அரசரும் இஸ்லாமியத் துறவியும்

நீதி – உண்மை

உபநீதி – பக்தி / பேராசை

ஒரு முறை அரசர் ஒருவர், ஒரு இஸ்லாமியத் துறவியை இரவு உணவிற்கு அழைத்திருந்தார்; இன்னும் பல பண்டிதர்களையும் இவ்விருந்திற்கு அழைத்திருந்ததால், அரசர் அவர்களுடன் ஒன்றாக உணவு மேஜையில் துறவிக்காக காத்திருந்தார். அந்த இஸ்லாமியத் துறவி சாதாரண ஆடையை அணிந்து கொண்டு அங்கு வந்தார். அதைக் கண்ட அரண்மனைக் காவலாளிகள் துறவியை அடையாளம் தெரியாததால், அவரை உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கவில்லை. பிறகு அந்தத் துறவி பொருத்தமான ஆடை அணிந்து மீண்டும் அரண்மனைக்கு வந்தார். அப்பொழுது அவரை அமோகமாக வரவேற்றனர். உணவு மேஜையில் அமர்ந்தவுடன், அவர் தன் மேலங்கியை எடுத்து தன் அருகில் உள்ள நாற்காலியில் வைத்தார். உணவு பரிமாறப்பட்டவுடன், அதை எடுத்து அந்த மேலங்கிக்குக் கொடுத்தார். அங்கு இருந்தவர்களுக்கெல்லாம், இச்செயல் முட்டாள்தனமாக இருந்தது.

இப்படிப்பட்ட ஒரு செயல் ஒரு அறிவாளிக்குப் பொருந்தாது என்று அனைவரும் வியந்தனர். அரசர் துறவியைப் பார்த்து, “உயிரற்ற பொருளாகிய இந்த மேலங்கிக்கு எதற்கு உணவளிக்கிறீர்கள்? மிகவும் கீழ்த்தரமான செயலாக இருக்கிறதே?” என்று கேட்டார். ஞானியாகிய அந்த குரு, “என்னுடைய வெளித் தோற்றத்தை அடையாளம் காண்பிக்கும் வகையில், இந்த மேலங்கியால் தான், நான் இந்த அரண்மனைக்குள் அனுமதிக்கப்பட்டேன். அதனால், என்னை விட இந்த அங்கிக்குத் தான் மதிப்பும் மரியாதையும் அதிகம். மக்கள் இந்த அங்கியைத் தான் நன்றாக அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள்; அதனால் தான் நான் உணவு உட்கொள்வதற்கு பதிலாக இந்த மேலங்கிக்கு உணவளிக்கிறேன்”  என்று கூறினார்.

நீதி:

மனிதன், உலக விஷயங்களான உடைமைகள் மற்றும் குடும்பம் மேல் பற்று வைத்திருக்கிறான். அவனுடைய குடும்பமும் நண்பர்களும் அவனை மிகவும் நேசிப்பதாக நினைக்கிறான்.

அவர்களுக்காகத் தன்னால் முடிந்தவரைக் கடினமாக உழைக்கிறான். அவன் முதுமையடைந்து, உடல் தளர்ச்சியடையும் போது தான்,  “நம்மை விரும்பியவர்கள் நம் உடமைகளுக்காகவும், நாம் அவர்களுக்குக் கொடுத்து வந்த பொருட்களுக்காகவும் தான் நம்மை விரும்பினார்கள்” என்பது அவனுக்குப் புரிகிறது. அவன் தெளிவடைகிறான். யார் தன்னையும், தன் உணர்வுகளையும் மதிப்பார்கள் என்று நினைத்தானோ, அவர்கள் அவ்வாறு நடந்து கொள்வதாகத் தெரிவதில்லை. இதை அவன் தன் வாழ்க்கையில் மிகவும் தாமதமாகத் தான் உணர்கிறான்.

அதனால் ஆதி சங்கரர், நம்மை இளம் வயதிலேயே இந்த உண்மையை உணரும்படி அறிவுறுத்துகிறார். மேலும், “பிறரிடம் அன்பு காட்டுங்கள், கடமையை செய்யுங்கள்; ஆனால், அவர்களிடம் பற்று வைக்காதீர்கள். மாறாக, நம்முடன் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும், நம்மை ஒரு போதும் கைவிடாத அந்த இறைவனின் நாமத்தை எச்சமயமும் உச்சரித்து கொண்டிருக்கும் பழக்கத்தை உருவாக்கி கொள்ளுங்கள்” என்று கூறுகிறார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s