Tag Archive | Human value stories in Tamil

கசப்பான பொருள் இனிக்குமா

நீதி – உண்மை

உபநீதி – நன்னம்பிக்கை / நல்லெண்ணம்

“யத் பாவம் தத் பவதி” (எண்ணங்கள் எப்படியோ, குணங்கள் அப்படியே) – இந்தத் தத்துவத்தை சார்ந்த ஒரு அருமையான கதை –

ஒரு கிராமத்தில், ராமா என்ற நல்ல குணமுள்ள ஒருவர் அஜீரணத்தால் அவதிப் பட்டார். நீடித்த காலமாக இருந்த இந்த நோயை குணப்படுத்துவதற்காக பல மருந்துகள் எடுத்தக் கொண்ட பிறகும், பயன் ஒன்றுமில்லாமல் இருந்தது. அந்த கிராமத்தில், பண்டிகை சமயத்தில் சொற்பொழிவு அருள ஒரு மகான் வந்தார். அவர் அறிவுவளம் நிரம்பியவராக இருந்தார். சொற்பொழிவுக்குப் பிறகு, ராமா அவரிடம் சென்று தன் பிரச்சனையை கூறினார். மகான் ஒரு எளிமையான மருந்தை ராமாவுக்குக் கொடுத்தார்; தினமும் கல் உப்பை மெல்லுமாறு ராமாவிடம் கூறினார். நாளடைவில் ராமாவின் உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் தெரிந்தது.

ராமா பெருந்தன்மையுள்ள ஒரு மனிதராக இருந்ததால், பண்டிகைக் காலத்தில், ஏழை மக்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் இனிப்பு வகைகளை விநியோகம் செய்து வந்தார். ஒரு சமயம், எப்போதும் போல இனிப்பு வகைகளை வாங்க அங்காடிக்குச் சென்றார்; ருசித்து பார்க்கும் போது, இனிப்பு வகைகள் கசப்பாக இருந்தது. அந்தக் குறிப்பிட்ட கடையில் உள்ள பொருட்களின் தரம் நன்றாக இல்லையோ என்று நினைத்து, மற்ற பல கடைகளுக்குச் சென்றார்; ஆனால், அனைத்து கடைகளிலும் இனிப்பு வகைகள் கசப்பாகவே இருந்தன. அவர் தினமும் கல் உப்பு சாப்பிடுவதனால், இவ்வாறு இருந்தது  என்ற எண்ணமே அவருக்கு வரவில்லை.

அவருடைய இந்த பழக்கத்தை தெரிந்த ஒரு கடைக்காரர், அவரிடம் வாயை கழுவிக் கொண்ட பிறகு இனிப்பை ருசிக்கச் சொன்னார். இவ்வாறு செய்த பிறகு, இனிப்பின் ருசி அவருக்குத் தெரிந்தது.

நீதி:

நாம் கெட்ட பழக்கங்களுக்கு ஆளாகும் போது, பல தெய்வீக மனிதர்களின் சகவாசத்தால் கிடைக்கும் புனிதமான அனுபவங்களை புரிந்து கொள்வதில்லை. நம் மனதை நன்றாக தூய்மைப்படுத்திய பிறகே, நாம் பயன் அடைகிறோம். எண்ணங்கள் சக்தி வாய்ந்தவை. நாம் என்ன நினைக்கிறோமோ, அவ்வகையான விஷயங்கள் மட்டுமே நம்மை வந்து சேர்கின்றன. அதனால் எப்போதும் நல்லதையே நினைத்து, நல்ல விஷயங்களையே செய்வோமாக! வேண்டாத எண்ணங்களை அகற்றி, நல்ல எண்ணங்கள் மற்றும் மன நிறைவும் இன்பமும் அளிக்கின்ற நல்ல விஷயங்களைப் பற்றியே சிந்தனை செய்வோம்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

பகிர்ந்து கொள்வதின் விளைவு

நீதி – அன்பு

உபநீதி – அக்கறை

ஒரு மனிதர், சில ஆரஞ்சுப் பழங்களை வயதான பெண்மணி ஒருவரிடமிருந்து அடிக்கடி வாங்கி, அதன் தோலை உரித்து, சுவை பார்த்து, புளிப்பாக இருக்கிறது என்று அவரிடம் புகார் கூறி, பெண்மணியையும் ருசி பார்க்கச் சொல்லி வற்புறுத்துவார்.

அந்த வயதான பெண்மணியும் அந்த ஆரஞ்சுத் துண்டை வாயில் போட்டுக் கொண்டு, “இனிப்பாகத் தானே இருக்கிறது; ஏன் இப்படி புகார் கூறுகிறாய்?” என சுருக்கென்று பதில் கூறுவதற்கு முன்னாலேயே அந்த மனிதரும் அங்கிருந்து கிளம்பி விடுவார்.

அம்மனிதரின் மனைவி, தினமும் நடக்கின்ற இந்த வேடிக்கையைப் பார்த்து கணவரிடம் விசாரித்தாள்.

அவர் புன்சிரிப்புடன், “அப்பெண்மணி இனிப்பான ஆரஞ்சுகளை மட்டுமே விற்பனை செய்கிறார்; ஆனால் ஒன்றைக் கூட தான் சாப்பிடுவதில்லை. அதனால், நான் இப்படி செய்வதனால், செலவு ஒன்றுமே இல்லாமல் அப்பெண்மணி ஆரஞ்சை சாப்பிடுவதற்கு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது அல்லவா? அதைப் பார்ப்பதற்கு எனக்கு சந்தோஷமாக இருக்கிறது” என்று கூறினார்.

அருகில் இருந்த காய்கறி விற்பனையாளர் தினமும் நடக்கின்ற இந்த நிகழ்வைப் பார்த்து, கேலித்தனமாக வயதான பெண்மணியிடம், “அம்மனிதன் ஆரஞ்சுகளைப் பற்றி அப்படிச் சொல்லும் போது, நீங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் அதிகமான எடை போட்டு, அதிகமான ஆரஞ்சுகளை கொடுக்கிறீர்களே. ஏன்?” என்று கேட்டான்.

வயதான பெண்மணி புன்சிரிப்புடன், “எனக்கு ஒரு பழம் தினமும் கொடுப்பதற்கு தான் அவர் அப்படி செய்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால், அவருக்கு அது புரியவில்லை. நான் அதிக எடை போடுவது இல்லை. அவரின் அன்பின் காரணமாக தானாகவே அந்த எடை அதிகமாகிறது” என்றார்.

நீதி:

கொடுப்பதற்கும், பகிர்ந்து கொள்வதற்கும் நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு சிறு அன்பான செயலினால் மற்றவர்கள் சந்தோஷமாக இருப்பதை விட நமக்கு வேறு எதுவுமே அதிக இன்பத்தை அளிக்காது. நம்முடன் இருப்பவர்கள் எல்லோரிடமும் அன்பும், மரியாதையும் செலுத்தி வாழ்வதில் மட்டுமே, வாழ்க்கையின் இன்பங்கள் அடங்கியுள்ளன. கொடுப்பதில் மட்டுமே; பறித்துக் கொள்வதில் அல்ல. பணத்திலும் அல்ல.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

உண்மையான தோழன்

நீதி – அன்பு, நம்பிக்கை

உபநீதி – நட்பு

a true friend - first world warமுதல் உலகப் போரில், படை வீரன் ஒருவன் தன் நெருங்கிய நண்பன் கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்து, திகிலடைந்தான். அகழியில் சிக்கிக் கொண்ட அவன் நண்பனின் மேல் தொடர்ந்து துப்பாக்கிச் சூடுவதைக் கண்ட படை வீரன், துணைநிலை ஆளுநரிடம் சென்று அவனுக்கு எப்படியாவது உதவி புரிந்து அவனை மீட்டு வர அந்த அகழிக்கு நடுவிலுள்ள யாருமே செல்ல முடியாத நிலத்திற்கு போகலாமா என்று கேட்டான். அதற்கு லெஃப்டினன்ட், “நீ போவதால் ஒரு பயனும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. உன் நண்பன் அனேகமாக இறந்திருக்கலாம்; நீ அங்கு செல்வதால் உன் உயிரையும் இழக்கலாம்” என்று கூறினார். அவர் சொன்னதைக் கேட்காமல், படைவீரன் சென்றான்.

படைவீரன் தன் நண்பன் அருகே சென்று, அவனை தன் தோள்களில் தூக்கிக் கொண்டு, அவர்கள் இருக்கும் அகழிக்கு அருகே வந்து விட்டான். இருவரும் வந்து சேர்ந்தவுடன், லெஃப்டினன்ட் அடிபட்ட படை வீரனை பார்த்த பிறகு, அவனது நண்பனையும் அன்பாக பார்த்தார்.

A true friendபிறகு லெஃப்டினன்ட், “பயன் ஒன்றும் இருக்காது என்று நான் உன்னிடம் முன்பே கூறினேனே! உன் நண்பன் இறந்து விட்டான். நீயும் அடிபட்டு வந்திருக்கிறாய்” என்றார். அதற்கு படை வீரன், “நான் சென்றது பயனுள்ளதாக தான் இருந்தது” என்றான். மேலும் படை வீரன், “நான் அவன் அருகே சென்ற போது அவன் உயிரோடு இருந்தான். நான் வருவேன் என்ற தீவிர நம்பிக்கையுடன் என்னை எதிர்பார்த்து குரல் கொடுத்தான்”.

நீதி:

வாழ்க்கையில் பல முறை, நாம் நினைக்கும் செயல் ஏற்றத்தக்கதா, இல்லையா என்பது பார்வையாளரின் கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. நாம் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, ஏதாவது ஒரு காரியத்தை மனதளவில் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தால், அதை செய்து விட வேண்டும்; பிறகு, செய்திருக்கலாமே என்று நினைக்கக் கூடாது. மற்றவர்கள் எல்லோருமே விட்டு செல்லும் போது, உயிர் நண்பன் அவ்வாறு செய்யாமல், அங்கு நண்பனுக்காக காத்திருப்பான். போர், யார் சரி என்று தீர்மானிப்பதில்லை; போருக்குப் பிறகு யார் இருக்கின்றனர் என்பதை மட்டுமே தீர்மானிக்கின்றது. 

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அன்பின் மதிப்பு

நீதி – அன்பு / நன்னம்பிக்கை

உபநீதி – தியாகம், பொறுப்புணர்ச்சி

ஒரு ஆறு வயது சிறுவன் தன் நான்கு வயது தங்கையுடன் அங்காடிக்குச் சென்றான்…..திடீரென அவள் சற்று தாமதமாக வருவதை கவனித்து, அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் ஒரு பொம்மைக் கடைக்கு முன் நின்றுக் கொண்டு, எதையோ தீவிரமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அச்சிறுவன் அவளிடம் சென்று, “உனக்கு ஏதாவது வேண்டுமா?” என்று கேட்ட போது, அவள் ஒரு பொம்மையைக் காண்பித்தாள். அவன் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, ஒரு பொறுப்பான அண்ணனைப் போல, அந்த பொம்மையை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்; தங்கையும் சந்தோஷமாக இருந்தாள்.

கடைக்காரர் எல்லாவற்றையும் பார்த்து விட்டு, சிறுவனின் பண்பட்ட நடத்தையைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியுற்றார்.

அச்சிறுவன் பணம் செலுத்துமிடத்திற்கு வந்து கடைக்காரரிடம், “ஐயா, பொம்மையின் விலை என்ன?” என்று கேட்டான்.

கடைக்காரர் பல துயரங்களை அனுபவித்ததால், விவரமுள்ளவராகவும், புரிந்து கொள்ளும் தன்மை உள்ளவராகவும் இருந்தார்; மிகுந்த அக்கறை மற்றும் அன்போடு அவர், “உன்னால் எவ்வளவு கொடுக்க முடியும்? என்று கேட்டார்.

கடற்கரையிலிருந்து சேகரித்த கிளிஞ்சல்கள் எல்லாவற்றையும் பாக்கெட்டிலிருந்து எடுத்து அவன் கடைக்காரரிடம் கொடுத்தான். அவர் பணத்தை எண்ணுவது போல கிளிஞ்சல்களை எண்ணி விட்டு, சிறுவனைப் பார்த்தார். அச்சிறுவன் கவலையோடு, “குறைவாக இருக்கிறதா?” என்று கேட்டான்.

அதற்கு அவர், “இல்லை, இல்லை…பொம்மையின் விலையை விட அதிகமாக இருக்கிறது. அதனால், மீதியை உன்னிடம் திருப்பிக் கொடுத்து விடுகிறேன்” என்றார். அதைக் கூறி விட்டு, நான்கு கிளிஞ்சல்களை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு மீதியை கொடுத்து விட்டார். அவனும் அதை பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டு தங்கையுடன் சென்று விட்டான்.

கடையில் இருக்கும் வேலையாள் ஒருவன் ஆச்சரியமாக இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் கடைக்காரரிடம், “ஐயா, விலையுயர்ந்த இந்த பொம்மையை நான்கு கிளிஞ்சல்களுக்கு கொடுத்து விட்டீர்களே???” என்றான்.

புன்சிரிப்புடன் கடைக்காரர், “நமக்கு அவை சாதாரண கிளிஞ்சல்கள்; ஆனால், அச்சிறுவனுக்கு அவை மிகவும் விலையுயர்ந்தவை. இந்த வயதில் பணம் என்றால் என்னவென்று அவனுக்கு புரியவில்லை; ஆனால், அவன் வளர்ந்த பிறகு, அவனுக்கு கட்டாயமாக புரியும். அப்படி புரியும் போது, ஒரு பொம்மையை பணத்திற்குப் பதிலாக, கிளிஞ்சல்கள் கொடுத்து வாங்கினான் என்று அவனுக்கு ஞாபகம் வரும். அப்போது என்னை நினைவுப் படுத்திக் கொண்டு, உலகத்தில் பல நல்லவர்கள் இருக்கின்றனர் என்று புரிந்து கொள்வான்.

நீதி:

தியாகத்தில் உண்மையான அன்பின் வெளிப்பாடு தெரியும். அக்கறையும், அன்பும் உள்ளவர்கள் மற்றவர்கள் அவர்களை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுமாறு, அன்பான செயல்களை செய்கின்றனர். நம்மால் முடிந்த வரை நல்ல விஷயங்களையே செய்து, மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவோம்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

கோடீஸ்வரரும் மூன்று பிச்சைக்காரர்களும்

நீதி – அன்பு 

உப நீதி – சரணாகதி

ஒரு ஊரில் நல்லெண்ணம் படைத்த கோடீஸ்வரர் ஒருவர் இருந்தார். மூன்று பிச்சைக்காரர்கள், அவரை அணுகி அவரிடம் உதவி பெறலாம் என்று எண்ணினர். முதல் பிச்சைக்காரன் கோடீஸ்வரரிடம் சென்று , “ஐயா! எனக்கு ஐந்து ரூபாய் வேண்டும். தயவு செய்து எனக்கு கொடுக்கவும்” என்று கேட்டான். கோடீஸ்வரர் அந்த பிச்சைக்காரனின் கேள்வியைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்து “என்ன? நான் உன்னிடம் கடன் பட்டிருப்பது போல் என்னிடம் ஐந்து ரூபாய் நீ கேட்கிறாயே! என்ன தைரியம்? ஒரே ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு ஐந்து ரூபாய் கொடுக்க என்னால் எப்படி முடியும்? இந்த இரண்டு ரூபாயை எடுத்துக் கொண்டு இந்த இடத்தை விட்டுக் கிளம்பு” என்றார். அவனும் இரண்டு ரூபாயை எடுத்துக் கொண்டு அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்.

அடுத்த பிச்சைக்காரன் கோடீஸ்வரரிடம் சென்று, “ஐயா! நான் கடந்த 10 நாட்களாக சரியான உணவு இல்லாமல் தவிக்கிறேன். தயவு செய்து எனக்கு உதவி செய்யவும்” என்றான்.

கோடீஸ்வரர், “உனக்கு எவ்வளவு பணம் வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.

அதற்குப் பிச்சைக்காரன், “உங்களால் என்ன முடியுமோ கொடுங்கள்” என்றான்.

கோடீஸ்வரர், “இந்த பத்து ரூபாயை எடுத்துக் கொள். இதை வைத்துக் கொண்டு மூன்று நாட்களுக்காவது நல்ல உணவு உண்ணவும்” என்றார். பிச்சைக்காரன் பத்து ரூபாயை எடுத்துக் கொண்டு சென்று விட்டான்.

மூன்றாவது பிச்சைகாரன் வந்தான். அவன் “ஐயா! உங்கள் தயாள குணத்தைப் பற்றி நிறைய கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். அதனால் நான் உங்களை பார்த்து விட்டுச் செல்லலாம் என்று வந்தேன். தங்களைப் போன்ற தயாள குணம் படைத்தவர்களைக் கண்டால் இறைவனே நேரில் வந்தது போல் தோன்றுகிறது” என்று கூறினான்.

கோடீஸ்வரர் பிச்சைக்காரனிடம், “தயவு செய்து இங்கு அமருங்கள். நீங்கள் மிகவும் களைப்பாக இருப்பது போல் தோன்றுகிறது. இந்த உணவை உண்ணுங்கள்” என்று கூறி உணவு அளித்த பிறகு, பிச்சைக்காரனுக்கு என்ன வேண்டும் என்று விசாரித்தார்.

அந்த பிச்சைக்காரன், “ஐயா! நான் உங்களைப் போல நல்ல உள்ளம் படைத்தவரை காண மட்டுமே வந்தேன். நீங்கள் எனக்கு சிறந்த உணவை ஏற்கனவே அளித்து விட்டீர்கள். வேறு என்ன எனக்கு வேண்டும்? உங்களின் அசாதாரண அன்பை எனக்கு காண்பித்து விட்டீர்கள். கடவுள் உங்களை ஆசீர்வதிக்கட்டும்!” என்றான்.

ஆனால் கோடீஸ்வரரோ அவனை விடுவதாக இல்லை. அவனிடம் மன்றாடி அவனை தன்னோடு தங்க வைத்தார். அவனுக்கென ஒரு தனி வீட்டையும் கட்டிக் கொடுத்து, அவனை வாழ்நாள் முழுவதும் காப்பாற்றினார்.

நீதி:

கடவுளும் இந்த நல்ல மனம் படைத்தக் கோடீஸ்வரரைப் போல தான். மக்களில் மூன்று வகை உண்டு. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான ஆசைகளுடனும், பிரார்த்தனைகளுடனும் கடவுளை அணுகுகின்றனர். காமம், குரோதம், லோபம் நிறைந்த பேராசை உள்ள மனிதன் ஒரு வகை. உலகளாவிய ஆசைகள் அனைவற்றையும் அவன் கேட்கிறான். ஆசைகள் இருந்த போதிலும் கடவுளை அணுகிக் கேட்பதால், அவனுடைய வேண்டுதலில் ஒரு பகுதியை கடவுள் நிறைவேற்றுவார் (அது அந்த முதல் பிச்சைக்காரன் பெற்ற இரண்டு ரூபாய் போல் அன்றே செலவழிந்து விடும்).

இரண்டாவது வகை பக்தர்கள், தங்களுக்கு துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை வேண்டும் என்று வேண்டுபவர்கள். முதலாவதை ஒப்பிடும் போது, கடவுளின் விருப்பத்திற்கு மாறாக நடக்க மாட்டார்கள் என்பதனால், இந்த நிலைமை சற்று உயர்ந்தது எனக் கூறலாம். கடவுளும் இவர்களின் துன்பங்களை நிவர்த்தி செய்து, நிறைந்த செல்வமும் வளமும் அளிப்பார்.

மூன்றாவது வகை பக்தர்கள், கடவுளே ஞானம், இறைத் தன்மை, பேரானந்தம் போன்ற சிறந்த குணங்களை கொண்டவர் என்று புரிந்து கொள்கின்றனர். ஆதலால், அவர்களுக்கு வேறு எதுவும் தேவையில்லை. அவர்களுடைய பற்றின்மை மற்றும் பூரண சரணாகதி போன்ற குணங்கள் கடவுளுக்கு மிகவும் பிடித்தவை. அதனால் அவர் இவர்களுக்கு ஈடு இணையில்லா பக்தியை அளித்து, இறுதியில் முக்தி அடைந்த முனிவரைப் போல் தம்மோடு இணைத்துக் கொள்கிறார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

இறுதி ஆசை

நீதி – நன் நடத்தை

உபநீதி – பெற்றோர்களின் கடமை, சரியான எடுத்துகாட்டாக இருப்பது, தலையிடாமல் இருப்பது.

ஒரு குற்றவாளி மரண தண்டனைக்கு செல்லும் முன், இறுதி ஆசையாக ஒரு பென்சில் மற்றும் காகிதம் வேண்டும் எனக் கேட்டான். பல நிமிடங்கள் அக்காகிதத்தில் ஏதோ எழுதிய பிறகு, குற்றவாளி அக்காகிதத்தை சிறையின் காவல்காரரிடம் ஒப்படைத்து, அதைத் தன் தாயிடம் ஒப்படைக்குமாறு கூறினான்.

அந்த கடிதத்தில்……

அம்மா, இவ்வுலகத்தில் இன்னும் நியாயம் இருந்திருந்தால், எனக்கு மட்டுமில்லாமல் நம் இருவருக்கும் மரண தண்டனை கிடைத்திருக்க வேண்டும். நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில், நீங்களும் எனக்கு இணையான குற்றவாளி தான்.

நினைவு படுத்திக் கொள்ளவும்…….மூன்று சக்கர வண்டி ஒன்றை ஒரு சிறுவனிடமிருந்து நான் திருடி வீட்டிற்கு கொண்டு வந்த போது?

அப்பா அதைப் பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்து, அதை ஒளித்து வைக்க நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்தீர்கள்.

பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடமிருந்து பணப்பையை திருடிய போது?

நீங்கள் என்னுடன் கடைக்கு வந்து அதை செலவழித்தீர்கள்.

நான் ஒதுக்கப் பட்ட போட்டியின் இறுதி முடிவை திருடியதால், அப்பா என்னை திருத்த நினைத்தார்.

நான் செய்த செயலை நியாயப்படுத்த அப்பாவிடம் வாதாடிய போது என்ன நிகழ்ந்தது என்று உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?

அம்மா, அப்போது குழந்தையாக இருந்தேன், பிறகு மற்றவர்களை துன்புறுத்தும் வாலிபனாக மாறினேன். தற்சமயம் நேர்மையில்லாத மனிதனாக இருக்கிறேன்.

அம்மா, அச்சமயம் நான் செய்த காரியங்களை சம்மதிக்காமல் திருந்தக்  கூடிய குழந்தையாக இருந்தேன். ஆனால், நீங்கள் என்னை கெட்ட பழக்கங்களுக்கு ஆளாக்கி விட்டீர்கள். ஆனாலும் நான் உங்களை மன்னிக்கிறேன்!

இந்தக் கடிதம் பல ஆயிரக்கணக்கான பெற்றோர்களிடம் போய் சேர வேண்டும் என்பது தான் என் விருப்பம்; மனிதர்களை நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என்று வித்தியாசப்படுத்திப் பார்ப்பது கல்வி மட்டுமே என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அம்மா, வாழ்க்கையை கொடுத்ததற்கும் நன்றி; கைதவற விட்டதற்கும் நன்றி.

உங்கள் குழந்தை குற்றவாளி.

நீதி:

பெற்றோர்கள் தங்களின் குழந்தைகளை அதிகமாக விரும்பி, பல சமயங்களில் செல்லம் கொடுத்து கெடுக்கின்றனர். சரியான சமயங்களில் சரியான முடிவுகளை எடுத்தால், பல பிரச்சனைகளை தவிர்க்கலாம். “ஒரு சிறிய கொடியை வடிவமைப்பது சுலபம், ஆனால் ஒரு மரத்தை அவ்வாறு செய்தால் அது உடைந்து விடும்.” தவறான செயல்களை துவக்கத்திலேயே தடுக்க வேண்டும். சிறு தவறுகளை கவனிக்காமல்  விட்டால், பெரிய குற்றங்களாக மாறிவிடும். பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்க வேண்டும். அன்பு என்றால் அதிகமாக செல்லம் கொடுப்பது என்று அர்த்தமில்லை. குழந்தைகளுக்கு சரியான பண்புகளை கற்றுக் கொடுத்து, சரி மற்றும் தவறுக்கு இடையில் உள்ள வித்தியாசத்தையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்க பெற்றோர்கள் அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும்.

நற்பண்புகளை புகட்டி, சரியான விதத்தில் குழந்தைகளை வளர்ப்பது, அவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் குடும்பம் மற்றும் சமூகத்திற்கும் முக்கியமாகும்.

இவ்வுலகத்தை மாற்ற கல்வி மிக சக்திவாய்ந்த ஆயுதமாகும். (நெல்சன் மண்டேலா)

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

அகங்காரம் – கொடூரமான விரோதி

நீதி – சரியான நடத்தை

உப நீதி – அகங்காரத்தை விட்டுக் கொடுத்தல்

ஒரு ஊரில், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து பழகிக் கொண்டிருந்த இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் வளர்ந்த பின், தங்கள் விருப்பத்திற்கேற்றார் போல் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தனர். ஒருவன் சந்நியாசியாக மலைகளில் தவங்கள் செய்ய சென்றான். இன்னொருவன் பெரிய அரண்மனை போன்ற வீட்டில் வசதியாக, அரசனைப் போல் வாழ்ந்து வந்தான். சந்நியாசி இடுப்புத் துணியை மட்டுமே அணிந்திருந்தான்; ஆனால், மற்றொருவன் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து வந்தான்.

பல காலங்களுக்குப் பிறகு, வசதியுள்ள நண்பன் சந்நியாசியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தன் சிறு வயது நண்பனைப் பார்க்க விரும்பினான். பல இடங்களில் தேடி, தன் நண்பனை கண்ட அவன், தனது நண்பன் ஒரு பெரிய ஞானி என்பதை எண்ணி பெருமை அடைந்தான். தன் நண்பனை வீட்டிற்கு அழைத்து, உணவு அருந்துமாறு பணிவுடன் கேட்டுக் கொண்டான். இதற்கு சந்நியாசி நண்பன் ஒப்புக் கொண்டான்.

சந்நியாசி நண்பன் வருவதை முன்னிட்டு, பணக்கார நண்பன் தன் அரண்மனையில் சிறப்பான ஏற்பாடுகளும், அலங்காரங்களும் செய்தான். மேலும், கடுந்தரையில் நடக்காமல் இருக்க, விலையுயர்ந்த கம்பளங்களையும் விரித்தான்.

தன் நண்பனின் வீட்டிற்கு வந்த சந்நியாசி நண்பன், தன்னை வரவேற்க நண்பன் செய்திருந்த அற்புதமான ஏற்பாடுகளைக் கண்டு ஆச்சரியப் படுவதோடு, மகிழ்ச்சியும் அடைந்தான். அவன் பிரதான நுழைவாயில் அருகே சென்ற போது, அங்கு இருந்த ஒருவன், “பார்த்தாயா! உன்னுடைய நண்பன், தான் எவ்வளவு பணமும் செல்வமும் பெற்றவன் என்பதை உன்னிடம் காண்பிக்க இந்த ஏற்பாடுகளை செய்துள்ளான். உன்னிடம் ஒன்றுமே இல்லை என்பதை சுட்டிக் காண்பித்து நீ தாழ்ந்தவன் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துவதற்காகவே இவ்வாறு செய்துள்ளான்” என்று கூறினான். இதைக் கேட்ட சந்நியாசியின் அகங்காரமும், கோபமும் அதிகரித்தது.

கோபமான மற்றும் பைத்தியக்காரத்தனமான எண்ணங்கள் சந்நியாசி நண்பனின் மனதில் தோன்றியன. “நான் ஒரு சிறந்த ஞானி; இவனோ தன் செல்வத்தை என் அறிவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, என்னை அவமானப் படுத்த இவ்வாறு செய்துள்ளான்” என்று தவறாக புரிந்து கொண்டான். கோபத்தில், தன் கால்களை அருகில் இருந்த சேற்றில் ஊன்றி, அங்கு இருந்த கம்பளத்தை அழுக்காக்கினான்.

பணக்கார நண்பன் தன் நண்பனை வரவேற்கும் போது, விலையுயர்ந்த கம்பளங்கள் அழுக்காக இருப்பதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து கோபமுற்றான். இதைக் கண்ட சந்நியாசி, “உனக்கு பாடம் புகட்டவே இவ்வாறு உன் கம்பளத்தை வீணாக்கினேன்” என்று கோபத்தோடு கூறினான். மேலும், “நீ செல்வத்தை மட்டுமே பெற்றிக்கிறாய், நானோ உயர்ந்த ஞானத்தை அடைந்துள்ளேன். நான் ஒரு மகான், ஞானி மற்றும் சாது தெரியுமா?” என்று மிகுந்த கர்வத்துடன் கூறினான். அவன் அகங்காரம் எல்லையில்லாமல் பெருகியது.

இதைக் கேட்ட நண்பன், “என் தோழா, நீ லௌகீக மற்றும் பொருள் சார்ந்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் தியாகம் செய்து, ஒரு ஞானியாக இருந்தும் இந்த அகங்காரத்தை உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லையே. நான் உன்னை மிகவும் மரியாதையுடன் நடத்தி, உன்னைப் பெருமை படுத்தி, உன் சாதனைகளைப் பார்த்து பொறாமை பட்டிருக்கிறேன்; ஆனால் நீ இவ்வளவு கீழ்த்தனமாக நடந்து கொள்வாய் என நான் சற்றும் எதிர் பார்க்கவில்லை. உனக்கும் எனக்கும் ஒரு வித்தியாசம் கூட இல்லையே என வருத்தப்படுகிறேன். எனக்கு பணத்தின் மேல் கர்வமும், உனக்கு தவம் மற்றும் ஞானியின் வாழ்க்கையை சார்ந்த கர்வமும் உள்ளன. இந்த அகங்காரத்தினால் நீ தவத்தின் மூலம் பெற்ற அனைத்தையும் இழந்துள்ளாய்” என்று மரியாதையுடனும், மன்னிப்புக் கோரும் வகையிலும் கூறினான்.

நீதி:

ஒவ்வொருவனும் தன்னிடம் அகங்காரம் இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் பெற்ற செல்வம், அறிவு இவை அனைத்தும் இறைவன் நமக்கு அருளியது. “நான்” என்ற உணர்வு நம் கொடூரமான எதிரி. சந்தர்ப்பச் சூழ்நிலையின் காரணமாக, ஒரு விபத்தையோ, தவிர்க்க முடியாத நோயையோ நாம் சந்தித்தோமானால்,  நாம் அடைந்த அனைத்தையும் ஒரு நொடியில் இழக்கக் கூடும். எனவே, இறைவன் நமக்குக் கொடுத்ததை நினைத்து நன்றியுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். ஆரோக்கியமான உடல், தெளிந்த அறிவு – இவற்றை இறைவன் அருளவில்லை என்றால், இவ்வுலகில் எதையும் அடைந்திருக்க நம்மால் முடியாது. எனவே, மற்றவர்களைக் கண்டு பொறாமையோ, கோபமோ கொள்ளக் கூடாது. இறைவனை நம் மனதில் நினைத்து, நம் கடமையை சரி வர செய்தால், அவர் நமக்கு தேவைக்கு மேல் அளிப்பார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

ஸ்ரீராம், சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com