Archive | March 2018

வாழ்க்கையின் மதிப்பு என்ன?

நீதி: உண்மை

உப நீதி: சுய மரியாதை, தன்னம்பிக்கை, சுய மதிப்பறிதல்

value of life picture 1

ஒரு மனிதர் குரு நானக் மஹராஜிடம் சென்று, “வாழ்க்கையின் மதிப்பு என்ன?” என்று வினவினார்.

குருநானக்ஜி அவரிடம் ஒரு கல்லைக் கொடுத்து, “இதன் மதிப்பை அறிந்து வரவும். ஆனால், இதை எவரிடமும் விற்கக் கூடாது” என்று கூறினார்.

value of life picture 2

அம்மனிதர் அந்தக் கல்லை ஒரு ஆரஞ்சு விற்பவரிடம் எடுத்துச் சென்று, அதன் விலை எவ்வளவு இருக்கும் என்று கேட்டார்.

ஆரஞ்சு விற்பவர் அந்தப் பளபளக்கும் கல்லைப் பார்த்து, “நீங்கள் 12 ஆரஞ்சுகளை எடுத்துக் கொண்டு, இந்தக் கல்லை என்னிடம் கொடுங்கள்” என்றார்.

அதற்கு அந்த மனிதர், “என் குரு இதை எவரிடமும் விற்கக் கூடாது என்று கூறியிருக்கிறார். அதனால் என்னை மன்னித்து விடுங்கள்” என்று கூறினார்.

value of life picture 3

அவர் இன்னும் சற்று தூரம் சென்றவுடன், ஒரு காய்கறி வியாபாரியைக் கண்டார். அவரிடம், “இந்தக் கல்லின் விலை என்ன இருக்கும்?” என்று கேட்டார்.

வியாபாரி அந்தப் பளபளக்கும் கல்லைப் பார்த்துவிட்டு, “என்னிடமிருந்து ஒரு மூட்டை உருளைக்கிழங்குகளை எடுத்துக் கொண்டு, இந்தக் கல்லை என்னிடம் கொடுத்து விடுங்கள்” என்றார்.

அந்த மனிதர் கல்லை தான் விற்க முடியாது என்று கூறி, அவரிடமும் மன்னிப்பு கேட்டு, அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தார்.

value of life picture 4இன்னும் சிறிது தூரம் சென்று அம்மனிதர் ஒரு நகைக் கடைக்குள் நுழைந்தார். அந்தக் கல்லின் மதிப்பை விசாரித்தார்.

நகைக்கடைக் காரர் அந்தக் கல்லை ஒரு பூத கண்ணாடியை  வைத்து பார்த்துவிட்டு, “நான் இந்தக் கல்லுக்கு 50 லட்சம் ரூபாய் தருகிறேன்” என்றார். இந்த மனிதர் முடியாது என்று தலையாட்டுவதைக் கண்டு, “சரி சரி, 2 கோடி எடுத்துக் கொள். ஆனால் இந்தக் கல்லைக் கொடுத்துவிடு” என்றார்.

அவரிடமும் அம்மனிதர் தம்மால் விற்க முடியாததைக் கூறி மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு நகர்ந்தார்.

value of life picture 5

இன்னும் சற்று தூரத்தில் இரத்தினங்கள் விற்கும் கடை ஒன்றைக் கண்டார். அந்தக் கடை உரிமையாளரிடம் சென்று கல்லின் மதிப்பை கேட்டார். கடைக்காரர் இந்த பெரிய ரத்தினக் கல்லை ஒரு சிவப்பு நிறத் துணியின் மேல் வைத்தார். பிறகு, அந்த ரத்தினக் கல்லை பல முறை சுற்றி வந்து, தலை குனிந்து அந்த கல்லின் முன் வணங்கினார். பிறகு, “இந்த விலை மதிப்புள்ள ரத்தினத்தை எங்கிருந்து கொண்டு வந்தாய்?” என்று கேட்டார். மேலும், “இந்த உலகத்தையே விற்றாலும், என் உயிரையே கொடுத்தாலும், இந்த விலை மதிப்புள்ள கல்லை என்னால் வாங்க இயலாது” என்று கூறினார்.

இதைக் கேட்டு அதிர்ந்த போன அந்த மனிதர், குழப்பத்துடன் தன் குருவிடம் சென்று நடந்தவற்றை விவரித்தார். “குருஜி, வாழ்க்கையின் மதிப்பென்னவென்று இப்பொழுது கூறுங்கள்” என்று வினவினார்.

அதற்கு குருநானக்ஜி, “ஆரஞ்சு விற்பவர், காய்கறி விற்பனையாளர், நகைக் கடைக்காரர் மேலும் இரத்தின வியாபாரி ஆகியோரிடமிருந்து பெற்ற பதில்களே வாழ்க்கையின் மதிப்பை உனக்கு விளக்கும்.  நீ ஒரு விலை மதிப்புள்ள இரத்தினமாக இருக்கலாம். ஆனால் மக்கள் அவர்களுடைய பொருளாதார நிலை, அறிவு, உன் மேல் அவர்களுக்குள்ள நம்பிக்கை, நோக்கம், அவர்களுடைய குறிக்கோள், மேலும் சவால்களை சமாளிக்கும் தன்மை இவற்றைப் பொறுத்து தான் உன்னை மதிப்பிடுவார்கள். ஆனால் அஞ்சாதே, உன்னுடைய உண்மையான மதிப்பை உணரும் ஒருவரை நீ கண்டுபிடிப்பாய்” என்று கூறினார்.

நீதி:

ஒருவன், தன்னை முதலில் மதிக்க வேண்டும். நம் ஒவ்வொருவரிடமும் ஏதாவது ஒரு தனித் தன்மை இருக்கும். நாம் அதைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும். மாணவர்கள் சிறு வயதிலிருந்தே சுய மரியாதை மற்றும் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். சுய மரியாதை என்பது பெரும்பாலும், நம் வெளித் தோற்றம், நடை, உடை, பாவனை, நம்பிக்கை மற்றும் பிறரால் நாம் எந்த அளவு ஏற்றுக் கொள்ளப் படுகிறோம், மதிக்கப் படுகிறோம் போன்ற வெளி விஷயங்களிலிருந்து மட்டுமே நமக்குக் கிடைக்கிறது. இருப்பினும், இந்த மாதிரி விஷயங்கள் அனைத்தும் குறுகிய காலத்திற்குரியவை. நம் தோற்றம், உடைமைகள், மேலும் வெளி விஷயங்கள் அனைத்தும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டவை. நாம் உண்மையாகவே, நிரந்தரமான சுய மரியாதை மற்றும் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள விரும்பினால், ஆழ்ந்த மன திடத்தை வளர்த்துக் கொள்ள ஆரம்பிக்க வேண்டும். கருணை, நேர்மை, கடமை, கட்டுப்பாடு, பொறுமை, விடா முயற்சி போன்ற நற்குணங்களே இந்த சக்தியை வளர்த்துக் கொள்ள உதவும். எவனொருவன் பிறர் மனதில் மரியாதையுடன் எண்ணப்படுகிறானோ, அவன் அவர்கள் வாழ்வில் ஒரு நேர்மறைத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக் கூடும். இந்த மாற்றம் உங்கள் உண்மையான உள்ளார்ந்த குணத்திற்கு; உங்கள் வெளிப்புறத் தோற்றத்திற்காக அல்ல.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

அனுபவமே சிறந்த ஆசிரியர்

நீதி – உண்மை

உபநீதி – பகுத்தறிவு

Self introspection picture 1

ஒரு குருவும், சிஷ்யரும் இருந்தார்கள். அந்த சிஷ்யன் பசுவை பார்த்ததும் இல்லை; அதன் பாலை குடித்ததும் இல்லை; ஆனால் பசுவின் பால் உடம்பிற்கு ஆரோக்கியமானது என்பதை மட்டும் அறிந்திருந்தான். அதனால், பசுவை பார்க்கவும், அதன் பாலை குடிப்பதற்கும் சிஷ்யன் ஆவலாக இருந்தான். குருவிடம் சென்று சிஷ்யன், “பசுக்களைப் பற்றி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா” என்று கேட்டான்.

“ஆம்” என்றார் குரு.

“பசு பார்ப்பதற்கு எப்படி இருக்கும் என்று தங்களால் விவரிக்க முடியுமா?” என்று சிஷ்யன் குருவிடம் தாழ்மையுடன் கேட்டான்.

self introspection picture 2

அதற்கு குரு, “பசுவிற்கு நான்கு கால்கள் இருக்கும், அது காட்டில் வாழாது;  கிராமங்களில் பார்க்கலாம். பசுவின் பால் வெள்ளை நிறத்தில் இருப்பதோடு, உடலுக்கும் ஆரோக்கியமானது” என்று கூறினார். மேலும், பசுவின் காதுகள், கண்கள், கால்கள், வயிறு, மடி மற்றும் கொம்புகளைப் பற்றியும் குரு பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

self introspection picture 3

சிஷ்யன் கிராமத்திற்குச் சென்று, ஒரு பசுவின் சிலையைப் பார்த்தான். அருகில் யாரோ ஒருவர் அங்கிருந்த சுவருக்கு சுண்ணாம்பு அடித்து விட்டு, அந்த சுண்ணாம்புத் தண்ணீரை ஒரு பக்கெட்டில் வைத்திருந்தார். சிஷ்யன் சிலையை கவனமாக பார்த்து விட்டு, பசு தான் என்று யூகித்துக் கொண்டு, அருகில் இருந்த சுண்ணாம்புத் தண்ணீரை பால் என்று நினைத்து அதைக் குடித்தான்; உடனடியாக, சிஷ்யன் வலியால் துடித்து, கூச்சலிட்டான்; மருத்துவமனையில் சேர்க்கப் பட்டான்.

குரு மருத்துவமனைக்கு சென்று, “என்ன ஆயிற்று?” என விசாரித்தார்.

உடனே சிஷ்யன், “உங்களுக்கு பசுவைப் பற்றியோ, அதன் பாலைப் பற்றியோ ஒன்றுமே தெரியாது. நீங்கள் கூறியதெல்லாம் தவறு” என்று குருவைப் பார்த்து கூறினான்.

நடந்த விவரங்களை அறிய குரு விரும்பியதால், சிஷ்யன் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொண்டான்.

“பாலை நீ கறந்தாயா?” என்று குரு கேட்டார்.

சிஷ்யன், “இல்லை” என்றான்.

குரு, “ஆராய்ச்சி செய்யாமல் மற்றவர்கள் கூறுவதை நம்பினால், உனக்கு உண்மை தெரிய வராது” என்றார்.

நீதி:

மற்றவர்கள் சொல்வதை அப்படியே நம்பாமல், அனுபவித்தால் தான் ஒருவருக்கு பல விஷயங்கள் புரியும். உலகளாவிய மற்றும் தெய்வீக அறிவை மேம்படுத்திக் கொள்ள, அனுபவம் போல ஒரு சிறந்த ஆசிரியர் இருக்க முடியாது.

மாணவர்கள் பள்ளிக் கூடத்தில், புத்தகத்திலிருந்து பல விஷயங்களை கற்றுக் கொள்கிறார்கள். நல்ல மதிப்பெண்களோடு பரீட்சைகளில் தேர்ச்சி பெறுகின்றனர். பலரும் இந்த அறிவை பெறுகின்றனர்; ஆனால், சிலர் தான் படித்ததை தினசரி வாழ்க்கையில் செயற்படுத்த முன் வருகிறார்கள். பெற்ற அறிவை, வேலை செய்து அனுபவம் மூலம் புரிந்து கொள்வது மிகவும் அவசியமானது.

ஒரு மாம்பழத்தை – தங்க நிறம் கலந்த மஞ்சள் நிறத்தோடு, தேனை விட ருசியாக, நறுமணமும் கொண்டது என்று விவரித்தால், அந்த பழத்தை சாப்பிடாத ஒருவருக்கு எப்படி புரியும்? ஒருவர் மாம்பழத்தை சாப்பிட்டால் தான், அந்த ருசி தெரியும். அதே போல, நற்பண்புகளை படித்துத்  தெரிந்து கொண்டால் மட்டும் போதாது; அதை நடைமுறையில் செயற்படுத்தவும் வேண்டும்.

அன்பு, பரிவு, அக்கறை போன்ற நற்பண்புகளை சமூகத்தில் மற்றவர்களுக்கு உதவும் வகையில் பயன்படுத்த வேண்டும்; அப்படி செய்வதனால், நமக்கு கிடைக்கும் பேரின்பத்தை விவரிக்க வார்த்தைகள் இல்லை. நல்ல எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களால் நம் வாழ்க்கையை நடத்தி செல்லும் போது, நம் உண்மையான, உள்ளார்ந்த குணம் புரிகின்றது – அது தான் சத், சித் மற்றும் ஆனந்தம் – உண்மை, உள்ளார்ந்த புரிதல் மற்றும் பேரின்பம்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

காக்கையும் அன்னப் பறவையும்

நீதி – நன் நடத்தை / பகுத்தறிவு

உபநீதி – நல்ல சகவாசம்

Crow and the swan picture 1

ஒரு காக்கையும், அன்னப் பறவையும் தோழர்களாக இருந்தன. ஒரு நாள் காக்கை அன்னப் பறவையைத் தனது வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று, ஒரு காய்ந்த, தளர்வுற்ற மரத்தின் மேல் உட்கார வைத்தது. அந்த இடத்தில் சாணம், மாமிசம் மற்றும் எலும்புகளும் சிதறி இருந்ததால், துர்நாற்றம் அடித்தது.

அப்போது அன்னம், “தோழா, இது போன்ற அசுத்தமான இடங்களில் என்னால் ஒரு நிமிடம் கூட இருக்க முடியாது.  உனக்கு ஏதாவது புனிதமான இடம் தெரிந்தால், என்னை அங்கே கூட்டிச் செல்” என்று கூறியது.

அதனால், காகம் அன்னத்தை அந்நாட்டு அரசருக்குச் சொந்தமான, ரகசியத் தீவுக்கு கூட்டிச் சென்றது. காகம் அன்னத்தை ஒரு மரத்தின் மேல் உட்கார வைத்து,  தானும் அதன் அருகில் உட்கார்ந்தது. அப்போது, அரசர் கீழே வெய்யிலில் உட்கார்ந்திருப்பதை அன்னம் கண்டது.

அன்பு மற்றும் கருணை உள்ளம் கொண்ட அன்னம், தனது சிறகுகளை விரித்து அரசருக்கு நிழல் கொடுத்தது; ஆனால், அக்கறையில்லாத காகம் அரசரின் தலையின் மேல் மலம் கழித்தது.

கோபத்தில் அரசர் காக்கையை நோக்கி அம்பை எய்தார். ஆனால் அதற்குள் காகம் அங்கிருந்து பறக்க, அம்பு அன்னத்தைத் தாக்கியது.

தன் உயிரை இழக்கும் நிலையில் இருந்த அன்னம், “அரசரே! நான் உங்கள் மீது மலம் கழித்த காகம் அல்ல; உங்களுக்கு நிழல் கொடுத்த அன்னம். தீய குணம் கொண்ட காக்கையுடன் சகவாசம் வைத்துக் கொண்டதால், என் வாழ்க்கை பாழாகி விட்டது!” என்று கூறியது.

நீதி:

நன்மையைப் போலவே தீமையும் நம்மைத் தாக்கும். நல்ல நண்பர்களையும், மக்களையும் நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். சத்சங்கம் மற்றும் நல்ல சகவாசம் நம்மை நல்ல வழியில் நடத்திச் செல்லும். பொதுவாக, நல்லவர்கள் தீயவர்களுடன் சகவாசம் கொண்டால், அவர்களுடைய நற்குணங்களை மக்கள் அறிந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.

“உன் நண்பன் யார் என்று சொல், நீ எப்படிப் பட்டவன் என்று நான் சொல்கிறேன்” என்ற ஒரு பழமொழி உண்டு. இளம் வயதிலிருந்தே நல்ல நண்பர்களை அடைவது மிகவும் அவசியம். கூடையிலுள்ள ஒரே ஒரு அழுகிய பழத்தினால் மற்றப் பழங்களும் கெட்டுப் போகின்றன. அதனால், நண்பர்களை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். சிறு வயதில் நாம் விதைக்கும் நற்பண்புகள் தான், கடைசி வரை நமக்குக் கை கொடுக்கும். அதனால், நல்ல நண்பர்கள் மற்றும் நற்பண்புகள் சிறு வயதிலிருந்தே கடைபிடிப்பது அவசியம்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சுப்ரியா, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

செய்நன்றி விதியை மாற்றி விடும்

நீதி – நன்நடத்தை

உபநீதி  –  நன்றி உணர்வு

ஒரு பாலைவனத்தில் சிறிய பறவை ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. பசுமையான செடிகொடி ஒன்றுமே இல்லாததால், நாள் முழுவதும் அப்பறவை சூடான மணலில் உலாவிக் கொண்டிருந்தது.

தேவதை ஒருவர் கடவுளை சந்திப்பதற்காக அவ்வழியாக சென்று கொண்டிருக்கும் போது, அந்தப் பறவையின் துன்பத்தைக் கண்டு அனுதாபப்பட்டு, அதன் அருகில் சென்று, “பறவையே! இந்த சூடான பாலைவனத்தில் நீ என்ன செய்கிறாய்? நான் உனக்கு எந்த வகையில் உதவி செய்ய முடியும்?” என்று கேட்டார். பறவை, “எனது வாழ்க்கையில் மிகுந்த சந்தோஷத்தோடும் மனநிறைவோடும் இருக்கிறேன், ஆனால் இந்த வெப்பம் ஒன்றை தான் என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. என் இரு கால்களும் எரிகின்றன. இங்கே ஒரு மரம் மட்டும் இருந்தால் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்” என்றது. தேவதை, “பாலைவனத்தின் நடுவில் ஒரு மரத்தை வளர்ப்பது என் ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்டது. நான் கடவுளை சந்திக்கப் போகிறேன், நான் அவரிடம் உன் விருப்பத்தை தெரிவித்து, அதை நிறைவேற்ற முடியுமா என்று கேட்கிறேன்” என பதிலளித்தார்.

தேவதை கடவுளை சந்தித்து பறவையின் நிலையைக் கூறி, அதற்கு எவ்வாறு உதவ முடியும் என்று கேட்டார். கடவுள், “என்னால் அங்கு ஒரு மரம் வளர்க்க உதவ முடியும், ஆனால் அந்த பறவையின் விதி அதை அனுமதிக்காது. என்னால் விதியை மாற்ற இயலாது. எனினும் நீங்கள் கீழ்வரும் செய்தியைக் கொடுக்கவும் – இது வெப்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள உதவியாக இருக்கும். அப்பறவையை ஒரே ஒரு காலில் நின்று கொள்ளுமாறு சொல்லவும். இவ்வாறாக அதனால் மற்றொரு காலுக்கு சிறிது நேரம் ஓய்வு கொடுக்க முடியும்; மேலும், கால்களை அடிக்கடி மாற்றி உபயோகிக்கவும் முடியும். ஒரு பாதம் வெப்பத்தைத் தாங்கும் போது, மற்றொரு கால் சற்று ஓய்வெடுத்து வலுப்பெறும். மேலும் அப்பறவையை அதன் வாழ்க்கையில் நடந்த எல்லா நன்மைகளையும் நினைவு படுத்திக் கொண்டு கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துமாறு சொல்லவும்” என்று கூறினார். தேவதை திரும்பி சென்ற போது, பறவையிடம் கடவுளின் செய்தியை அளித்தார்.

கடவுளின் செய்தியினால் பறவை மகிழ்ச்சியடைந்தது. அதன் துன்பத்தை போக்க தேவதை எடுத்த முயற்சியை எண்ணி நன்றி தெரிவித்தது.

சில நாட்கள் கழித்து, தேவதை மறுபடியும் பாலைவனத்தை கடந்து செல்ல நேர்ந்தது. வழியில் அச்சிறு பறவையை விசாரிக்க எண்ணினார். பாலைவனத்தின் நடுவில் ஒரு பெரிய பசுமையான மரத்தின் மேல் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்து கொண்டிருந்த பறவையைக் கண்டு, தேவதை மகிழ்ச்சி அடைந்தார். எனினும் இந்த பறவையின் விதியைப் பார்க்கும் போது, அதன் வாழ்க்கையில் மரம் என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லை என்று கடவுள் சொன்னதை நினைவுப் படுத்திக் கொண்டு குழப்பம் அடைந்தார்.

அவர் கடவுளை சந்திக்கச் சென்றார்; மேலும் நடந்தவை அனைத்தையும் கூறி தனது குழப்பத்தையும் தெரிவித்தார். கடவுள் அவரிடம், “நான் உங்களிடம் பொய் கூறவில்லை. பறவையின் விதியில் மரத்தின் சுகத்தை அனுபவிக்கும் வாய்ப்பு இருக்கவில்லை. எனினும், நடந்து முடிந்த நற் செயல்களுக்காக கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தவும் – என்று கூறிய அந்த வார்த்தைகளை, அப்பறவை செயலில் காட்டியது.

தனது வாழ்க்கையில் சாத்தியமான ஒவ்வொரு நற்காரியத்தையும் அது நினைவு படுத்திக் கொண்டு, தூய இதயத்துடன் கடவுளுக்கு நன்றி தெரிவித்தது. அதன் நன்றியுணர்வின் காரணமாக, பறவை தனது விதியை மாற்றிக் கொண்டது” என்று பதிலளித்தார். தேவதை இதைக் கேட்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

நீதி:

நன்றியுணர்வு எப்போதும் கடவுளின் அருளை தருகிறது. நம் வாழ்வில் உள்ள அனைத்திற்கும் நாம் எப்போதும் நன்றியுள்ளவர்களாக இருப்போம்; அதை நமக்கு வழங்கியதற்காகப் பிரபஞ்சத்திற்கு நன்றி செலுத்துவோம். வாழ்க்கையில் நமக்கு கிடைத்த நன்மைகளை ஆசீர்வாதங்களாக எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். ஒரு சிறிய நன்றியுணர்வால் நம் வாழ்வில் மிகப் பெரிய மாற்றங்களைக் கொண்டு வர முடியும்.

குழந்தைகள் தினந்தோறும் மேற்கொள்ளும் எல்லா செயற்பாடுகளிலும், சில நிமிடங்கள் கடவுளை நினைவுபடுத்திக் கொண்டு, அவர் நமக்கு அருளிய அனைத்து ஆசீர்வாதங்களுக்கும் நன்றி உள்ளவர்களாகவும், நன்றிக்கடன் பட்டவர்களாகவும் இருப்பது அவசியம். நல்ல விழிப்பூட்டும் புத்தகங்களை வாசிப்பதற்கும், கேட்பதற்கும் நேரத்தை செலவழிப்பது, சில நேரம் மெளனமாக தியானத்தில் அமர்வது போன்ற பயிற்சிகளில் ஈடுபடுவது, ஒரு சமநிலையான மற்றும் திருப்தியான வாழ்க்கையை வாழ நம்மை வழி நடத்திச் செல்லும்.

நன்றி மறப்பது நன்றன்று நன்றல்லது அன்றே மறப்பது நன்று என்பது தெய்வப் புலவரின் திருவாக்கு. ஒருவர் நமக்கு செய்யும் தீமையை நாம் உடனே மன்னித்து மறந்து விட வேண்டும். அதே நேரத்தில் ஒருவர் நமக்கு செய்யும் நன்மையை நாம் எப்போதும் மறக்கக் கூடாது.

மொழி பெயர்ப்பு:

வள்ளி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

எல்லாம் அளிப்பவனும், காப்பவனும் இறைவனே

நீதி: பக்தி / அன்பு

உபநீதி: நம்பிக்கை

God is the provider picture 1ஒரு முறை, பணக்காரன் ஒருவன் ரயிலில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த போது, அங்கு ஒரு துறவியும் எதிரில் அமர்ந்திருந்தார். பணக்காரன் துறவியை அலட்சியமாகவும், வெறுப்புடனும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மதிய நேரம், தனக்கு உணவு பரிமாறும்படி பணக்காரன் தன் உதவியாளரிடம் சைகை காண்பித்தான். உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, பணக்காரன் திடீரென்று துறவியைப் பார்த்து, கடுமையான வார்த்தைகளில், “நீ எதற்கும் உபயோகமில்லை; பிச்சைக்காரனாக இருந்து கொண்டு நீ கடவுளின் நேரத்தை வீணாக்குகிறாய். உன்னால் ஒருவருக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை. மற்றவர்கள் உனக்கு உணவு அளித்து உதவ வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாயா? உழைத்துப் பிழைத்தால் தான் உன்னைப் பிறர் மதிப்பார்கள். நான் கடுமையாக உழைத்துச் சம்பாதித்தேன்; என் கடின முயற்சியால் பணக்காரனாகி, அனைத்து வசதிகளையும் பெற்றேன். எவ்வளவு அருமையான சாப்பாடு சாப்பிடுகிறேன் பார்! அதில் சிறிது கூட உன்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன். உனக்கு எங்கிருந்து உணவு கிடைக்கிறது என்று பார்க்கலாம்” என்று கூறி முடித்தான்.

துறவி மிகவும் அமைதியான, அன்பான குரலில், “ஐயா, நீங்கள் கோபமாக கடிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏனெனில், நான் உங்களிடமிருந்து எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. தெரிந்தோ தெரியாமலோ நான் உங்களைக் கோபப்படுத்தியிருந்தால் என்னை மன்னித்து விடுங்கள்; அது என் எண்ணமில்லை. மேலும், எனக்குத் தேவையான அனைத்தையும் அந்த இறைவன் அளிப்பார். அதனால், உங்களிடம் ஏதாவது உதவி கேட்பேன் என்று பயப்படாதீர்கள்” என்றார்.

அதற்கு அந்த பணக்காரன் கேலியாக, “ஆமாம், ஆமாம், எல்லாம் சொர்க்கத்திலிருந்து கொட்டுகின்றது, அல்லவா?” எனக் கேலி செய்தான். பிறகு அவன், “சொர்க்கத்திலிருந்து எதுவும் தானாக வந்து சேராது. நாம் கடினமாக உழைக்க வேண்டும். அதுதான் எனது கொள்கை” என்று கூறினான். துறவி அமைதியாகத் தன் பார்வையை திசை திருப்பி தரையை நோக்கினார். ரயில் அடுத்த நிறுத்தத்தில் நின்றவுடன், ஒரு ரயில் காப்பாளர் அவசரமாக வந்து “வண்டி அரை மணி நேரம் இங்கு நிற்கும்” என்று அறிவிப்பு விடுத்தார்.

துறவி நீர் அருந்துவதற்காக நிதானமாக ரயிலை விட்டு இறங்கிச் சென்றார். அந்தப் பணக்காரன் ஜன்னல் வழியாக இவரைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான். திடீரென்று ஒருவர் பல அடுக்குகள் கொண்ட ஒரு பெரிய சாப்பாட்டுப் பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு துறவியின் அருகில் ஓடி வந்து, “ஸ்வாமி, ஸ்வாமி! எங்கள் தலைவர் இந்த உணவை தங்களுக்கு தரச் சொன்னார்” என்று கூறினான். துறவி அதை அவனிடமிருந்துப் பெற்ற அடுத்த கணமே, அந்த மனிதன் மறைந்து விட்டான். பணக்காரன் அதை நம்ப முடியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பிறகு அந்தத் துறவி கீழே அமர்ந்து, உணவு அனைத்தையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்தார்; தம்மை இவ்வளவு அன்பாகப் பேணி காத்ததற்கு இறைவனுக்கு நன்றி தெரிவித்தார். அந்தப் பணக்காரன் இவையனைத்தையும் கவனித்தான். பிறகு அத்துறவி அங்கு பசியோடு திரியும் பிச்சைக்காரர்கள் அனைவரையும் அழைத்தார். உணவில் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் தனக்காக வைத்துக் கொண்டு, மீதியை அனைவருக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்தார். இவையனைத்தையும் பொறாமை கலந்த ஆச்சரியத்துடன் கவனித்து கொண்டிருந்த பணக்காரனுக்கு, தம் உணவை விட இந்த உணவு அளவில் அதிகமாகவும், அதிக சுவையோடும் இருப்பதாகத் தோன்றியது.

துறவி தன் இருக்கைக்குத் திரும்பி வந்ததும், பணக்காரனைப் பார்த்து,  “ஐயா, இறைவன் எனக்கு எவ்வளவு உணவு அளித்தார் பாருங்கள்! தாங்கள் இவ்வுலகத்தில் தான் பெரிய மனிதர். ஆனால் என் இறைவனோ இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கே தலைவர். நான், அவரையே நம்பி, அவர் மேல் அன்பு செலுத்தி, அவருக்காகவே வாழ்ந்து வருவதால், அவர் என்னை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை; எப்பொழுதும் நன்றாகக் கவனித்துக் கொள்கிறார். எங்கும் எப்பொழுதும் எனக்கு தேவையான அனைத்தையும் அளிக்கிறார். நான் முழு நம்பிக்கையும் அவர் மேல் வைத்து, தொடர்ந்து அவரை நினைத்து, என்னை முழுமையாக அவரிடம் அர்ப்பணித்து சரணடைந்தேன்” என்று கூறினார்.

நீதி:

மனிதர்களாகிய நாம், நம் குடும்பம் மற்றும் இந்த உலகளாவிய பொருட்கள் மேல் பற்று வைத்துள்ளோம். அதனால், பயத்துடனும் பாதுகாப்பில்லாமலும் வாழ்கிறோம். நம்மை சார்ந்தவர்களைப் பற்றி கவலைப் பட்டுக் கொண்டும், அவர்களைக் காப்பாற்றுவதிலும் காலத்தைக் கழிக்கிறோம். கவலை என்பது ஒரு சுழல் நாற்காலியைப் போன்றது. அது நம்மை சுறுசுறுப்பாக வைத்திருக்கும்; ஆனால் ஒரு பயனும் தராது. கவலைப்படும் போது, நம் ஆற்றல் வீணாகிறது. ஆற்றல் வீணாகும் பொழுது நம்முள் இருக்கும் நல்ல சக்திகள் குறைகின்றன; நல்ல உணர்வுகளும், சக்திகளும் எப்பொழுது அதிகரிக்கின்றதோ, அப்பொழுது தான் ஒருவனுக்கு முழுமையான இறையனுபவம் கிடைக்கும். கவலையை ஒருவன் கைவிட வேண்டும். எப்பொழுது ஒருவன் கடவுளை நம்பி, அந்த நம்பிக்கையிலேயே சுழல்கிறானோ, அப்பொழுது தான் கவலைகள் தானாகவே தீர வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com