவும்.
  3. மனோமயக் கோஷம்: உணர்ச்சிகளும், மன நிலைகளும் இந்தக் கோஷத்தில் அடங்கியுள்ளன. ஒருவரது எண்ணங்களே இந்த கோஷத்திற்கு ஊக்கம் அளிக்கின்றன. நல்ல எண்ணணங்கள் மனதின் மேம்பாட்டுக்கு அறிகுறி.
  4. விஞ்ஞானமயக் கோஷம்: ஒருவரின் புத்தியை இந்தக் கோஷம் வெளிப்படுத்துகிறது. சரி, தவறு; நிலையற்றது, நிலையானது; இன்பம், துன்பம்; இவற்றை பகுத்தறிந்து, முடிவுகளை எடுக்கும் திறன் இந்த கோஷத்திற்கு உட்பட்டது.
  5. ஆனந்தமயக் கோஷம்: இது எல்லாவற்றிலும் பெரிது மற்றும் கடைசியான உறை. இது மற்ற கோஷங்களை விட சூட்சுமமான கோஷம். இதைப் புரிந்து கொள்வது, மற்றும் புரிய வைப்பதும் மிகவும் கடினம். இது இயற்கையாக ஆனந்தமான நிலை. இந்த கோஷத்தை தான் காரண தேஹம் என்கிறோம். ஆனந்தம் பிரம்மனின் அவதாரம். அவர் பரமானந்தத்தை அளிப்பவர். சாதகர் பரமாத்மாவுடன் இணைவது இந்த நிலையில் தான். அவருக்கு எதுவுமே வருத்தம் அளிக்காது; எதுவுமே ஆனந்தமும் அளிக்காது. இந்த நிலையில் காலம், இடைவெளி போன்ற கற்பனைப் பொருகளின் கட்டுப்பாட்டில் சாதகர் இல்லை.

Pancha kosha - the 5 sheaths4

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com