Tag Archive | Neethi kathagal

எவராலும் சாதிக்க முடியும்

நீதி – அன்பு

உபநீதி – மனிதாபிமானம், கருணை

ஊனமுற்ற குழந்தைகளுக்கு கல்வி புகட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு அமெரிக்கப் பள்ளியின் நிதி திரட்டும் பிரதான விருந்தில், ஒரு மாணவரின் தந்தை அளித்த சொற்பொழிவு மறக்க முடியாததாக இருந்தது. பள்ளியையும், ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் அங்கு பணி புரிந்த பணியாளர்களையும் மிக உயர்வாகப் புகழ்ந்த பிறகு, அவர் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார் –

“வெளிப்புறத்திலிருந்து குறுக்கீடுகள் ஒன்றுமே இல்லையென்றால், இயற்கையின் செயல்கள் யாவும் சிறப்பாக இருக்கும். அப்படியிருந்தும், என் மகனுக்கு மற்ற குழந்தைகளைப் போல கற்றுக் கொள்ளவும் முடியவில்லை; புரிந்து கொள்ளவும் இயலவில்லை. என் மகனைப் பொறுத்த வரை இயற்கை என்ன பதில் கூறும்?” இக்கேள்வியைக் கேட்ட மக்கள் திகைத்து நின்றனர்.

தொடர்ந்து தந்தை, “உடல் மற்றும் மனக் குறைகளால் பாதிக்கப்பட்ட என் மகன் ஷ்ரேய்க்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு கிடைக்கும்; மற்றவர்கள் அவனை நடத்தும் விதத்திலிருந்து, அவர்களின் இயல்பான மனித குணத்தை புரிந்து கொள்ள ஒரு வாய்ப்பு நமக்கு கிடைக்கிறது” என்று கூறினார். பிறகு கீழ்வரும் சம்பவத்தை எடுத்துச் சொன்னார்.

ஷ்ரேய்யும் அவன் தந்தையும் சில நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு பூங்கா வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தனர். அங்கு ஷ்ரேய்க்கு தெரிந்த சில குழந்தைகள் அடிப்பந்தாட்டம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஷ்ரேய், “அவர்கள் என்னை விளையாட அனுமதிப்பார்களா?” என்று தந்தையிடம் கேட்டான். ஷ்ரேய் போன்ற ஒரு குழந்தை தங்களின் குழுவில் இருப்பதை எவரும் விரும்ப மாட்டார்கள் எனத் தந்தைக்கு தெரிந்தது. ஷ்ரேய் போன்ற ஊனமுற்றோர்களுக்கு இடையூறுகள் இருந்தும், அவர்களை ஏற்றுக் கொண்டு ஒரு வாய்ப்பு அளித்தால், அவர்களின் தன்னம்பிக்கையும், தைரியமும் அதிகரிக்கும் என அவர் எண்ணினார்.

எதிர்பார்ப்பு ஒன்றுமே இல்லாமல், மைதானத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறுவனிடம் சென்று, ஷ்ரேய்யும் அவர்களுடன் விளையாடலாமா என்று தந்தை கேட்டார். உதவி ஏதேனும் கிடைக்குமா என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அச்சிறுவன், “வெல்வதற்கு இன்னும் ஆறு ரன்கள் வேண்டும். நாங்கள் இப்போது எட்டாவது ஆட்டத்தில் இருக்கிறோம். எங்கள் அணியில் அவன் இருக்கலாம். ஒன்பதாவது ஆட்டத்தில் அவனை ஆட்டக்காரராக அனுப்புவதற்கு முயற்சிக்கிறோம்” என்றான்.

அணியின் ஆட்டக்காரர்கள் அமர்ந்திருக்கும் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, ஷ்ரேய் புன்சிரிப்புடன் அணியின் சட்டையை அணிந்துக் கொண்டான். அவன் தந்தையின் கண்களில் நீர்த் துளிகளும், மனதில் ஒரு இதமான உணர்வும் இருந்தது. அங்கு இருந்த எல்லா மாணவர்களும் ஷ்ரேய்யை விளையாட்டில் சேர்த்துக் கொண்டதால் அவன் தந்தையின் பேரின்பத்தை கவனித்தனர். எட்டாவது ஆட்டத்தின் இறுதி கட்டத்தில் ஷ்ரேய்யின் குழுவினர் சில ரன்களை எடுத்திருந்தாலும், வெல்வதற்கு இன்னும் மூன்று ரன்கள் வேண்டியிருந்தன. ஒன்பதாவது ஆட்டத்தின் துவக்கத்தில், ஷ்ரேய் கையுறையை அணிந்து கொண்டு விளையாடினான்.

பந்தை அடிப்பதற்கு சந்தர்ப்பம் ஒன்றும் கிடைக்காவிட்டாலும், விளையாட்டில் பங்கெடுத்துக் கொண்டு, அவ்வப்போது தந்தையின் கை அசைவை பார்த்த ஷ்ரேய் பரவசப் பட்டான். ஒன்பதாவது ஆட்டத்தின் இறுதிக் கட்டத்தில் அவன் குழு சிறு புள்ளிகளை எடுத்தனர். தற்சமயம் ஆடிய இரண்டு ஆட்டக்காரர்கள் வெளியேறிய பிறகு, ஷ்ரேய் அடுத்ததாக விளையாட இருந்தான்.

அந்த சமயம், ஷ்ரேய்யிடம் அடிப்பதற்கு சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுத்து, விளையாட்டில் வெற்றி பெறாமல் இருந்தால்? வியக்கத்தக்க வகையில், ஷ்ரேய்க்கு விளையாட வாய்ப்பு கிடைத்தது. “பேட்” ஐ பிடிக்கக் கூட அவனுக்கு தெரியவில்லை; பந்து வருவதை கவனித்து அடிப்பது மற்றொரு சவால்.

ஷ்ரேய் இருந்த அணி, வெல்வதை விட அவனுக்கு வாய்ப்பு கொடுக்க வேண்டும் என்று தீவிரமாக இருந்தது. அதனால், அவன் விளையாடத் தயாராக இருந்த போது, மற்றொரு அணியின் பந்து வீச்சாளர் சற்று பின் சென்று, எப்படியாவது ஷ்ரேய் பந்து வருவதை கவனித்து விளையாட வேண்டும் என்பதற்காக, பந்தை மெதுவாக வீசினான். ஷ்ரேய்யால், முதல் பந்தை சரியாக விளையாட முடியவில்லை. பந்து வீச்சாளர் மறுபடியும் சற்று பின் சென்று, பந்தை இன்னும் நிதானமாக வீசினான்; ஷ்ரேய் பந்தை மெதுவாக பந்து வீச்சாளரிடமே அடித்தான்.

பந்து வீச்சாளர் அவனிடம் வந்த பந்தை அருகில் இருந்த நபரிடம் வீசி, ஷ்ரேய்யை விளையாட்டை விட்டு சுலபமாக நீக்கியிருக்கலாம். விளையாட்டும் நிறைவு பெற்றிருக்கும்.

அதற்கு பதிலாக, பந்து வீச்சாளர் பந்தை அருகில் இருந்த நபரின் தலைக்கு மேல் வீசி, எவருமே அதை பிடிக்க முடியாத தருணத்தை ஏற்படுத்தினான். பார்வையாளர்கள் எல்லோரும், “ஷ்ரேய், சீக்கிரமாக ஓடு, சீக்கிரமாக ஓடு!” என்று கத்தினர். இத்தனை வருடங்களில் ஷ்ரேய்க்கு இது போல ஒரு நிகழ்வு நடந்ததில்லை; அவன் சற்று பதட்டமாக ஓடினான்.

எல்லோரும், “திரும்பி ஓடி வா, திரும்பி ஓடி வா!” என்று அலறினர். மூச்சை நிறுத்திக் கொண்டு, எப்படியாவது இந்தப் பக்கம் சேர்ந்து விட வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் கஷ்டப்பட்டு ஓடினான். அணியின் வலது பக்கத்தில் இருந்த சிறுவனிடம் பந்து இருந்தது. அவன் நினைத்திருந்தால், பந்தை சரியான நபரிடம் வீசியிருக்கலாம்; ஆனால், அவன் சூழ்நிலையை புரிந்து கொண்டு, பந்தை சற்று தூரம் வீசி, ஷ்ரேய் இடத்திற்கு போய் சேரும்படி விளையாடினான். அந்த அணியில் இருந்தவர்களில், அச்சிறுவன் தான் எல்லோரையும் விட இளையவனாக இருந்தான்; ஆனால், அன்றைக்கு விளையாட்டின் “ஹீரோ” என அவனைக் கூறலாம்.

“ஷ்ரேய், ஷ்ரேய் விரைவாக ஓடு” என்று எல்லோரும் அவனை உற்சாகப் படுத்தினர். எதிர் அணியில் இருக்கும் ஒரு நபர் அவன் ஓட வேண்டிய திசையை காண்பித்து, “மூன்றாவது முறையாக மறுபடியும் ஓடு” என்றான். அவன் ஓடிய பிறகு, அங்கு இருக்கும் எல்லா சிறுவர்களும் “கடைசியாக இந்த முறை ஓடி விளையாட்டை நிறைவு செய்யவும்” என்றனர். அவன் ஓடிய பிறகு, இந்த விளையாட்டில் வெற்றி பெற்று அந்த அணிக்கு பெருமையை சேர்த்து விட்டதாக ஊக்குவித்தனர்.

அந்நாள், இரண்டு அணிகளில் இருந்த அனைத்து மாணவர்களும் சாசுவதமான அன்பு மற்றும் மனிதத் தன்மைக்கு எடுத்துக்காட்டாக திகழ்ந்தனர். ஷ்ரேய் அதற்குப் பிறகு பல காலம் உயிர் வாழவில்லை; ஆனால் அவன் “ஹீரோ” வாகத் திகழ்ந்து, தந்தையை சந்தோஷப்படுத்தி, தாயார் அவனை அணைத்துக் கொள்ளும் தருணத்தை ஏற்படுத்தினான்.

நீதி:

அன்பும், பரிவும் கலந்த ஒரு செயல், புண்பட்ட மனதிற்கு இதமாக இருக்கும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

இறுதி சவாரி

நீதி: அன்பு / பரிவு

உபநீதி: சமயோஜித புத்தி, மரியாதை

the last ride - latest first picture

நான் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு வந்தவுடன் ஹாரனை அழுத்தினேன். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒருமுறை ஒலி எழுப்பினேன். அப்பொழுதும் எந்த சலனமும் இல்லை. அன்றைய பொழுதின் கடைசி சவாரி என்பதனால் வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு சென்று விடலாம் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் நான் வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு, முகவரியில் கொடுக்கப்பட்ட விலாசத்திற்கு  சென்று கதவைத் தட்டினேன்.

“ஒரு நிமிடம்” என்ற பலவீனமான குரலில் ஒரு முதியவர் பதில் கொடுத்தார். தரையில் எதையோ இழுக்கும் சத்தம் கேட்டது. நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு கதவு திறக்கப்பட்டது. ஏறக்குறைய 90 வயதான ஒரு பெண்மணி என் முன் நின்றார். அழகான வடிவமைப்புள்ள உடை மற்றும் தொப்பியை அணிந்த அவர், 1940 ம் ஆண்டுகளில் வெளிவந்த திரைப்பட நடிகையைப் போல தோற்றமளித்தார். அவரது கையில் ஒரு சிறிய நைலான் பெட்டி இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அந்த வீட்டில் எவரும் வசிக்காதது போல் தோன்றியது. மேஜை, நாற்காலி போன்ற அனைத்து சாமான்களும் துணியினால் மூடப்பட்டிருந்தது. சுவரில் கடிகாரம் இல்லை, அலங்கார பொருட்களோ அல்லது சமையல் அறையின் மேடையில் பாத்திரமோ பண்டங்களோ இல்லை. புகைப்படங்கள் மற்றும் கண்ணாடி பொருட்களால் நிரப்பப்பட்ட அட்டை பெட்டி ஒன்று மூலையில் இருந்தது.

அந்தப் பெண்மணி, “எனது பெட்டியை வண்டிக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டார். நான் பெட்டியை வண்டியில் வைத்து விட்டு, பின்னர் அந்த பெண்மணிக்கு உதவுவதற்காக திரும்பிச் சென்றேன். அவர் என் கையை பிடித்துக் கொண்டு மெதுவாக சாலையோரம் நடந்தார். எனது கனிவான செயலுக்கு அவர் என்னிடம் மீண்டும் மீண்டும் நன்றியைத் தெரிவித்தார். “நான் பெரிதாக எதுவும் செய்து விடவில்லை. மற்றவர்கள் என் தாயாரிடம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேனோ அவ்வாறே நான் என் பயணிகளிடமும் நடந்து கொள்வேன்” என்று கூறினேன். “நீ ஒரு அருமையான பிள்ளை” என்று அவர் கூறினார். இருவரும் வண்டியில் அமர்ந்த பின் அவர் எனக்கு ஒரு முகவரியைக் காண்பித்து, “நீங்கள் நகரத்தின் வழியாக வண்டியை ஓட்டிச் செல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டுக் கொண்டார். “நீங்கள் செல்லும் இடத்திருக்கு இது சிறந்த வழி அல்ல”, என்று நான் அவசரமாக பதிலளித்தேன். அவர் “பரவாயில்லை. எனக்கு அவசரம் ஏதும் இல்லை. நான் இப்பொழுது முதியோர் இல்லத்திற்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்” என்று பதிலளித்தார்.

நான் பின்காட்டி கண்ணாடி வழியாக அவரைப் பார்த்தேன். அவருடைய கண்களில் கண்ணீர் துளிகள் வழிந்தன. “எனக்கு உறவினர்கள் யாருமில்லை” என்று அவர் மெலிந்த குரலில் கூறி,  தொடர்ந்து “மருத்துவர்கள்  எனக்கு குறைவான அவகாசமே உள்ளது என்று கூறி விட்டனர்” என்றார். நான் மீட்டரை நிறுத்திவிட்டு,  “நீங்கள் எந்த வழியாக செல்ல விரும்புகிறீர்கள்” என்று கேட்டேன். அடுத்த இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு பல தெருக்கள் வழியாக பயணித்தோம். அவர் மின் தூக்கி இயக்குபவராக பணிபுரிந்த கட்டிடத்தை எனக்குக் காண்பித்தார். புதுமண தம்பதிகளாக அவரும் அவர் கணவனும் வசித்த இடத்திற்குச் சென்றோம். சிறுமியாக இருந்த போது அவர் நடனமாடிய பால்ரூம், தற்போது மேஜை நாற்காலி போன்ற சாமான்கள் விற்கும் இடமாக மாறியிருந்தது. சில நேரங்களில் ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டிடம் முன்பு அல்லது தெருமுனையில் என்னை மெதுவாக செல்லுமாறு கேட்டுக் கொள்வார். பின் இருளை உற்றுபார்த்தபடி மெளனமாக அமர்ந்திருப்பார்.

சூரியோதயத்தின் வெளிச்ச கீற்றுகள் அடிவானத்தை எட்டி பார்த்தது. திடீரென்று அவர், “எனக்கு சோர்வாக உள்ளது. இப்போது போகலாம்” என்றார். அவர் எனக்கு அளித்த முகவரிக்கு மெளனமாக ஓட்டிக் கொண்டு சென்றேன். அது ஒரு சிறிய மருத்துவமனை போல இருந்தது. வண்டி நின்றவுடனேயே இரண்டு ஊழியர்கள் அருகில் வந்தனர். முதிய பெண்மணியின் ஒவ்வொரு நகர்வையும் மிகுந்த கவனத்துடன் கனிவோடு கவனித்து கொண்டனர். இவரின் வருகையை அவர்கள் எதிர்பார்த்து கொண்டிருந்தனர் போல தெரிந்தது.

நான் வண்டியின் பின்புறத்தை திறந்து பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு வாயிலருகே சென்றேன். அந்த பெண் ஏற்கனவே சக்கர நாற்காலியில் உட்கார வைக்கபட்டிருந்தார்.

“நான் எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.

“எதுவும் வேண்டாம்”,  என்று கூறினேன்.

“உங்கள் வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்கு வேண்டியிருக்கும்” என்றார்.

“வேறு சவாரிகள் உள்ளன”, என்று நான் பதிலளித்தேன்.

தயக்கம் ஏதுமின்றி குனிந்து அவரை அணைத்தேன். அவர் என்னை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டார்.

“நீ ஒரு வயடானவற்கு மகிழ்ச்சியான சில தருணங்களை அளித்திருக்கிறாய். நன்றி” என்று அவர் சொன்னார்.

நான் அவருடைய கையை இறுக்கமாக பிடித்தேன். பின்னர் மங்கலான காலை ஒளியில் வண்டியை நோக்கி நடந்தேன். எனக்கு பின்னால் கதவு மூடப்படும் சத்தம் கேட்டது. வாழ்க்கையே முடிந்தது போல ஓர் உணர்வு!

அன்று வேறு எந்த சவாரியையும் நான் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. இலட்சியம் ஏதுமின்றி, சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவாறு நான்  வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். நாள் முழுவதும், எனக்கு பேச தோன்றவில்லை. ஒருவேளை அந்த பெண்மணிக்கு கோபம் நிறைந்த அல்லது சவாரியை முடிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்துடன் பொறுமையற்ற ஓட்டுனர் அமைந்திருந்தால்? நான் சவாரி ஏற்க மறுத்திருந்தாலோ அல்லது ஒரு முறை ஹோர்ன் அடித்துவிட்டு கிளம்பியிருந்தாலோ என்ன நடந்திருக்கும்? சிந்தனை செய்ததில், என் வாழ்க்கையில் இதைவிட மிக முக்கியமான விஷயம் எதையுமே செய்ததில்லை என்று தோன்றியது..

நீதி:

சிறப்பான தருணங்களே வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் என்ற எண்ணங்களில் நம்மை வரையறுத்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் நம்மை அறியாமலேயே பல சமயங்களில் மகத்துவமான தருணங்கள் அமைந்துவிடும் – பிறர் சிறிதென்று கருதும் பல விஷயங்கள் மிக அழகாக இருக்கும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

வள்ளி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

கர்வம் தலை குனிந்தது

நீதி – அஹிம்சை

உப நீதி – அமைதி

vanity learns a lesson

இந்தக் கதை, அஹிம்சைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த, உலகப் புகழ் பெற்ற நம் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வீரர், மஹாத்மா காந்திஜியைப் பற்றியது.

ஒரு முறை, காந்திஜி இங்கிலாந்திற்குக் கப்பலில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவருடன்  பயணம் செய்த ஒரு ஐரோப்பிய இளைஞன் காந்திஜியை ஏளனமாகப் பார்த்தான்;  சரியான உடைகள் அணிந்து கொள்ளாமல், வழுக்கைத் தலை மற்றும் பற்களே இல்லாத இந்தக் கிழவர் எதற்கு இங்கிலாந்து செல்ல வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். மேலும், அவன் காந்திஜியைப் பற்றி வேடிக்கைப் படங்களை வரைந்ததோடு  தகாத வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தினான். பின்னர், அவரிடம் சென்று இந்தத் துண்டுக் காகிதங்களைக் கொடுத்து,  “இவை உங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் இருக்கும்; படித்துப் பார்த்து விட்டு வைத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று அவன் கூறினான்.

காந்திஜி அவன் கொடுத்தக் காகிதங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்து படித்து விட்டு,  மறுபடியும் அவனிடம் திருப்பிக் கொடுத்து விட்டார். மேலும், வழக்கமான புன்னைகையுடன் அவனைப் பார்த்து, “ நீ கூறிய படியே செய்தேன். நீ கொடுத்ததில் எனக்கு பயனுள்ளதாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் இருந்த பொருள் ஒன்றுதான்; காகிதங்களை ஒன்றாக வைத்துக் கொண்டிருந்த இந்த தாள் இணைப்பி மட்டுமே. அதனால், இதை மட்டும் நான் வைத்துக் கொண்டேன். நன்றி” என்று கூறினார்.

காந்திஜியின் இந்த இனிய சுருக்கமான பதில் அந்த இளைஞனின் மனதை நெகிழ வைத்தது. காந்திஜியின் அறிவு, பண்பு, பணிவு மற்றும் உயர்ந்த நோக்கத்தை இளைஞன் புரிந்து கொண்டான். அவன் அவமானத்தில் தலை குனிந்து அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான். இப்படி ஒரு தவறை செய்து விட்டோமே என்று தன்னுடைய முட்டாள் தனத்தையும், அகங்காரத்தையும் அவன் புரிந்து கொண்டான். அந்நாள் முதல், அந்த ஐரோப்பிய இளைஞன், ஜாதி, மதம், தோற்றம் பார்க்காமல், அனைவரிடமும் மரியாதையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடத்தைக் கற்றான்.

நீதி:

எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும், ஒருவன் அமைதியாகவும், பெருந்தன்மையுடனும், சுயக் கட்டுப்பாட்டுடனும் இருக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு மனிதனும் பிறருக்கு மரியாதை கொடுத்து வாழ வேண்டும். அப்பொழுது தான், ஒருவரை ஒருவர் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடியும். “உரையைப் பார்த்து புத்தகத்தின் மதிப்பை அறிய முடியாது” என்கிற ஆங்கிலப் பழமொழி கூறுவது போல், ஒருவருடைய உடையையும், வெளித் தோற்றத்தையும் பார்த்து எவரையும் எடை போடக் கூடாது.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரும் திருடனும்

நீதி: பக்தி

உப நீதி: நம்பிக்கை

chittha chora picture 4கடவுளின் புகழைப் பாடி, அதை ஒரு தொழிலாகக் கொண்டிருந்த ஒரு பாகவதர், ஒரு முறை பாகவதத்தின் கதையை ஒரு வீட்டில் பிரவசனம் செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது அந்த வீட்டிற்குள் ஒரு திருடன் நுழைந்து, மூலையில் மறைந்து, பிரவசனத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

chittha chora picture 5ஸ்ரீமத் பாகவதம், பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் கதைகள் மற்றும் மாய லீலைகள் நிறைந்த ஒரு புனித நூலாகும். திருடன் இக் கதைகளைக் கேட்கும் கட்டாயத்தில் இருந்தான். பாகவதர் அச்சமயம் பால கிருஷ்ணர் அணிந்திருந்த ஆபரணங்களை வர்ணித்துக் கொண்டிருந்தார். கிருஷ்ணரை பசுக்களுடன் அனுப்புவதற்கு முன், தாயார் யசோதை அவருக்கு அணிவித்து மகிழ்ந்த நகைகளை பாகவதர் விவரித்தார். இக் கதைகளைக் கேட்டு பரவசம் அடைந்த திருடன், எப்படியாவது அப் பாலகனின் நகைகள் எல்லாவற்றையும் கொள்ளை அடிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்; தினமும் சிறு சிறு பொருட்களைத் திருடுவதை விட, இது மேல் என்று எண்ணினான். பிரவசனம் முழுவதும் முடியும் வரை திருடன் காத்திருந்து, பிறகு இவ்விடத்தை விட்டுச் சென்றான். இப்பாலகன் இருக்கும் இடத்தை திருடன் அறிய விரும்பினான். ஆதலால் அவன் பாகவதரைப் பின் தொடர்ந்து, அவரை வழி மறித்தான். தட்சிணையாகக் கிடைத்த தனது சிறு செல்வமும் தொலைந்து விடுமோ என பாகவதர் பயந்து, தன்னிடம் ஒன்றும் இல்லை என்று திருடனிடம் கூறினார்.

திருடன், பாகவதரின் பொருளில் தனக்கு எந்த அக்கறையும் இல்லை என்றும், அவர் வர்ணித்த மாடு மேய்க்கும் பாலகனின் ஆபரணங்கள் பற்றிய விவரம் தனக்கு வேண்டும் என்றான். தன்னை அவ்விடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்படி திருடன் அவரைக் கேட்டான். பாகவதர் குழப்பம் அடைந்தார். அவர் திருடனிடம், “யமுனை நதிக் கரையில் உள்ள பிருந்தாவனம் என்னும் நகரத்தில், பச்சைப் புல்வெளியில் இரு பாலகர்கள் காலை வேளையில் வருவார்கள். ஒருவன் மேகங்களின் நிறத்தைப் போல் நீல வர்ணமாகவும், கையில் புல்லாங்குழலுடனும், மற்றவன் வெளுத்த நிறத்தில் பட்டாடைகளுடனும் இருப்பான். நான் வர்ணித்த நகைகளை அந்த நீல வர்ண பாலகன் அணிந்திருப்பான்” என்று கூறினார்.

chittha chora picture 3பாகவதர் கூறியதை நம்பிய திருடன் பிருந்தாவனத்திற்கு உடனடியாகக் கிளம்பினான். அந்த அழகான இடத்தை அவன் கண்டு பிடித்து, ஒரு மரத்தின் மீது ஏறி, அப் பாலகர்கள் வரும் வழியை எதிர்பார்த்து, காத்திருந்தான். சூரியோதயம் ஆனது. காற்றுடன் புல்லாங்குழலின்  இனிமையான ஓசை மிதந்து வந்தது. அந்த இசை நெருங்கி, ஓசை சற்று வலிதானதும், திருடன் அப் பாலகர்களைக் கண்டான். மரத்திலிருந்து இறங்கிய அவன் பாலகர்களை நெருங்கினான். பால கிருஷ்ணரின் மனோகரமான ரூபத்தைக் கண்டதும், அவன் தன்னை மறந்து அவரை கை கூப்பி வணங்கினான். ஆனந்தக் கண்ணீர் அவன் கண்களிலிருந்து வழிந்தது. இக் கண்ணீர் அவன் உள்ளத்திலிருந்து வந்ததால், தண்மையாக இருந்தது. இந்த அழகான பாலகர்களை எந்தத் தாயார் அனுப்பி இருப்பார்கள் என எண்ணி அவன் வியந்தான். கண்களை அகற்றாமல் அவன் அவர்களைப் பார்த்தான்! அவனுள் மாற்றம் தொடங்கியது!!

அவன் பாலகர்களை நெருங்கி “நில்” என்று கூச்சலிட்டபடி கிருஷ்ணரின் கையைப் பிடித்தான். அக்கணமே, பஞ்சு மூட்டை நெருப்பில் எரிவது போல், அவனது பழைய கர்மாக்கள் அழிந்தன. அவன் கிருஷ்ணரை நெருங்கி மிக அமைதியாக “யார் நீ” என்று கேட்டான்.

கிருஷ்ணர் அவனைப் பார்த்து, ஏதுமறியாதது போல் ‘உன் பார்வை என்னை பயமூட்டுகிறது. தயவு செய்து என் கைகளை விட்டு விடு’ என்றார். திருடன் அவமானத்துடன் “என்னுடைய கெட்ட எண்ணம் என் முகத்தில் பிரதிபலிக்கிறது; எனவே நீ பயந்து கொள்கிறாய். நான் இங்கிருந்து சென்று விடுகிறேன்; ஆனால் நான் உன்னை விட்டு விட வேண்டும் என்று மட்டும் தயவு செய்து கூறாதே” என்றான்.

chittha chora picture 1குறும்புக்கார கிருஷ்ணன் திருடனிடம் அவன் வந்த காரணத்தை நினைவு படுத்தி, சிரித்தபடி, “இதோ, இந்த ஆபரணங்களை எடுத்துக் கொள்” என்றார். குழப்பமடைந்த திருடன் “அனைத்து ஆபரணங்களையும் நீ கொடுத்து விட்டால், உன் தாயார் உன்னை கோபித்துக் கொள்ள மாட்டாரா?” என்று கேட்டான். அதற்கு கிருஷ்ணர் புன்சிரிப்புடன், “நீ அதைப் பற்றி கவலைப் படாதே. என்னிடம் அதிக அளவில் ஆபரணங்கள் இருக்கின்றன. நான் உன்னை விடப் பெரிய திருடன்; ஆனால் நம் இருவரிலும் ஒரு சிறு வித்தியாசம் இருக்கிறது. நான் எவ்வளவு திருடினாலும், எவரும் என்னைப் பற்றி புகார் கூற மாட்டார்கள். என்னை அன்புடன் ‘சித்த சோரா’ என்று அழைப்பார்கள். உனக்கே தெரியாமல், உன்னிடம் பழைய ஆபரணம் ஒன்று இருக்கிறது; உனது சித்தம் (உள்ளம்). அதை நான் இப்போது திருடி எடுத்துச் செல்லப் போகிறேன்” என்று கூறிய பிறகு, இரு பாலகர்களும் கண் பார்வையிலிருந்து மறைந்து விட்டனர்.

திருடன் வியக்கும் வகையில், ஆபரணங்கள் நிறைந்த ஒரு பை அவன் தோளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதை பாகவதரின் வீட்டுக்கு எடுத்து வந்து, அவன் நடந்த அனைத்தையும் அவருக்கு விவரித்தான். பாகவதர் இப்போது பயந்து, திருடனை வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்று, பையைத் திறந்து பார்த்தார். அவர் திகைக்கும் வகையில், பாகவதத்தில் அவர் விவரித்தபடி, கிருஷ்ணர் அணிந்திருந்த அத்தனை ஆபரணங்களும் அப்பையில் இருந்தன.

ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தபடி பாகவதர் திருடனிடம், கிருஷ்ணரை அவன் கண்ட இடத்திற்கு, தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு கூறினார். திருடன் ஒப்புக் கொண்டு, தான் முந்தைய தினம் கிருஷ்ணரை கண்ட இடத்திற்கு அவரை அழைத்துச் சென்றான்.

திடீரென திருடன் ஆச்சரியத்துடன் ‘அதோ, அங்கே அவன் வருகிறான்’ என்று கூறினான். பாகவதர் கண்களுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. ஏமாற்றம் அடைந்த அவர், “ஒரு திருடனுக்கு நீங்கள் தரிசனம் அளித்தீர்கள்; எனக்கு ஏன் இல்லை?”என்று கேட்டார்.

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் மிகுந்த பரிவுடன் இவ்வாறு பதிலுரைத்தார் – நீங்கள் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை, மற்ற கதைகளைப் போல படிக்கிறீர்கள். திருடனோ நீங்கள் என்னைப் பற்றி கூறியதை நம்பி, என்னைத் தேடி வந்தான். என்னிடம் பூரண நம்பிக்கை வைத்து சரணாகதி அடைபவர்களுக்கே நான் தரிசனம் அளிக்கிறேன் .

கடவுளை தரிசித்த திருடனுக்கு வாழ்த்துக்கள்! நாமும் நம் சித்தத்தை சித்த சோராவிடம் அர்ப்பணிப்போம்!!

நீதி:

ஆன்மீக நூல்களை, நம்பிக்கை இல்லாமல் படிப்பதால் ஒரு பயனும் கிடையாது. தீவிர நம்பிக்கை இருந்தால், மலைகள் கூட அசையும்!

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அரசர் ஜனகரும் அஷ்ட வக்கிரரும்

king janaka and astavakkirar.நீதி: நன் நடத்தை

உபநீதி: குருவிடம் மரியாதை / தன்னடக்கம்

ஒரு முறை, அறிவில் தெளிந்தவரான ராஜ ரிஷி ஜனகர், ஞானி அஷ்டவக்கிரரின் பாதங்களில் பணிந்து வணங்கினார். அரசர் அஷ்டவக்கிரரிடம், “எனது ராஜ்ஜியத்தையும், அரண்மனையையும் வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்? இவற்றால் இனி எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. நான் உங்கள் காலடிகளில் அமர விரும்புகிறேன். தயவு செய்து என்னை, காட்டில் உள்ள உங்கள் ஆசிரமத்தில் இருக்க அனுமதி கொடுங்கள்” என்று கூறினார்.

அதற்கு அஷ்டவக்கிரர், “நீ இப்போது உள்ள நிலையில், உன் விருப்பு, வெறுப்புகளைப் பொறுத்து உன் வாழ்க்கை இல்லை. உன் வாழ்வு உன் தேவைகளைப் பொறுத்து இல்லை; ஏனெனில் உனக்கு உண்மையாக எதுவுமே தேவையில்லை. அறிவில் தெளிந்த ஒருவன் அரசனாக இருக்கும் பாக்கியம், உனது மக்களுக்கு கிடைத்திருக்கிறது. நீ அவர்களுக்கு அரசனாக இருக்க வேண்டும்” என்று பதிலுரைத்தார்.

மனமின்றி, தயக்கத்துடன் ஜனகர் தன் அரண்மனையில் இருந்து, ராஜ்ஜியத்தை புத்திசாலித்தனத்துடன் ஆண்டு வந்தார். ஜனகர் அவரது நாட்டு மக்களுக்குக் கிடைத்த ஒரு வரப்பிரசாதம்; ஏனெனில், அவர் அறிவில் தெளிந்த குருவாக இருந்த போதிலும், ஒரு அரசராக பணி செய்து வந்தார். இந்திய தேசத்தில் பல முனிவர்களும், மஹான்களும் ஆரம்பத்தில் அரசர்களாகவும், பேரரசர்களாகவும் இருந்து,  தன் விருப்பத்துடன் மனமார அதை துறந்துவிட்டு, மிகுந்த கண்ணியத்துடன் துறவிகளாக வாழ்ந்தவர்கள். உதாரணத்திற்கு, கௌதம புத்தர், மகா வீரர், பாஹுபலி போன்ற பலரை நாம் எடுத்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால் அறிவில் தெளிந்த அரசராக இருப்பது மிக்க அரிது. ஜனகர் அரசராக இருந்த போதிலும், அரசப் பொறுப்புகளிலிருந்து சிறிது அவகாசம் கிடைத்த போதெல்லாம், ஞானி அஷ்டவக்கிரரின் ஆசிரமத்திற்கு சென்று வந்தார்.

ஆசிரமத்தில் சில துறவிகள் இருந்தனர். அவர்களுக்கு அஷ்டவக்கிரர் கற்பித்து வந்தார். ஜனகர் ஆசிரமத்திற்கு வந்த போதெல்லாம், அஷ்டவக்கிரர் அவருக்கு தனி மரியாதை செலுத்தி அவருடன் உரையாடினார். இதனால் துறவிகள் ஜனகர் மீது சீற்றம் கொண்டனர். அஷ்டவக்கிரர் அரசரைக் கண்டவுடன் இருவரின் முகங்களும் பிரகாசம் அடைந்தன. துறவிகளைக் காணும் போது, ஞானியின் முகத்தில் அதே பிரகாசம் இருந்ததில்லை.

துறவிகள் ஒருவருக்கொருவர் ரகசியமான குரலில், “நம் குரு இது போன்ற ஒரு மனிதனிடம் சிக்கிக் கொண்டு விட்டாரா என்ன? நம் குரு ஊழலுக்கு ஆட்பட்டதைப் போல் தெரிகிறது. இந்த மனிதன் ஒரு அரசன்; அரண்மனையில் வசிக்கிறான். இவனுக்கு பல மனைவிகளும், குழந்தைகளும் இருக்கின்றனர்; ஏராளமான செல்வமும் இருக்கிறது. நடக்கும் நடையைப் பாருங்கள்! ஒரு அரசனைப் போல் நடக்கிறான்; அணிந்திருக்கும் உடைகளையும், ஆபரணங்களையும் பாருங்கள். இவனிடம் எந்த அளவு ஆன்மிகம் உள்ளது என, நம் குரு அவனிடம் கவனம் செலுத்துகிறார்? நாம் எல்லோரும் குருவிடம் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்காக பூர்ணமாக நம்மை அர்ப்பணித்துள்ளோம். இங்கு நாம் துறவிகளாக வந்துள்ளோம்; ஆனால், குரு நம்மை அலட்சியம் செய்கிறார்” என்று  பேசிக் கொண்டனர்.

துறவிகளின் மனதில் இத்தகைய எண்ணங்கள் வளர்வதை அஷ்டவக்கிரர் புரிந்து கொண்டார். ஒரு நாள், அவர் முன்னறையில் துறவிகளுடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார். அரசர் ஜனகரும் அங்கு இருந்தார்.

சொற்பொழிவு நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது, ஜனகரின் நாட்டிலிருந்து ஒரு படைவீரன் அங்கு வந்தான். அஷ்டவக்கிரரை வணங்காமல், அரசரை மட்டும் வணங்கி விட்டு அவன், “அரசே, அரண்மனையில் தீ விபத்து ஏற்பட்டுள்ளது. அங்கு எல்லாம் எரிந்து கொண்டு குளறுபடியாக இருக்கிறது” என்றான்.

ஜனகர் எழுந்து கொண்டு, படை வீரனிடம் கோபமடைந்து, “இங்கிருந்து சென்று விடு. சத்சங்கத்தில் ஏன் குழப்பம் ஏற்படுத்துகிறாய்? உனக்கு என்ன தைரியம்? என் குருவை வணங்காமல், என்னை மட்டும் நீ எவ்வாறு வணங்கலாம்? முதலில் இங்கிருந்து சென்று விடு” என்று கூறினார். படை வீரன் அந்த அறையை விட்டு உடனடியாக சென்று விட்டான். ஜனகர் அமர்ந்ததும், குரு தன் சொற்பொழிவைத் தொடர்ந்தார்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அஷ்டவக்கிரர் மற்றொரு நிகழ்வை ஏற்படுத்தினார். இந்த முறையும், அனைவரும் முன்னறையில் அமர்ந்து, குருவின் சொற்பொழிவைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இதன் இடையில், ஆசிரமத்த்தின் வேலையாள் ஒருவன் முன்னறைக்கு ஓடி வந்து, “குரங்குகள் அங்கு கொடியில் காயப் போட்டிருந்த உங்கள் ஆடைகளை எடுத்துச் சென்று விட்டன. அந்த ஆடைகளை அவை நாசப் படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன” என்று கூறினான்.

துறவிகள் அனைவரும் உடனே ஓடிச் சென்று, தன் ஆடைகளைக் காப்பாற்ற முனைந்தனர். குரங்குகள் தன் ஆடைகளை நாசப் படுத்துவதை அவர்கள் விரும்ப வில்லை. அங்கு சென்று அவர்கள் கண்டது யாதெனில்,  குரங்குகள் ஒன்றும் இல்லாமல், ஆடைகள் கொடியில் உலர்ந்து கொண்டிருந்தன. நடந்தவற்றை அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர். அவமானத்தால் தலை குனிந்தவாறு, திரும்பி வந்து அமர்ந்தனர்.

சொற்பொழிவின் ஒரு பகுதியாக குரு அஷ்டவக்கிரர் இவ்வாறு கூறினார் – அங்கு பாருங்கள்! இந்த மனிதர் ஒரு அரசர். சில நாட்களுக்கு முன்பு அவரது மாளிகை எரிந்து போனது. அவரது ராஜ்ஜியமே குழப்பமடைந்திருந்தது. அவரது செல்வம் நாசமாகிப் போனது; ஆனால் அவரது கவலை எல்லாம், படை வீரன் சத்சங்கத்தில் தலையீடு செய்ததைப் பற்றி இருந்தது. நீங்களோ துறவிகள். உங்களிடம் இருப்பது நீங்கள் அணிந்திருக்கும் ஆடைகள் மட்டுமே. மாளிகையோ, மனைவியோ, குழந்தைகளோ எதுவும் உங்களுக்கு இல்லை. நான் சொல்வதில் கவனம் செலுத்தாமல், அந்த ஆடைகளுக்காக நீங்கள் ஓடினீர்கள். எங்கே உங்கள் துறவு? இந்த மனிதரே சரியான துறவி. அரசராக இருந்த போதிலும், அவர் ஒரு துறவி! நீங்கள் எல்லோரும் துறவிகளா? மற்றவர்கள் புறக்கணித்த பொருட்களை நீங்கள் பயன் படுத்துகிறீர்கள்; ஆனால் உங்களில் துறவறம் இல்லை. இதுவே நீங்கள் இருக்கும் நிலை. அதுவே அவர் இருக்கும் நிலை!

நீதி:

ஒருவரது உள்ளார்ந்த முன்னேற்றத்திற்கும், வெளி உலகில் அவர் செய்யும் பணிகளுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது. ஒருவர் தங்களின்  ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்காக என்ன செய்கிறார்களோ அதுவே முக்கியமானது. வெளி உலகில் நாம் சமூக நோகத்துடன் செயற்படுகிறோம்; நாம் இருக்கும் சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தவாறு நாம் நடந்து கொள்கிறோம். இதற்கு சமுதாய சம்பந்தம் மட்டுமே உள்ளது; ஆன்மீக அல்லது புறநிலை கோட்பாடோடு சம்பந்தம் எதுவும் கிடையாது. நமக்குள் நாம் எவ்வாறு நடந்து கொள்கிறோம் என்பது மட்டுமே அத்தியாவசியமாகும்.

நாம் ஒவ்வொருவரும், சூழ்நிலைக்கு தகுந்தவாறு பல வேடங்களை அணிந்து கொள்கிறோம் – மேலோட்டமான ‘நான்’, தேவையான ‘நான்’, சமுதாய ‘நான்’ மற்றும் ஆன்மீக ‘நான்’. பெரும்பாலான சமயங்களில், உலகளாவிய விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து விட்டு, முக்கியமாக கவனம் செலுத்த வேண்டிய உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை விட்டு விடுகிறோம். ஆன்மீகப் பாதையில் செல்பவனுக்கு, உண்மையில் “நான் யார்” என்று புரிந்து கொள்தே நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

அந்த புரிதலை அடைந்து விட்டால், உலகத்தில் எல்லோரையும் சமமாக பார்க்கும் தன்மை ஏற்படுவதால், வித்தியாசங்களும் இருக்காது; குழப்பங்களும் ஏற்படாது. உதாரணத்திற்கு, உடலில் கண்கள், செவிகள், மூக்கு, கைகள், கால்கள் போன்ற உறுப்புகள் வெவ்வேறு பணிகளை செய்தாலும், இவை இணைந்து ஒரு உடலையே குறிக்கின்றன; மனிதன் ஒருவனே.

இது மின்சாரத்தின் தன்மை, ஒரே உட்பொருள். அதை நாம் சக்தி என்று குறிப்பிடுகிறோம்; ஆனால், அதுவே குமிழ் விளக்குகளில், மின் விசிறிகளில், குளிர் சாதனப் பெட்டிகளில் வெவ்வேறு பொருட்களில் வெளிப்படுகிறது. அவற்றின் ஆதாரம் மின்சார சக்தியே. நம் அனைவரிலும் உள்ள ஆத்மா ஒன்று என்பதே உண்மை.

பார்ப்பதற்கு தோற்றத்திலும், வடிவமைப்பிலும் இரட்டைத்தனம் போல் தோன்றுகிறது. வாழ்க்கையில் இத்தகைய இரட்டைத்தனத்தைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டால், ஒருவர் மாயையில் கட்டாயமாக சிக்கிக் கொள்வார்; ஆனால் எல்லோரையும் ஒன்றாக நினைத்தால் விஷ்ணுத்துவத்தின் உண்மையை காண முடியும்.

எனவே, ஒருவன் அறிவாளியாக இருக்க வேண்டுமென்றால், சுய நினைவுடன், எல்லோரும் சமம் என்பதையும், எந்த சூழ்நிலையிலும் மனக்குழப்பம் அடையாமல் எதிர் கொள்வதை பழக்கப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு சாதனையும், பயிற்சியும் அதிக அளவில் தேவைப்படும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

 

 

 

 

தாய்நாட்டின் மீது பற்று

நீதி அன்பு, நன்னடத்தை

உபநீதி தேசப் பற்று

love for motherlandராமர், அரக்கர்களை எதிர்த்துப் போராடி, வெற்றிப் பெற்றார்; ராவணன் கொல்லப் பட்டான். ராமர், சீதா தேவியை மீட்டார். மேலும், இலங்கை ஒரு தவறான அரசாட்சியிலிருந்து விடுபட்டது. அதோடு, அது தன் ஒளிர்வை மீண்டும் பெற ஆரம்பித்தது. அந்த சமயத்தில் லட்சுமணன் ராமரைப் பார்த்து, “அண்ணா! இப்பொழுது தான் இலங்கை அரக்கர்களிடமிருந்து விடுபட்டுவிட்டதே. நாம் ஏன் அயோத்தியா செல்ல வேண்டும்? அதை பரதன் அரசாளட்டும். தாங்கள் இலங்கையின் அரசராகலாமே!” என்று வினவினார்.

உண்மையின் திருவுருவமாக திகழ்ந்த ராமர் புன்முறுவலுடன் “லட்சுமணா! ஒருவனுடைய தாய் எவ்வளவு அசிங்கமாக இருந்தாலும், அவன் வேறு ஒரு தாயைத் தேடி செல்வதில்லை. தாய் எப்படிப் புனிதமானவளோ, அப்படியே தாய் நாடும் புனிதமானது. தாய் மற்றும் தாய் நாடு இரண்டுமே மதிப்பிற்குரியவை; மேலும் போற்றத்தக்கவை. நான் உறுதியளித்தபடி 14 ஆண்டுகள் வனவாசம் முடித்து விட்டுக் கண்டிப்பாக அயோத்தியா திரும்ப வேண்டும்; மேலும் என் பெற்றோரும், நாட்டு மக்களும் எதிர்பார்த்தபடி நான் தர்மத்தை நிலை நாட்ட வேண்டும். விபீஷணனே இலங்கையின் அரசனாக பதவி புரியட்டும்” என்று கூறினார்.

நீதி:

தாயும் தாய்நாடும் மிகவும் புனிதமானவை. அவற்றை எவராலும் மாற்ற இயலாது. ஒருவன் தன் தாய் மற்றும் தாய் நாட்டின் மீது மரியாதையும், அன்பும் காண்பிக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆதாரம்: ஸாயி பாபாவின் சின்ன கதை

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

விட்டோபாவும் நாமதேவரும்

நீதி: உண்மை

உபநீதி: உள்ளார்ந்து நோக்குதல்

vittobha and Namdev picture 1இறைவனைப் பற்றிய உள்ளார்ந்த உண்மையை, நாமதேவர் முழுதாக உணரவில்லை என்பதை அறிந்த விட்டோபா, அதை அவருக்கு உணர்த்த விரும்பினார்.

ஞானேஷ்வரரும், நாமதேவரும் தங்கள் புனித யாத்திரையை முடித்து விட்டு திரும்பிய போது, கோரா கும்பார் தன் இருப்பிடத்தில் அனைத்து ஞானிகளுக்கும் ஒரு விருந்து வைத்தார். அங்கு ஞானேஷ்வரரும், நாமதேவரும் இருந்தனர். விருந்தில் ஞானேஷ்வரர், கோரா
vittobha and Namdev picture 2கும்பாருடன் இணைந்து ஒரு நாடகம் நடத்த நினைத்தார். அவர் எல்லோர் முன்னினையிலும் கோராவைப் பார்த்து, “நீங்கள் ஒரு குயவர். தினமும் பானைகள் செய்து, பக்குவப் படுத்திய மற்றும் பக்குவப் படுத்தாத பானைகள் எது என்று சோதனை செய்கிறீர்கள்.

உங்கள் முன் அமர்ந்திருக்கும் ஞானிகள், நம்மைப் படைத்த பிரம்மன் உருவாக்கிய பானைகள். இவர்களை உங்கள் பாணியில் சோதனை செய்து, பக்குவம் அடைந்த ஞானிகளையும், பக்குவம் அடையாத ஞானிகளையும் கண்டு பிடித்து சொல்லவும்” என்றார்.

vittobha and Namdev picture 3

கட்டளையை மேற்கொண்ட கோரா தான் அவ்வாறே செய்வதாகக் கூறி, பானைகளின் சப்தத்தை வெளிப்படுத்தும் கோலை எடுத்துக் கொண்டார். அதை ஒவ்வொருவர் தலையிலும், பானையைப் பரிசோதிப்பது போல தட்டிப் பார்த்தார். எல்லா ஞானிகளும் கோரா செய்யும் சோதனைக்கு பணிந்து ஒத்துழைத்தனர். கோரா நாமதேவரை நெருங்கிய போது அவர் கோபத்துடன், “ஏய் குயவனே! என்னை உன் கையிலுள்ள கோலால் தட்டிப் பார்க்க உனக்கு என்ன அருகதை இருக்கிறது?” என்று கேட்டார். கோரா ஞானேஷ்வரரிடம், “சுவாமி! மற்ற எல்லாப் பானைகளும் பக்குவம் அடைந்துள்ளன. இந்த ஒன்று மட்டும் (நாமதேவர்) பக்குவம் அடையாத நிலையில் இருக்கின்றது” என்றார். அங்கு கூடியிருந்த ஞானிகள் அனைவரும் இதைக் கேட்டு சிரித்து விட்டனர்.

அவமானம் தாங்காமல் நாமதேவர் தான் வணங்கும் விட்டலாவிடம் ஓடினார்; ஏனெனில் விட்டலா நாமதேவரின் நெருங்கிய நண்பர். விளையாடுவது, சாப்பிடுவது, தூங்குவது போன்ற பல விஷயங்களை இருவரும் ஒன்றாகவே செய்தனர். நாமதேவர் தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை விட்டலாவிடம் கூறினார். எல்லாம் அறிந்த விட்டலா, ஒன்றும் அறியாதது போல் நாமதேவரை பரிதாபமாகப் பார்த்து, கோரா கும்பர் வீட்டில் நடந்தவற்றை விசாரித்தார். எல்லாவற்றையும் கேட்ட விட்டலா, “எல்லோரும் கோலால் தட்டுவதற்கு சம்மதித்த போது, நீ மட்டும் ஏன் ஒத்துழைக்கவில்லை? எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் இது தான் காரணம்” என்றார். இதைக் கேட்ட நாமதேவர் இன்னமும் எரிச்சலாகி, “நீங்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்து என்னை பரிகாசம் செய்கிறீர்களா? எல்லோரையும் போல நானும் ஏன் பணிய வேண்டும்? நான் உங்களுடைய நெருங்கிய நண்பனல்லவா? உங்களுடைய குழந்தையல்லவா?” என்று கேட்டார். விட்டலா, “உண்மையை நீ இன்னமும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. நான் சொன்னாலும் உனக்கு புரியப் போவதில்லை. ஆனால் அந்த அடர்ந்த காட்டில் உள்ள பாழடைந்த கோவிலில் உள்ள முனிவரிடம் செல். அவர் உனக்கு தெளிவு படுத்துவார்” என்றார்.

நாமதேவர் அந்தக் கோவிலுக்குள் சென்ற போது, ஒரு மூலையில், வயதான, தற்பெருமையற்ற ஒருவர் தன் கால்களை ஒரு சிவலிங்கத்தின் மேல் வைத்துக் கொண்டு உறங்குவதைக் கண்டார். விட்டலாவின் நண்பனான தன்னை, இந்த மனிதர் தெளிவூட்டப் போகிறார் என்பதை நாமதேவரால் நம்ப முடியவில்லை. ஆனால் அந்த இடத்தில் வேறு ஒருவரும் இல்லாததால், அந்த மனிதரிடம் சென்று கைகளைத் தட்டினார். அவர் விழித்தெழுந்து, “விட்டல் அனுப்பிய நாமதேவர் நீங்கள் தானா? வாருங்கள்” என்றார். இதைக் கேட்ட நாமதேவர் பேச முடியாமல் மௌனமானார். “இவர் ஒரு மகானாகத் தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால், எவ்வளவு உயர்ந்த மனிதனாக இருந்தாலும், சிவலிங்கத்தின் மேல் காலை வைப்பது தவறான செயல் ஆகும்” என எண்ணினார். அவரிடம், “உங்களைப் பார்த்தால் சிறந்த மனிதராகத் தெரிகிறது. ஆனால் சிவலிங்கத்தின் மேல் காலை வைப்பது முறையான செயலா?” என்று நாமதேவர் கேட்டார். அதற்கு அந்த வயதானவர், “ஆஹா, என் கால்கள் லிங்கத்தின் மீதா இருக்கிறது? அதை வேறு எங்கேயாவது திருப்பி வைத்து விடுங்கள்” என்றார்.

நாமதேவர் பெரியவரின் பாதங்களை வெவ்வேறு இடங்களில் வைத்த போது, அங்கெல்லாம் சிவலிங்கங்கள் தோன்றியன; இறுதியாக, அந்தப் பாதங்களைத் தனது மடியில் வைத்துக் கொண்ட போது, தானே சிவலிங்கமாக மாறியதை நாமதேவர் கண்டார். அப்போது தான், கடவுளைப் பற்றிய உண்மையை உணர்ந்தார். பெரியவர் நாமதேவரை திரும்பிப் போக அனுமதித்தார்.

நீதி:

vittobha and Namadev picture 4

நாம் பரிபூரண சரணாகதியடைந்து, குருவின் பாதங்களைப் பற்றினால் ஞானத்தைப் பெறலாம் என்பது இந்தக் கதையின் மூலம் புலனாகிறது. நாமதேவர் பரிபூரண ஞான வரம் பெற்ற பின், வழக்கமாக செல்லும் விட்டலாவின் கோவிலுக்குச் செல்லாமல் வீட்டிலேயே இருந்தார். சிறிது நாட்களுக்குப் பின் விட்டலா நாமதேவரின் வீட்டிற்குச் சென்று ஒரு கபடமும் இல்லாதவரைப் போல், இத்தனை நாள் தன்னை நாமதேவர் எவ்வாறு மறந்தார் எனவும், தன்னை ஏன் பார்க்க வரவில்லை எனவும் வினவினார். அதற்கு நாமதேவர், “என்னை இனியும் முட்டாளாக்க வேண்டாம். நீங்கள் இல்லாத இடம் எது? உங்களுடன் இருப்பதற்கு நான் கோவிலுக்குத் தான் செல்ல வேண்டுமா? நீங்கள் இல்லாமல் நான் ஏது?” என்றார். விட்டலா “இப்பொழுது நீ உண்மையை உணர்ந்திருக்கிறாய். அதற்காகத் தான் நான் உன்னை அங்கு அனுப்பினேன்” என்றார்.

புனித யாத்திரை செல்லுதல், தர்மம் செய்தல், தர்ம சாஸ்திரத்தைப் படித்தல் போன்றவை நமக்கு கட்டுப்பாடு, நம்பிக்கை, பொறுமை இவைகளை அளிக்கும். இவை எல்லாம் மனம் தூய்மை பெற மிகவும் அவசியம். ஆனால் ஞானம் பெறுவதற்கு உண்மையான பயிற்சி மிகவும் அவசியம். இதற்கு நம்மை நாமே உணர வேண்டும். தன்னை உணர்ந்தவன் மாயைக்கு ஆட்படுவதில்லை. இதை அறியாதவன், தான் எனும் அகந்தையால் சூழப்பட்டிருப்பான். தான் எனும் தன்மை மாயையான ஒன்றே தவிர, உண்மையான தன்னிலை அல்ல; அகந்தை, நம்மிலிருந்து கடவுளை வெளியேற்றிவிடும். நமது உண்மை நிலை தெரியாத போது அகந்தை வெளிப்படுகிறது. உண்மையான தன்னிலையை உணராத போது, நாம் மாயை நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறோம்.

நாம் வெளியில் எவ்வளவு நல்லவர்களாக இருந்தாலும், மனதில் இருள் சூழ்ந்திருந்தால், ஆசைகளிலிருந்து விடுபட முடியாது. குரு வாக்கின்படி, நாம் மாயையை அகற்றி, நம் உண்மை நிலையை அறிய பயிற்சி செய்ய வேண்டும். இதற்காக, ஓ! மூட மனமே! கோவிந்தனை நாடு.

மொழி பெயர்ப்பு:

கோதண்டராமன், சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com