Archives

இறுதி ஆசை

நீதி – நன் நடத்தை

உபநீதி – பெற்றோர்களின் கடமை, சரியான எடுத்துகாட்டாக இருப்பது, தலையிடாமல் இருப்பது.

ஒரு குற்றவாளி மரண தண்டனைக்கு செல்லும் முன், இறுதி ஆசையாக ஒரு பென்சில் மற்றும் காகிதம் வேண்டும் எனக் கேட்டான். பல நிமிடங்கள் அக்காகிதத்தில் ஏதோ எழுதிய பிறகு, குற்றவாளி அக்காகிதத்தை சிறையின் காவல்காரரிடம் ஒப்படைத்து, அதைத் தன் தாயிடம் ஒப்படைக்குமாறு கூறினான்.

அந்த கடிதத்தில்……

அம்மா, இவ்வுலகத்தில் இன்னும் நியாயம் இருந்திருந்தால், எனக்கு மட்டுமில்லாமல் நம் இருவருக்கும் மரண தண்டனை கிடைத்திருக்க வேண்டும். நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில், நீங்களும் எனக்கு இணையான குற்றவாளி தான்.

நினைவு படுத்திக் கொள்ளவும்…….மூன்று சக்கர வண்டி ஒன்றை ஒரு சிறுவனிடமிருந்து நான் திருடி வீட்டிற்கு கொண்டு வந்த போது?

அப்பா அதைப் பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்து, அதை ஒளித்து வைக்க நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்தீர்கள்.

பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடமிருந்து பணப்பையை திருடிய போது?

நீங்கள் என்னுடன் கடைக்கு வந்து அதை செலவழித்தீர்கள்.

நான் ஒதுக்கப் பட்ட போட்டியின் இறுதி முடிவை திருடியதால், அப்பா என்னை திருத்த நினைத்தார்.

நான் செய்த செயலை நியாயப்படுத்த அப்பாவிடம் வாதாடிய போது என்ன நிகழ்ந்தது என்று உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?

அம்மா, அப்போது குழந்தையாக இருந்தேன், பிறகு மற்றவர்களை துன்புறுத்தும் வாலிபனாக மாறினேன். தற்சமயம் நேர்மையில்லாத மனிதனாக இருக்கிறேன்.

அம்மா, அச்சமயம் நான் செய்த காரியங்களை சம்மதிக்காமல் திருந்தக்  கூடிய குழந்தையாக இருந்தேன். ஆனால், நீங்கள் என்னை கெட்ட பழக்கங்களுக்கு ஆளாக்கி விட்டீர்கள். ஆனாலும் நான் உங்களை மன்னிக்கிறேன்!

இந்தக் கடிதம் பல ஆயிரக்கணக்கான பெற்றோர்களிடம் போய் சேர வேண்டும் என்பது தான் என் விருப்பம்; மனிதர்களை நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என்று வித்தியாசப்படுத்திப் பார்ப்பது கல்வி மட்டுமே என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அம்மா, வாழ்க்கையை கொடுத்ததற்கும் நன்றி; கைதவற விட்டதற்கும் நன்றி.

உங்கள் குழந்தை குற்றவாளி.

நீதி:

பெற்றோர்கள் தங்களின் குழந்தைகளை அதிகமாக விரும்பி, பல சமயங்களில் செல்லம் கொடுத்து கெடுக்கின்றனர். சரியான சமயங்களில் சரியான முடிவுகளை எடுத்தால், பல பிரச்சனைகளை தவிர்க்கலாம். “ஒரு சிறிய கொடியை வடிவமைப்பது சுலபம், ஆனால் ஒரு மரத்தை அவ்வாறு செய்தால் அது உடைந்து விடும்.” தவறான செயல்களை துவக்கத்திலேயே தடுக்க வேண்டும். சிறு தவறுகளை கவனிக்காமல்  விட்டால், பெரிய குற்றங்களாக மாறிவிடும். பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்க வேண்டும். அன்பு என்றால் அதிகமாக செல்லம் கொடுப்பது என்று அர்த்தமில்லை. குழந்தைகளுக்கு சரியான பண்புகளை கற்றுக் கொடுத்து, சரி மற்றும் தவறுக்கு இடையில் உள்ள வித்தியாசத்தையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்க பெற்றோர்கள் அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும்.

நற்பண்புகளை புகட்டி, சரியான விதத்தில் குழந்தைகளை வளர்ப்பது, அவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் குடும்பம் மற்றும் சமூகத்திற்கும் முக்கியமாகும்.

இவ்வுலகத்தை மாற்ற கல்வி மிக சக்திவாய்ந்த ஆயுதமாகும். (நெல்சன் மண்டேலா)

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

அகங்காரம் – கொடூரமான விரோதி

நீதி – சரியான நடத்தை

உப நீதி – அகங்காரத்தை விட்டுக் கொடுத்தல்

ஒரு ஊரில், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து பழகிக் கொண்டிருந்த இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் வளர்ந்த பின், தங்கள் விருப்பத்திற்கேற்றார் போல் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தனர். ஒருவன் சந்நியாசியாக மலைகளில் தவங்கள் செய்ய சென்றான். இன்னொருவன் பெரிய அரண்மனை போன்ற வீட்டில் வசதியாக, அரசனைப் போல் வாழ்ந்து வந்தான். சந்நியாசி இடுப்புத் துணியை மட்டுமே அணிந்திருந்தான்; ஆனால், மற்றொருவன் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து வந்தான்.

பல காலங்களுக்குப் பிறகு, வசதியுள்ள நண்பன் சந்நியாசியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தன் சிறு வயது நண்பனைப் பார்க்க விரும்பினான். பல இடங்களில் தேடி, தன் நண்பனை கண்ட அவன், தனது நண்பன் ஒரு பெரிய ஞானி என்பதை எண்ணி பெருமை அடைந்தான். தன் நண்பனை வீட்டிற்கு அழைத்து, உணவு அருந்துமாறு பணிவுடன் கேட்டுக் கொண்டான். இதற்கு சந்நியாசி நண்பன் ஒப்புக் கொண்டான்.

சந்நியாசி நண்பன் வருவதை முன்னிட்டு, பணக்கார நண்பன் தன் அரண்மனையில் சிறப்பான ஏற்பாடுகளும், அலங்காரங்களும் செய்தான். மேலும், கடுந்தரையில் நடக்காமல் இருக்க, விலையுயர்ந்த கம்பளங்களையும் விரித்தான்.

தன் நண்பனின் வீட்டிற்கு வந்த சந்நியாசி நண்பன், தன்னை வரவேற்க நண்பன் செய்திருந்த அற்புதமான ஏற்பாடுகளைக் கண்டு ஆச்சரியப் படுவதோடு, மகிழ்ச்சியும் அடைந்தான். அவன் பிரதான நுழைவாயில் அருகே சென்ற போது, அங்கு இருந்த ஒருவன், “பார்த்தாயா! உன்னுடைய நண்பன், தான் எவ்வளவு பணமும் செல்வமும் பெற்றவன் என்பதை உன்னிடம் காண்பிக்க இந்த ஏற்பாடுகளை செய்துள்ளான். உன்னிடம் ஒன்றுமே இல்லை என்பதை சுட்டிக் காண்பித்து நீ தாழ்ந்தவன் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துவதற்காகவே இவ்வாறு செய்துள்ளான்” என்று கூறினான். இதைக் கேட்ட சந்நியாசியின் அகங்காரமும், கோபமும் அதிகரித்தது.

கோபமான மற்றும் பைத்தியக்காரத்தனமான எண்ணங்கள் சந்நியாசி நண்பனின் மனதில் தோன்றியன. “நான் ஒரு சிறந்த ஞானி; இவனோ தன் செல்வத்தை என் அறிவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, என்னை அவமானப் படுத்த இவ்வாறு செய்துள்ளான்” என்று தவறாக புரிந்து கொண்டான். கோபத்தில், தன் கால்களை அருகில் இருந்த சேற்றில் ஊன்றி, அங்கு இருந்த கம்பளத்தை அழுக்காக்கினான்.

பணக்கார நண்பன் தன் நண்பனை வரவேற்கும் போது, விலையுயர்ந்த கம்பளங்கள் அழுக்காக இருப்பதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து கோபமுற்றான். இதைக் கண்ட சந்நியாசி, “உனக்கு பாடம் புகட்டவே இவ்வாறு உன் கம்பளத்தை வீணாக்கினேன்” என்று கோபத்தோடு கூறினான். மேலும், “நீ செல்வத்தை மட்டுமே பெற்றிக்கிறாய், நானோ உயர்ந்த ஞானத்தை அடைந்துள்ளேன். நான் ஒரு மகான், ஞானி மற்றும் சாது தெரியுமா?” என்று மிகுந்த கர்வத்துடன் கூறினான். அவன் அகங்காரம் எல்லையில்லாமல் பெருகியது.

இதைக் கேட்ட நண்பன், “என் தோழா, நீ லௌகீக மற்றும் பொருள் சார்ந்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் தியாகம் செய்து, ஒரு ஞானியாக இருந்தும் இந்த அகங்காரத்தை உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லையே. நான் உன்னை மிகவும் மரியாதையுடன் நடத்தி, உன்னைப் பெருமை படுத்தி, உன் சாதனைகளைப் பார்த்து பொறாமை பட்டிருக்கிறேன்; ஆனால் நீ இவ்வளவு கீழ்த்தனமாக நடந்து கொள்வாய் என நான் சற்றும் எதிர் பார்க்கவில்லை. உனக்கும் எனக்கும் ஒரு வித்தியாசம் கூட இல்லையே என வருத்தப்படுகிறேன். எனக்கு பணத்தின் மேல் கர்வமும், உனக்கு தவம் மற்றும் ஞானியின் வாழ்க்கையை சார்ந்த கர்வமும் உள்ளன. இந்த அகங்காரத்தினால் நீ தவத்தின் மூலம் பெற்ற அனைத்தையும் இழந்துள்ளாய்” என்று மரியாதையுடனும், மன்னிப்புக் கோரும் வகையிலும் கூறினான்.

நீதி:

ஒவ்வொருவனும் தன்னிடம் அகங்காரம் இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் பெற்ற செல்வம், அறிவு இவை அனைத்தும் இறைவன் நமக்கு அருளியது. “நான்” என்ற உணர்வு நம் கொடூரமான எதிரி. சந்தர்ப்பச் சூழ்நிலையின் காரணமாக, ஒரு விபத்தையோ, தவிர்க்க முடியாத நோயையோ நாம் சந்தித்தோமானால்,  நாம் அடைந்த அனைத்தையும் ஒரு நொடியில் இழக்கக் கூடும். எனவே, இறைவன் நமக்குக் கொடுத்ததை நினைத்து நன்றியுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். ஆரோக்கியமான உடல், தெளிந்த அறிவு – இவற்றை இறைவன் அருளவில்லை என்றால், இவ்வுலகில் எதையும் அடைந்திருக்க நம்மால் முடியாது. எனவே, மற்றவர்களைக் கண்டு பொறாமையோ, கோபமோ கொள்ளக் கூடாது. இறைவனை நம் மனதில் நினைத்து, நம் கடமையை சரி வர செய்தால், அவர் நமக்கு தேவைக்கு மேல் அளிப்பார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

ஸ்ரீராம், சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

மூன்று விதமான மனிதர்கள்

நீதி – நன் நடத்தை / உண்மை

உபநீதி – நம்பிக்கை / விசுவாசம்

ஒரு ஆசிரியர், மூன்று பொம்மைகளை ஒரு மாணவனிடம் காண்பித்து, அவைகளுக்கு இடையே இருக்கும் வேறுபாடுகளை கண்டுபிடிக்க சொன்னார். பரிமாணம், வடிவம் மற்றும் வஸ்து என்ற வகைகளில் அவை மூன்றுமே ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. கூர்ந்து கவனித்த பின், மாணவன் அப்பொம்மைகளில் துளைகளை கண்டு பிடித்தான். முதல் பொம்மையில், காதுகளில் துளைகள் இருந்தன. இரண்டாவது பொம்மையில், காது மற்றும் வாயில் துளைகள் இருந்தன. மூன்றாவது பொம்மையில் ஒரு காதில் ஒரு துளை இருந்தது.

மாணவன், ஒரு மெல்லிய நீண்ட வைக்கோலை எடுத்து, முதல் பொம்மையின் ஒரு காது வழியாக நுழைத்தான்; ஆச்சரியமாக, மற்றொரு காது வழியாக அவ்வைக்கோல் வெளியே வந்தது. அடுத்ததாக, ஒரு காது வழியாக வைக்கோலை நுழைத்த போது, வாய் வழியாக வெளியே வந்தது. மூன்றாவது பொம்மையில், வைக்கோலை ஒரு காது வழியாக நுழைத்த போது, அது எங்கிருந்தும் வெளியே வரவில்லை.

இதற்குப் பிறகு, மாணவன் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தான். உங்களைச் சுற்றி இருக்கும் சிலர், நீங்கள் சொல்வதை கூர்ந்து கவனித்து, உங்கள் மேல் அக்கறை இருப்பது போல நடிக்கின்றனர். எல்லாவற்றையும் கேட்ட பிறகு, முதல் பொம்மையின் வைக்கோல் மற்றொரு காது வழியாக வெளியே வருவது போல, நீங்கள் கூறிய அனைத்து விஷயங்களையும் மறந்து விடுகின்றனர். இவ்வகையான மனிதர்களுடன் சற்று கவனித்துப் பழக வேண்டும்.

இரண்டாவது பொம்மையைப் போல, சிலர் நீங்கள் கூறுவதை கவனித்து, அக்கறை காண்பிப்பது போல நடிக்கின்றனர். ஆனால், நீங்கள் நம்பிக்கையுடன் கூறியதை உளறி விடுகின்றனர்.

மூன்றாவது பொம்மையில், வைக்கோல் எந்த வழியாகவும் வெளியே வருவதில்லை. அதே போல, இவ்வகையான மனிதர்கள் நம்பிக்கையுடனும், விசுவாசத்துடனும் நடந்து கொள்கின்றனர். இவர்களை முழுமையாக நம்பலாம்.

நீதி:

எப்பொழுதும் நம்பிக்கை மற்றும் விசுவாசமுள்ள மனிதர்களுடன் பழக  வேண்டும். நீங்கள் சொல்வதை காது கொடுத்துக் கேட்பவர்கள், நெருக்கடி சமயங்களில் உங்கள் உதவிக்கு கட்டாயமாக வருவார்கள் என்று சொல்ல முடியாது.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

சிந்தித்து செயல்படுதல்

நீதி – நன் நடத்தை

உபநீதி: வம்பு மற்றும் இழிவாகப் பேசுவதை தவிர்த்தல்

பழைய காலத்தில், ஒரு கொடுமையான மந்திரவாதி வசித்து வந்தான். ஓர் இரவு, அவன் ஒரு நகரத்திற்குச் சென்று, அங்கு உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆயிரம் மக்களின் நாவுகளைத் திருடினான். பிறகு, அனைத்தையும் மந்திரித்து, அவற்றை உரிமைக்காரர்களுக்கே அளித்து விட்டான். இந்த மந்திரத்தின் விளைவாக, ஒருவருமே சந்தேகப்படாத முறையில், அந்த நாவுகள் மற்றவர்களைப் பற்றி தகாத வார்த்தைகளை மட்டுமே கூறும்படி அவன் செய்தான்.

சில நாட்களிலேயே, நகரத்தில் உள்ள அனைத்து மக்களும் மற்றவர்களிடம் தகாத வார்த்தைகளையே பயன்படுத்தினர்.

அவன் இப்படி செய்தான்…. இவள் சரியாக நடந்து கொள்ளவில்லை…. அவனைப் பார்த்தால் வெறுப்பாக இருக்கிறது….. இவன் ஒழுங்காக இல்லை….. இத்தகைய வார்த்தை பரிமாற்றமே நடந்து கொண்டிருந்தது.

சில நாட்களில் ஒருவருக்கொருவர் கோபத்துடன் செயற்பட்டதைப் பார்த்த மந்திரவாதி பேரானந்தம் அடைந்தான்.

இதையெல்லாம் பார்த்து கொண்டிருந்த ஒரு நல்ல மந்திரவாதி தன் சக்திகளைப் பயன்படுத்த தீர்மானித்தார். நகரத்தில் வசிக்கும் அனைத்து மக்களின் செவிகளுக்கும் ஒரு மந்திரம் உச்சரித்தார். இதன் விளைவாக, மற்றவர்கள் தகாத  வார்த்தைகளை பேசிய போது, செவிகளை இறுக்க அடைத்து எவருக்கும் ஒன்றுமே கேளாதபடி செய்தார்.

நாவுகளுக்கும், செவிகளுக்கும் ஒரு பயங்கரமான போர் துவங்கியது. ஒன்று பரிகாசம் செய்வதும், மற்றொன்று ஒன்றுமே கேட்காமல் இருப்பதுமாக இருந்தன.

இந்தப் போரில் வென்றது யார்? சில நாட்களில், நாவுகள் அனைத்தும் உபயோகம் இல்லாத உணர்வை அனுபவித்தன. எவருமே கேட்காத போது, ஏன் பேச வேண்டும்? பேசினால் கேட்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் நாவுகளுக்கு இருந்ததால், பேச்சை மாற்றிக் கொண்டன. இனிமையான வார்த்தைகளை பேசிய போது, எல்லோரும் அதை விரும்பிக் கேட்டதைப் பார்த்து, நாவுகள் பேரின்பத்தில் மூழ்கியன.

இன்று வரை, இந்த கொடுமையான மந்திரவாதி உலகத்திலுள்ள அனைத்து மக்களின் நாவுகளுக்கும் இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்து வருகிறான். இந்த வம்புக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்க, இவற்றில் கவனம் செலுத்தாமல் இருப்பது நல்லது என மக்கள் புரிந்து கொண்டனர். இதற்காக நாம் நல்ல மந்திரவாதிக்கு நன்றியை தெரிவிக்க கடமைப் பட்டிருக்கிறோம்.

நீதி:

எப்போதும் நல்லதையே பேசி, நல்லதையே கேட்க வேண்டும். நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் வம்புப் பேச்சுகளை நாம் தவிர்க்க முடியாது; ஆனால், நாம் நல்ல இனிமையான சொற்களை மட்டுமே கேட்டு, நாவை கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொள்வது நம் கையில் இருக்கிறது. நாம் பேசுவதற்கு முன்பு யோசனை செய்ய வேண்டும்.

யாகாவா ராயினும் நாகாக்க காவாக்கால்

சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு.

காக்க வேண்டியவற்றுள் எவற்றைக் காக்கா விட்டாலும் நாவையாவது காக்க வேண்டு்ம்; காக்கத் தவறினால் சொற்குற்றத்தில் அகப்பட்டுத் துன்புறுவர்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

பொறாமை அழிவை விளைவிக்கும்

நீதி – நன் நடத்தை

உபநீதி – தன்னலமற்ற மனப்பான்மை

ஒரு கிராமத்தில், மாதவ் மற்றும் கேஷவ் என்று இரண்டு விவசாயிகள் இருந்தனர். மாதவ் கடுமையாக உழைத்து, புத்திசாலித்தனமாக இருந்தான்; எச்சமயத்திலும் மன நிறைவுடன் காணப் பட்டான். கேஷவ் சோம்பேறித்தனமாக, கவலையும் வருத்தமும் கலந்த மனப்பான்மையுடன் இருந்தான். கேஷவுக்கு மாதவ் மீது எச்சமயமும் பொறாமை இருந்ததால், மாதவ் மகிழ்ச்சிகரமாக இருப்பதைக் கண்டு கேஷவ் எரிச்சலுற்றான்; கேஷவ் கடவுளிடம் மாதவ்வின் வீழ்ச்சிக்காக பிரார்த்தனை செய்தான்.

கடவுள், மாதவ் மேல் கருணை பொழிந்தார். மாதவ், தன்னைப் போல கிராமத்தில் எல்லோரும் இன்பமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான். பல வருடங்கள் கடுமையாக உழைத்த மாதவ், ஒரு முறை தன் தோட்டத்தில் அதிசய வகையான பெரிய பூசணிக்காய் வளர்ந்திருப்பதை கவனித்தான். பூசணியின் வெளி பாகத்தில் வானவில்லின் ஏழு வண்ணங்களும் இருந்தன. பூசணிக்கு மல்லிப்பூவின் நறுமணமும், தேனின் சுவையும் இருந்தது; அதற்கு நான்கு கால்களும் ஒரு வாலும் இருந்ததால், அது பார்ப்பதற்கு குட்டி யானையைப் போல இருந்தது.

இந்த அற்புதமான பூசணியை அந்நாட்டு ராஜாவிற்கு பரிசாகக் கொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும் என மாதவ் எண்ணினான். அதனால் அவன், இந்த பூசணியை எடுத்துக் கொண்டு ராஜாவின் அரண்மனைக்குச் சென்று அவரிடம் கொடுத்தான். ராஜா மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்று, அவனுக்கு ஒரு யானையைப் பரிசாகக் கொடுத்தார்.

இந்த வெற்றிகரமான சாதனையைக் கேட்ட கேஷவ் மிகவும் பொறாமை அடைந்ததால் அவனால் இரவில் தூங்க முடியவில்லை. “ராஜா எனக்கும் சிறப்பான பரிசை அளிக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஒரு பொம்மை யானை ராஜாவிற்கு அளவு கடந்த இன்பத்தைக் கொடுத்திருகிறது. நான் உண்மையான யானையை அவருக்குப் பரிசாகக் கொடுத்தால், அவர் எனக்கு ஒன்றோ இரண்டோ கிராமங்களைக் கொடுத்து, ஜமீன்தார் என்ற பதவியையும் கொடுப்பார்” என்றவாறு யோசித்தான்.

அடுத்த நாள், கேஷவ் தன் பண்ணை, மாடுகள், எருதுகள், செம்மறியாடுகள் மற்றும் ஆடுகளை விற்றான். அந்தப் பணத்திலிருந்து, ஒரு பெரிய யானையை வாங்கிக் கொண்டு ராஜாவிடம் சென்றான். ஒரு கிராமவாசி இத்தகைய பரிசைக் கொடுப்பதற்கு காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசனை செய்த ராஜா, அவருடைய  மந்திரியிடம் கலந்து உரையாடி, விவசாயிக்குப் பொருத்தமான பரிசு என்ன கொடுக்கலாம் என்று பார்க்கச் சொன்னார்.

விவேகமுள்ள மந்திரி கேஷவுடன் உரையாடிய பிறகு, பொறாமைக் குணத்தினால் தான் ராஜாவிற்கு யானை கொடுத்தது தெரிய வந்தது. அதனால் மந்திரி ராஜாவிடம் சென்று, “அரசரே, முன்னால் வந்த விவசாயிக்கு, அவன் கொடுத்த பூசணி பரிசிற்காக நீங்கள் கைமாற்றாக யானை அளித்தீர்கள். இவன் கொடுத்த யானைக்கு நீங்கள் பதிலுக்கு பூசணியைப் பரிசாக கொடுங்கள்” என்று கூறினார்.

இந்த சாதாரண பூசணியை பார்த்த கேஷவ், வேதனையுற்றான். அவன் உடைமைகள் அனைவற்றையும் விற்று, அவன் பொறாமை குணத்தால் அழிந்தான்.

நீதி:

பொறாமை வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகும். தன்னலமற்ற சேவை புரிந்தால், மகிழ்ச்சியும், வெற்றியும் நிச்சயம்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அரசர் ஜனகரும் அஷ்ட வக்கிரரும்

king janaka and astavakkirar.நீதி: நன் நடத்தை

உபநீதி: குருவிடம் மரியாதை / தன்னடக்கம்

ஒரு முறை, அறிவில் தெளிந்தவரான ராஜ ரிஷி ஜனகர், ஞானி அஷ்டவக்கிரரின் பாதங்களில் பணிந்து வணங்கினார். அரசர் அஷ்டவக்கிரரிடம், “எனது ராஜ்ஜியத்தையும், அரண்மனையையும் வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்? இவற்றால் இனி எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. நான் உங்கள் காலடிகளில் அமர விரும்புகிறேன். தயவு செய்து என்னை, காட்டில் உள்ள உங்கள் ஆசிரமத்தில் இருக்க அனுமதி கொடுங்கள்” என்று கூறினார்.

அதற்கு அஷ்டவக்கிரர், “நீ இப்போது உள்ள நிலையில், உன் விருப்பு, வெறுப்புகளைப் பொறுத்து உன் வாழ்க்கை இல்லை. உன் வாழ்வு உன் தேவைகளைப் பொறுத்து இல்லை; ஏனெனில் உனக்கு உண்மையாக எதுவுமே தேவையில்லை. அறிவில் தெளிந்த ஒருவன் அரசனாக இருக்கும் பாக்கியம், உனது மக்களுக்கு கிடைத்திருக்கிறது. நீ அவர்களுக்கு அரசனாக இருக்க வேண்டும்” என்று பதிலுரைத்தார்.

மனமின்றி, தயக்கத்துடன் ஜனகர் தன் அரண்மனையில் இருந்து, ராஜ்ஜியத்தை புத்திசாலித்தனத்துடன் ஆண்டு வந்தார். ஜனகர் அவரது நாட்டு மக்களுக்குக் கிடைத்த ஒரு வரப்பிரசாதம்; ஏனெனில், அவர் அறிவில் தெளிந்த குருவாக இருந்த போதிலும், ஒரு அரசராக பணி செய்து வந்தார். இந்திய தேசத்தில் பல முனிவர்களும், மஹான்களும் ஆரம்பத்தில் அரசர்களாகவும், பேரரசர்களாகவும் இருந்து,  தன் விருப்பத்துடன் மனமார அதை துறந்துவிட்டு, மிகுந்த கண்ணியத்துடன் துறவிகளாக வாழ்ந்தவர்கள். உதாரணத்திற்கு, கௌதம புத்தர், மகா வீரர், பாஹுபலி போன்ற பலரை நாம் எடுத்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால் அறிவில் தெளிந்த அரசராக இருப்பது மிக்க அரிது. ஜனகர் அரசராக இருந்த போதிலும், அரசப் பொறுப்புகளிலிருந்து சிறிது அவகாசம் கிடைத்த போதெல்லாம், ஞானி அஷ்டவக்கிரரின் ஆசிரமத்திற்கு சென்று வந்தார்.

ஆசிரமத்தில் சில துறவிகள் இருந்தனர். அவர்களுக்கு அஷ்டவக்கிரர் கற்பித்து வந்தார். ஜனகர் ஆசிரமத்திற்கு வந்த போதெல்லாம், அஷ்டவக்கிரர் அவருக்கு தனி மரியாதை செலுத்தி அவருடன் உரையாடினார். இதனால் துறவிகள் ஜனகர் மீது சீற்றம் கொண்டனர். அஷ்டவக்கிரர் அரசரைக் கண்டவுடன் இருவரின் முகங்களும் பிரகாசம் அடைந்தன. துறவிகளைக் காணும் போது, ஞானியின் முகத்தில் அதே பிரகாசம் இருந்ததில்லை.

துறவிகள் ஒருவருக்கொருவர் ரகசியமான குரலில், “நம் குரு இது போன்ற ஒரு மனிதனிடம் சிக்கிக் கொண்டு விட்டாரா என்ன? நம் குரு ஊழலுக்கு ஆட்பட்டதைப் போல் தெரிகிறது. இந்த மனிதன் ஒரு அரசன்; அரண்மனையில் வசிக்கிறான். இவனுக்கு பல மனைவிகளும், குழந்தைகளும் இருக்கின்றனர்; ஏராளமான செல்வமும் இருக்கிறது. நடக்கும் நடையைப் பாருங்கள்! ஒரு அரசனைப் போல் நடக்கிறான்; அணிந்திருக்கும் உடைகளையும், ஆபரணங்களையும் பாருங்கள். இவனிடம் எந்த அளவு ஆன்மிகம் உள்ளது என, நம் குரு அவனிடம் கவனம் செலுத்துகிறார்? நாம் எல்லோரும் குருவிடம் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்காக பூர்ணமாக நம்மை அர்ப்பணித்துள்ளோம். இங்கு நாம் துறவிகளாக வந்துள்ளோம்; ஆனால், குரு நம்மை அலட்சியம் செய்கிறார்” என்று  பேசிக் கொண்டனர்.

துறவிகளின் மனதில் இத்தகைய எண்ணங்கள் வளர்வதை அஷ்டவக்கிரர் புரிந்து கொண்டார். ஒரு நாள், அவர் முன்னறையில் துறவிகளுடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார். அரசர் ஜனகரும் அங்கு இருந்தார்.

சொற்பொழிவு நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது, ஜனகரின் நாட்டிலிருந்து ஒரு படைவீரன் அங்கு வந்தான். அஷ்டவக்கிரரை வணங்காமல், அரசரை மட்டும் வணங்கி விட்டு அவன், “அரசே, அரண்மனையில் தீ விபத்து ஏற்பட்டுள்ளது. அங்கு எல்லாம் எரிந்து கொண்டு குளறுபடியாக இருக்கிறது” என்றான்.

ஜனகர் எழுந்து கொண்டு, படை வீரனிடம் கோபமடைந்து, “இங்கிருந்து சென்று விடு. சத்சங்கத்தில் ஏன் குழப்பம் ஏற்படுத்துகிறாய்? உனக்கு என்ன தைரியம்? என் குருவை வணங்காமல், என்னை மட்டும் நீ எவ்வாறு வணங்கலாம்? முதலில் இங்கிருந்து சென்று விடு” என்று கூறினார். படை வீரன் அந்த அறையை விட்டு உடனடியாக சென்று விட்டான். ஜனகர் அமர்ந்ததும், குரு தன் சொற்பொழிவைத் தொடர்ந்தார்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அஷ்டவக்கிரர் மற்றொரு நிகழ்வை ஏற்படுத்தினார். இந்த முறையும், அனைவரும் முன்னறையில் அமர்ந்து, குருவின் சொற்பொழிவைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இதன் இடையில், ஆசிரமத்த்தின் வேலையாள் ஒருவன் முன்னறைக்கு ஓடி வந்து, “குரங்குகள் அங்கு கொடியில் காயப் போட்டிருந்த உங்கள் ஆடைகளை எடுத்துச் சென்று விட்டன. அந்த ஆடைகளை அவை நாசப் படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன” என்று கூறினான்.

துறவிகள் அனைவரும் உடனே ஓடிச் சென்று, தன் ஆடைகளைக் காப்பாற்ற முனைந்தனர். குரங்குகள் தன் ஆடைகளை நாசப் படுத்துவதை அவர்கள் விரும்ப வில்லை. அங்கு சென்று அவர்கள் கண்டது யாதெனில்,  குரங்குகள் ஒன்றும் இல்லாமல், ஆடைகள் கொடியில் உலர்ந்து கொண்டிருந்தன. நடந்தவற்றை அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர். அவமானத்தால் தலை குனிந்தவாறு, திரும்பி வந்து அமர்ந்தனர்.

சொற்பொழிவின் ஒரு பகுதியாக குரு அஷ்டவக்கிரர் இவ்வாறு கூறினார் – அங்கு பாருங்கள்! இந்த மனிதர் ஒரு அரசர். சில நாட்களுக்கு முன்பு அவரது மாளிகை எரிந்து போனது. அவரது ராஜ்ஜியமே குழப்பமடைந்திருந்தது. அவரது செல்வம் நாசமாகிப் போனது; ஆனால் அவரது கவலை எல்லாம், படை வீரன் சத்சங்கத்தில் தலையீடு செய்ததைப் பற்றி இருந்தது. நீங்களோ துறவிகள். உங்களிடம் இருப்பது நீங்கள் அணிந்திருக்கும் ஆடைகள் மட்டுமே. மாளிகையோ, மனைவியோ, குழந்தைகளோ எதுவும் உங்களுக்கு இல்லை. நான் சொல்வதில் கவனம் செலுத்தாமல், அந்த ஆடைகளுக்காக நீங்கள் ஓடினீர்கள். எங்கே உங்கள் துறவு? இந்த மனிதரே சரியான துறவி. அரசராக இருந்த போதிலும், அவர் ஒரு துறவி! நீங்கள் எல்லோரும் துறவிகளா? மற்றவர்கள் புறக்கணித்த பொருட்களை நீங்கள் பயன் படுத்துகிறீர்கள்; ஆனால் உங்களில் துறவறம் இல்லை. இதுவே நீங்கள் இருக்கும் நிலை. அதுவே அவர் இருக்கும் நிலை!

நீதி:

ஒருவரது உள்ளார்ந்த முன்னேற்றத்திற்கும், வெளி உலகில் அவர் செய்யும் பணிகளுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது. ஒருவர் தங்களின்  ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்காக என்ன செய்கிறார்களோ அதுவே முக்கியமானது. வெளி உலகில் நாம் சமூக நோகத்துடன் செயற்படுகிறோம்; நாம் இருக்கும் சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தவாறு நாம் நடந்து கொள்கிறோம். இதற்கு சமுதாய சம்பந்தம் மட்டுமே உள்ளது; ஆன்மீக அல்லது புறநிலை கோட்பாடோடு சம்பந்தம் எதுவும் கிடையாது. நமக்குள் நாம் எவ்வாறு நடந்து கொள்கிறோம் என்பது மட்டுமே அத்தியாவசியமாகும்.

நாம் ஒவ்வொருவரும், சூழ்நிலைக்கு தகுந்தவாறு பல வேடங்களை அணிந்து கொள்கிறோம் – மேலோட்டமான ‘நான்’, தேவையான ‘நான்’, சமுதாய ‘நான்’ மற்றும் ஆன்மீக ‘நான்’. பெரும்பாலான சமயங்களில், உலகளாவிய விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து விட்டு, முக்கியமாக கவனம் செலுத்த வேண்டிய உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை விட்டு விடுகிறோம். ஆன்மீகப் பாதையில் செல்பவனுக்கு, உண்மையில் “நான் யார்” என்று புரிந்து கொள்தே நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

அந்த புரிதலை அடைந்து விட்டால், உலகத்தில் எல்லோரையும் சமமாக பார்க்கும் தன்மை ஏற்படுவதால், வித்தியாசங்களும் இருக்காது; குழப்பங்களும் ஏற்படாது. உதாரணத்திற்கு, உடலில் கண்கள், செவிகள், மூக்கு, கைகள், கால்கள் போன்ற உறுப்புகள் வெவ்வேறு பணிகளை செய்தாலும், இவை இணைந்து ஒரு உடலையே குறிக்கின்றன; மனிதன் ஒருவனே.

இது மின்சாரத்தின் தன்மை, ஒரே உட்பொருள். அதை நாம் சக்தி என்று குறிப்பிடுகிறோம்; ஆனால், அதுவே குமிழ் விளக்குகளில், மின் விசிறிகளில், குளிர் சாதனப் பெட்டிகளில் வெவ்வேறு பொருட்களில் வெளிப்படுகிறது. அவற்றின் ஆதாரம் மின்சார சக்தியே. நம் அனைவரிலும் உள்ள ஆத்மா ஒன்று என்பதே உண்மை.

பார்ப்பதற்கு தோற்றத்திலும், வடிவமைப்பிலும் இரட்டைத்தனம் போல் தோன்றுகிறது. வாழ்க்கையில் இத்தகைய இரட்டைத்தனத்தைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டால், ஒருவர் மாயையில் கட்டாயமாக சிக்கிக் கொள்வார்; ஆனால் எல்லோரையும் ஒன்றாக நினைத்தால் விஷ்ணுத்துவத்தின் உண்மையை காண முடியும்.

எனவே, ஒருவன் அறிவாளியாக இருக்க வேண்டுமென்றால், சுய நினைவுடன், எல்லோரும் சமம் என்பதையும், எந்த சூழ்நிலையிலும் மனக்குழப்பம் அடையாமல் எதிர் கொள்வதை பழக்கப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு சாதனையும், பயிற்சியும் அதிக அளவில் தேவைப்படும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

 

 

 

 

ராஜா ரந்திதேவர்

நீதி: நன் நடத்தை / கருணை

உபநீதி: உதவும் மனப்பான்மை

Back to Godhead - Volume 12, Number 12 - 1977ராஜா ரந்திதேவர் ஒரு சிறந்த விஷ்ணு பக்தராக இருந்ததோடு, அனைவரிலும் கடவுளைப் பார்த்தார். அவர் தம் நாட்டு மக்களை அன்புடன் பேணிக் காப்பதையும், அவர்களுக்கு உதவுவதையுமே பகவான் விஷ்ணுவிற்கு செய்யும் வழிபாடாகக் கருதினார்; ஏழை, பணக்காரர் என்ற ஏற்றத் தாழ்வின்றி அனைவருக்கும் எந்நேரமும் உதவிக் கரம் நீட்டத் தயாராக இருந்தார். அவருக்குப் பேராசையே இல்லாததால், தன் அளவு கடந்த செல்வத்தை ஏழை மக்களுக்கு அள்ளிக் கொடுத்தார். அதுவே, பகவான் விஷ்ணுவின் அருளைப் பரப்பும் வழி என நினைத்தார்.

அவருடைய ராஜ்ஜியத்தில், மக்கள் மிகவும் சந்தோஷமாகவும், செழிப்பாகவும் வாழ்ந்தனர். ஒரு முறை, எதிர் பாராமல் பலத்த மழை பெய்து பயிர்களுக்கும், உயிர்களுக்கும் பெரும் சேதம் ஏற்பட்டது. அதனால், நாட்டில் உணவுப் பஞ்சம் ஏற்படத் துவங்கியது. நாட்டு மக்கள், கருணை உள்ளம் கொண்ட இந்த அரசரிடம் உதவி கேட்டு ஓடி வந்தனர். அரசர், சிறிதும் தயங்காமல் தன் செல்வங்களை ஏழை மக்களுக்கு விநியோகம் செய்ய ஆரம்பித்தார். மக்களைக் காப்பாற்ற தனக்கு அதிக வலிமை அருளும்படி அவர் பகவான் விஷ்ணுவிடம் பிரார்த்தித்தார்.

எனினும், விளைச்சல் தொடர்ச்சியாக பாதிக்கப் பட்டதால், நிலைமை இன்னும் மோசமடைந்தது; உண்ண உணவு, பருக நீர்,  வசிக்க இருப்பிடம் கூட இல்லாமல் மக்கள் அவதியுற்றனர்.

ராஜாவின் குடும்பத்தில் சிறிதளவு உணவே இருந்தாலும், பசியோடு வந்த மக்களுக்கு அவர்கள் முதலில் உணவை அளித்தனர்.

king rantideva picture 2நாளடைவில், வறட்சி கடுமையானது. வறுமையால் அவதிப்பட்ட மக்களுக்கு அரசரால் எந்த உதவியும் செய்ய முடியவில்லை. அதனால், அரசர் மிகவும் வேதனையுற்றார்; ஆனால், பகவான் விஷ்ணுவிடம் திட நம்பிக்கையுடனும், பக்தியுடனும் பிரார்த்தனை செய்து வந்தார். இருப்பினும் அந்நாட்டுக்கு நல்ல காலம் பிறக்கவில்லை. பஞ்சம் கடுமையானது.

king Rantideva picture 3பல நாட்கள் பசியால் அவதிப்பட்ட  ரந்தி தேவர், எந்நேரமும் பகவான் விஷ்ணுவை தியானித்து வந்தார். உண்ண உணவின்றி மிகவும் தளர்வடைந்து, நடக்கக் கூட அரசரால் முடியவில்லை. இந்நிலையில், ஒரு நாள், எதிர்பாராத விதமாக, முன் பின் தெரியாத ஒருவர் அரசருக்கும் அவர் குடும்பத்தினருக்கும் உணவு அளித்தார். உணவு கிடைத்த அரசருக்கும் அவர் குடும்பத்தினருக்கும் மிகுந்த சந்தோஷம் ஏற்பட்டது. ஆனால், அவர்கள் உணவை சாப்பிடும் சமயத்தில், ஒரு ஏழை பிராமணர் உணவு கேட்டு அங்கு வந்தார். அரசர் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, தம் உணவிலிருந்து ஒரு பகுதியை எடுத்து அவருக்குக் கொடுத்தார். அந்தப் பிராமணரும் மகிழ்ச்சியுடன் உணவை உண்டு, அரசரின் பெருந்தன்மையைப் பாராட்டிச் சென்றார். அவர் கிளம்பியவுடன் இவர்கள் அந்த உணவை உண்ண முற்படும் போது, ஒரு பிச்சைக்காரர் பசியோடு வந்தார். அரசர் அவருக்கும் தம் உணவிலிருந்து ஒரு பகுதியை அளித்தார். பிச்சைக் காரரும் உண்டு மகிழ்ச்சியோடு சென்றார். உடனேயே மற்றொருவர் தம் நாய்களுடன் உணவு தேடி அங்கு வந்தார். மீதி இருந்த உணவை அவரும் அவருடைய நாய்களும் சாப்பிட்டனர். ரந்திதேவருக்குக் குடிக்கத் தண்ணீர் மட்டுமே மீதியிருந்தது.

அரசர் தன் தாகத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ள, தண்ணீரைக் குடிக்க முற்பட்ட போது, ஒரு சண்டாளன் அங்கு விரைந்து வந்தான். அரசருக்குத் தொண்டை வறண்டு இருந்தாலும் கூட அவன் பருகத் தண்ணீர் கேட்டதும், சிறிதும் தயங்காமல் அந்த நீரைக் கொடுத்து விட்டார். செல்வம் மற்றும் பதவியைக் காட்டிலும், மற்றவர்களின் துயரத்தை உணரக் கூடிய வலிமையை தனக்கு அளிக்கும்படி, அவர் பகவானிடம் பிரார்த்தித்தார்.

அந்த நீரைக் குடித்தவுடன் அவன் கண்கள் மிளிர்ந்தன. அவன் மிகுந்த உற்சாகமடைந்தான். ஆஹா! அதோ! பகவான் விஷ்ணு தம் சேவகர்களுடன் அரசர் முன் தோன்றி, “அரசரே! உங்கள் பக்தியாலும், மக்களிடம் நீங்கள் காட்டும் அன்பாலும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். உங்கள் கஷ்டங்கள் அனைத்தும் முடிவுக்கு வரப் போகிறது. தொடர்ந்து என்னை வணங்குங்கள். நீங்கள் இழந்த அனைத்து செல்வங்களையும் திரும்பப் பெறுவீர்!” என்றுரைத்தார். ஆனால், ரந்தி தேவரோ, “எனக்கு பொருள்சார்ந்த உலக ஆசைகள் எதுவும் இல்லை; நான் உங்களிடத்தில் முற்றிலும் அடைக்கலமாகி விட்டேன்” என்று கூறினார்.

பகவான் விஷ்ணு பக்தனுக்கு மோக்ஷமளித்து அருளினார். அரசர் சிறந்த யோகிகளில் ஒருவரானார்.

நீதி:

நம்பிக்கை, அன்பு, பக்தி இம்மூன்றும் இருந்தால் நாம் வாழ்க்கையில் உயர்ந்த இடத்திற்குச் செல்லலாம்.

மக்கள் சேவையே மாதவன் சேவை. ஏழைகளுக்கு உதவுவதும், தேவை உள்ளவர்களுக்கு தர்மம் செய்வதும் இறைவனை மகிழ்விக்கும் செயல்களாகும். அனைவரிடமும் அன்பு காட்டவும். அனைவருக்கும் சேவை செய்யவும். அனைவரிலும் இறைவனைக் கண்டு, சேவை செய்யும் வாய்ப்பிற்கும் ஒருவர் பாக்கியம் செய்திருக்க வேண்டும். தன்னலமற்ற சேவை செய்பவர்கள் வாழ்க்கையில் அனைத்து நன்மைகளையும் பெறுவர்.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com