Archives

உண்மையான தோழன்

நீதி – அன்பு, நம்பிக்கை

உபநீதி – நட்பு

a true friend - first world warமுதல் உலகப் போரில், படை வீரன் ஒருவன் தன் நெருங்கிய நண்பன் கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்து, திகிலடைந்தான். அகழியில் சிக்கிக் கொண்ட அவன் நண்பனின் மேல் தொடர்ந்து துப்பாக்கிச் சூடுவதைக் கண்ட படை வீரன், துணைநிலை ஆளுநரிடம் சென்று அவனுக்கு எப்படியாவது உதவி புரிந்து அவனை மீட்டு வர அந்த அகழிக்கு நடுவிலுள்ள யாருமே செல்ல முடியாத நிலத்திற்கு போகலாமா என்று கேட்டான். அதற்கு லெஃப்டினன்ட், “நீ போவதால் ஒரு பயனும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. உன் நண்பன் அனேகமாக இறந்திருக்கலாம்; நீ அங்கு செல்வதால் உன் உயிரையும் இழக்கலாம்” என்று கூறினார். அவர் சொன்னதைக் கேட்காமல், படைவீரன் சென்றான்.

படைவீரன் தன் நண்பன் அருகே சென்று, அவனை தன் தோள்களில் தூக்கிக் கொண்டு, அவர்கள் இருக்கும் அகழிக்கு அருகே வந்து விட்டான். இருவரும் வந்து சேர்ந்தவுடன், லெஃப்டினன்ட் அடிபட்ட படை வீரனை பார்த்த பிறகு, அவனது நண்பனையும் அன்பாக பார்த்தார்.

A true friendபிறகு லெஃப்டினன்ட், “பயன் ஒன்றும் இருக்காது என்று நான் உன்னிடம் முன்பே கூறினேனே! உன் நண்பன் இறந்து விட்டான். நீயும் அடிபட்டு வந்திருக்கிறாய்” என்றார். அதற்கு படை வீரன், “நான் சென்றது பயனுள்ளதாக தான் இருந்தது” என்றான். மேலும் படை வீரன், “நான் அவன் அருகே சென்ற போது அவன் உயிரோடு இருந்தான். நான் வருவேன் என்ற தீவிர நம்பிக்கையுடன் என்னை எதிர்பார்த்து குரல் கொடுத்தான்”.

நீதி:

வாழ்க்கையில் பல முறை, நாம் நினைக்கும் செயல் ஏற்றத்தக்கதா, இல்லையா என்பது பார்வையாளரின் கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. நாம் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, ஏதாவது ஒரு காரியத்தை மனதளவில் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தால், அதை செய்து விட வேண்டும்; பிறகு, செய்திருக்கலாமே என்று நினைக்கக் கூடாது. மற்றவர்கள் எல்லோருமே விட்டு செல்லும் போது, உயிர் நண்பன் அவ்வாறு செய்யாமல், அங்கு நண்பனுக்காக காத்திருப்பான். போர், யார் சரி என்று தீர்மானிப்பதில்லை; போருக்குப் பிறகு யார் இருக்கின்றனர் என்பதை மட்டுமே தீர்மானிக்கின்றது. 

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

Advertisements

மூன்று விதமான மனிதர்கள்

நீதி – நன் நடத்தை / உண்மை

உபநீதி – நம்பிக்கை / விசுவாசம்

ஒரு ஆசிரியர், மூன்று பொம்மைகளை ஒரு மாணவனிடம் காண்பித்து, அவைகளுக்கு இடையே இருக்கும் வேறுபாடுகளை கண்டுபிடிக்க சொன்னார். பரிமாணம், வடிவம் மற்றும் வஸ்து என்ற வகைகளில் அவை மூன்றுமே ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. கூர்ந்து கவனித்த பின், மாணவன் அப்பொம்மைகளில் துளைகளை கண்டு பிடித்தான். முதல் பொம்மையில், காதுகளில் துளைகள் இருந்தன. இரண்டாவது பொம்மையில், காது மற்றும் வாயில் துளைகள் இருந்தன. மூன்றாவது பொம்மையில் ஒரு காதில் ஒரு துளை இருந்தது.

மாணவன், ஒரு மெல்லிய நீண்ட வைக்கோலை எடுத்து, முதல் பொம்மையின் ஒரு காது வழியாக நுழைத்தான்; ஆச்சரியமாக, மற்றொரு காது வழியாக அவ்வைக்கோல் வெளியே வந்தது. அடுத்ததாக, ஒரு காது வழியாக வைக்கோலை நுழைத்த போது, வாய் வழியாக வெளியே வந்தது. மூன்றாவது பொம்மையில், வைக்கோலை ஒரு காது வழியாக நுழைத்த போது, அது எங்கிருந்தும் வெளியே வரவில்லை.

இதற்குப் பிறகு, மாணவன் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தான். உங்களைச் சுற்றி இருக்கும் சிலர், நீங்கள் சொல்வதை கூர்ந்து கவனித்து, உங்கள் மேல் அக்கறை இருப்பது போல நடிக்கின்றனர். எல்லாவற்றையும் கேட்ட பிறகு, முதல் பொம்மையின் வைக்கோல் மற்றொரு காது வழியாக வெளியே வருவது போல, நீங்கள் கூறிய அனைத்து விஷயங்களையும் மறந்து விடுகின்றனர். இவ்வகையான மனிதர்களுடன் சற்று கவனித்துப் பழக வேண்டும்.

இரண்டாவது பொம்மையைப் போல, சிலர் நீங்கள் கூறுவதை கவனித்து, அக்கறை காண்பிப்பது போல நடிக்கின்றனர். ஆனால், நீங்கள் நம்பிக்கையுடன் கூறியதை உளறி விடுகின்றனர்.

மூன்றாவது பொம்மையில், வைக்கோல் எந்த வழியாகவும் வெளியே வருவதில்லை. அதே போல, இவ்வகையான மனிதர்கள் நம்பிக்கையுடனும், விசுவாசத்துடனும் நடந்து கொள்கின்றனர். இவர்களை முழுமையாக நம்பலாம்.

நீதி:

எப்பொழுதும் நம்பிக்கை மற்றும் விசுவாசமுள்ள மனிதர்களுடன் பழக  வேண்டும். நீங்கள் சொல்வதை காது கொடுத்துக் கேட்பவர்கள், நெருக்கடி சமயங்களில் உங்கள் உதவிக்கு கட்டாயமாக வருவார்கள் என்று சொல்ல முடியாது.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

எதற்கு முன்னுரிமை?

நீதி: அமைதி, பொறுமை

உபநீதி: அவசரப்படாமல் செயற்படுதல், கோபத்தை அடக்குதல்

ஒருவர் தனது புத்தம் புதிய மோட்டார் வண்டியை மெருகேற்றிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவரின் நான்கு வயது மகள், வாகனத்தின் மறுபக்கத்தில் கல்லால் கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். இதைக் கண்ட அவர், மிகுந்த கோபத்துடன், தன் மகளின் கையில் பலமுறை அடித்தார். அவர் கையில் இருந்த குறடால் அவளை அடித்ததை, பிறகு தான் உணர்ந்தார். உடனே அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார்; ஆனால், கை விரல்களின் எலும்புகள் அனைத்தும் முறிந்து இருந்தன.

மிகுந்த வலியுடன் இருந்த அவள், தன் தந்தையைப் பார்த்து, “அப்பா, எனது கை விரல்கள் எப்போது வளரும்?” எனக் கேட்டாள். அதைக் கேட்ட தந்தை மிகவும் வேதனைப்பட்டு, பதில் ஒன்றுமே பேச முடியாமல் தவித்தார். அவர் திரும்பிச் சென்று தனது வாகனத்தை கோபத்துடன் பலமுறை உதைத்தார். தனது செயலால் உடைந்து போய், வாகனத்தின் முன்பு உட்கார்ந்து, அதன் மீது இருந்த தன் மகளின் கிறுக்கலைப் பார்த்தார். அதில் “நான் என் அப்பாவை நேசிக்கிறேன்” என்று எழுதி இருந்தாள்.

நீதி:

கோபம் மற்றும் அன்புக்கு எல்லையே இல்லை. “பொருட்களை பயன்படுத்த வேண்டும், மனிதர்களை நேசிக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணத்தை மனதில் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இன்றைய காலக்கட்டத்தில் “பொருட்களை நேசித்து, மனிதர்களை பயன்படுத்துகிறோம்” என்பது வருந்தத்தக்க விஷயம். பொறுமையை மேம்படுத்திக் கொண்டு,  கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டால் மட்டுமே நாம் அன்பை எல்லோரிடத்திலும் வளர்த்துக் கொள்ள முடியும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

ஜெயா, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

வார்த்தைகளை விட பாத்திரமே முக்கியமானது

நீதி: நன்னம்பிக்கை

உபநீதி: சரியாக தேர்ந்தெடுப்பது

who you are speaks to me than anything you can say pictureநான் வேலை செய்து கொண்டிருந்த லாஸ் வேகாஸ், நெவாடா பல்கலைக்கழகத்தில், வகுப்பின் துவக்கத்திற்கு முன்பு, திங்கட் கிழமையன்று, சுமார் 8 மணிக்கு, “வார இறுதி எப்படி இருந்தது?” என என் மாணவர்களிடம் இன்முகமாக கேட்டேன். ஒரு இளம் மாணவன், தன் கடைவாய்ப் பல்லை பிடுங்கியதால், வாரயிறுதி நன்றாக இருக்கவில்லை என்றான். தொடர்ந்து எச்சமயமும் நான் இன்பமாக எப்படி இருக்கிறேன் என்று கேட்டான். அவன் இந்த கேள்வியைக் கேட்டவுடன், நான் எங்கேயோ படித்தது எனக்கு ஞாபகம் வந்தது: “ஒவ்வொரு நாளும், இந்த நாள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது நம் கையில் இருக்கிறது”. மேலும் அவனிடம், “நான் இன்பமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்” என்று கூறி, ஒரு உதாரணத்தை அவனிடம் விவரித்தேன். பேசிக் கொண்டிருந்த மற்ற 6௦ மாணவர்களும் எங்கள் உரையாடலை கேட்க ஆரம்பித்தனர். நான் மோட்டார் வண்டி நிறுவனத்திற்குச் சென்றவுடன், கட்டிழுப்பு வண்டியை அனுப்பச் சொன்னேன். நகர அலுவலகத்திலுள்ள செயலாளர் நடந்த விஷயத்தைக் கேட்டார். நான் “இன்று எனக்கு அதிர்ஷ்டவசமான நாள்” என்றேன். அதற்கு அவர், “உன் வண்டிக்கு சீர்குலைவு ஏற்பட்டிருக்கிறது; ஆனால் நீ அற்புதமான நாள் என்று சொல்கிறாயே? என்று குழப்பத்துடன் கேட்டார்.

அதற்கு நான், “இந்த இடத்திலிருந்து நான் வசிக்கும் இடம் 17 மைல் தூரத்தில் இருக்கிறது. நடு வழியில், ஏதாவது ஒரு இடத்தில் வண்டி பழுதடைந்து இருக்கலாம்; ஆனால், அது போல நடக்காமல், சுற்றுப்புறத்தில் வசதிகள் இருக்கும் இடத்தில் இப்படி ஆனதால், வண்டியை செப்பனிடுவதற்கு தகுந்தவாறு உள்ளது. இன்று நான் வகுப்பில் குழந்தைகளுக்கு பாடங்களைக் கற்றுக் கொடுத்த பிறகு, கட்டிழுப்பு வண்டியை ஏற்பாடு செய்வதற்கும் என்னால் முடிந்தது. இன்று என் வண்டிக்கு பிரச்சனை ஏற்பட வேண்டும் என்று இருந்திருந்தால், அது எப்படியும் ஏற்பட்டிருக்கும்” என்றேன். செயலாளர் புன்சிரிப்புடன் என்னைப் பார்த்தாள். நானும் பதிலுக்கு புன்சிரிப்போடு வகுப்பிற்குள் சென்றேன். லாஸ் வேகாஸ், நெவாடா பல்கலைக்கழகத்தில், பொருளாதார வகுப்பில் நான் மாணவர்களுக்கு சொன்ன கதை இவ்வாறு முடிவடைந்தது.

இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த 60 முகங்களையும் கவனித்தேன். அதிகாலை வேளையாக இருந்தும், ஒருவரும் தூங்காமல் நன்றாக விழித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஏதோ ஒரு விதத்தில், இந்த கதை அவர்களின் மனதில் பதிந்திருந்தது. நான் கலகலப்பாக இருந்ததை கவனித்த ஒரு மாணவனால் நடைப்பெற்ற சம்பவம் என்று இதைக் கூறலாம்.

ஒரு முறை, அறிவாளி ஒருவர், “உன் பேச்சை விட நீ யார் என்பது இன்னும் முக்கியம்” என்றார். அது உண்மை தான் போல இருக்கிறது.

நீதி:

எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும், நல்ல விஷயங்களைப் பார்ப்பது, நம்மை கலகலப்பாகவும், இன்பமாகவும் இருக்க வைக்கும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

இறுதி சவாரி

நீதி: அன்பு / பரிவு

உபநீதி: சமயோஜித புத்தி, மரியாதை

the last ride - latest first picture

நான் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு வந்தவுடன் ஹாரனை அழுத்தினேன். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒருமுறை ஒலி எழுப்பினேன். அப்பொழுதும் எந்த சலனமும் இல்லை. அன்றைய பொழுதின் கடைசி சவாரி என்பதனால் வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு சென்று விடலாம் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் நான் வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு, முகவரியில் கொடுக்கப்பட்ட விலாசத்திற்கு  சென்று கதவைத் தட்டினேன்.

“ஒரு நிமிடம்” என்ற பலவீனமான குரலில் ஒரு முதியவர் பதில் கொடுத்தார். தரையில் எதையோ இழுக்கும் சத்தம் கேட்டது. நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு கதவு திறக்கப்பட்டது. ஏறக்குறைய 90 வயதான ஒரு பெண்மணி என் முன் நின்றார். அழகான வடிவமைப்புள்ள உடை மற்றும் தொப்பியை அணிந்த அவர், 1940 ம் ஆண்டுகளில் வெளிவந்த திரைப்பட நடிகையைப் போல தோற்றமளித்தார். அவரது கையில் ஒரு சிறிய நைலான் பெட்டி இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அந்த வீட்டில் எவரும் வசிக்காதது போல் தோன்றியது. மேஜை, நாற்காலி போன்ற அனைத்து சாமான்களும் துணியினால் மூடப்பட்டிருந்தது. சுவரில் கடிகாரம் இல்லை, அலங்கார பொருட்களோ அல்லது சமையல் அறையின் மேடையில் பாத்திரமோ பண்டங்களோ இல்லை. புகைப்படங்கள் மற்றும் கண்ணாடி பொருட்களால் நிரப்பப்பட்ட அட்டை பெட்டி ஒன்று மூலையில் இருந்தது.

அந்தப் பெண்மணி, “எனது பெட்டியை வண்டிக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டார். நான் பெட்டியை வண்டியில் வைத்து விட்டு, பின்னர் அந்த பெண்மணிக்கு உதவுவதற்காக திரும்பிச் சென்றேன். அவர் என் கையை பிடித்துக் கொண்டு மெதுவாக சாலையோரம் நடந்தார். எனது கனிவான செயலுக்கு அவர் என்னிடம் மீண்டும் மீண்டும் நன்றியைத் தெரிவித்தார். “நான் பெரிதாக எதுவும் செய்து விடவில்லை. மற்றவர்கள் என் தாயாரிடம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேனோ அவ்வாறே நான் என் பயணிகளிடமும் நடந்து கொள்வேன்” என்று கூறினேன். “நீ ஒரு அருமையான பிள்ளை” என்று அவர் கூறினார். இருவரும் வண்டியில் அமர்ந்த பின் அவர் எனக்கு ஒரு முகவரியைக் காண்பித்து, “நீங்கள் நகரத்தின் வழியாக வண்டியை ஓட்டிச் செல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டுக் கொண்டார். “நீங்கள் செல்லும் இடத்திருக்கு இது சிறந்த வழி அல்ல”, என்று நான் அவசரமாக பதிலளித்தேன். அவர் “பரவாயில்லை. எனக்கு அவசரம் ஏதும் இல்லை. நான் இப்பொழுது முதியோர் இல்லத்திற்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்” என்று பதிலளித்தார்.

நான் பின்காட்டி கண்ணாடி வழியாக அவரைப் பார்த்தேன். அவருடைய கண்களில் கண்ணீர் துளிகள் வழிந்தன. “எனக்கு உறவினர்கள் யாருமில்லை” என்று அவர் மெலிந்த குரலில் கூறி,  தொடர்ந்து “மருத்துவர்கள்  எனக்கு குறைவான அவகாசமே உள்ளது என்று கூறி விட்டனர்” என்றார். நான் மீட்டரை நிறுத்திவிட்டு,  “நீங்கள் எந்த வழியாக செல்ல விரும்புகிறீர்கள்” என்று கேட்டேன். அடுத்த இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு பல தெருக்கள் வழியாக பயணித்தோம். அவர் மின் தூக்கி இயக்குபவராக பணிபுரிந்த கட்டிடத்தை எனக்குக் காண்பித்தார். புதுமண தம்பதிகளாக அவரும் அவர் கணவனும் வசித்த இடத்திற்குச் சென்றோம். சிறுமியாக இருந்த போது அவர் நடனமாடிய பால்ரூம், தற்போது மேஜை நாற்காலி போன்ற சாமான்கள் விற்கும் இடமாக மாறியிருந்தது. சில நேரங்களில் ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டிடம் முன்பு அல்லது தெருமுனையில் என்னை மெதுவாக செல்லுமாறு கேட்டுக் கொள்வார். பின் இருளை உற்றுபார்த்தபடி மெளனமாக அமர்ந்திருப்பார்.

சூரியோதயத்தின் வெளிச்ச கீற்றுகள் அடிவானத்தை எட்டி பார்த்தது. திடீரென்று அவர், “எனக்கு சோர்வாக உள்ளது. இப்போது போகலாம்” என்றார். அவர் எனக்கு அளித்த முகவரிக்கு மெளனமாக ஓட்டிக் கொண்டு சென்றேன். அது ஒரு சிறிய மருத்துவமனை போல இருந்தது. வண்டி நின்றவுடனேயே இரண்டு ஊழியர்கள் அருகில் வந்தனர். முதிய பெண்மணியின் ஒவ்வொரு நகர்வையும் மிகுந்த கவனத்துடன் கனிவோடு கவனித்து கொண்டனர். இவரின் வருகையை அவர்கள் எதிர்பார்த்து கொண்டிருந்தனர் போல தெரிந்தது.

நான் வண்டியின் பின்புறத்தை திறந்து பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு வாயிலருகே சென்றேன். அந்த பெண் ஏற்கனவே சக்கர நாற்காலியில் உட்கார வைக்கபட்டிருந்தார்.

“நான் எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.

“எதுவும் வேண்டாம்”,  என்று கூறினேன்.

“உங்கள் வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்கு வேண்டியிருக்கும்” என்றார்.

“வேறு சவாரிகள் உள்ளன”, என்று நான் பதிலளித்தேன்.

தயக்கம் ஏதுமின்றி குனிந்து அவரை அணைத்தேன். அவர் என்னை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டார்.

“நீ ஒரு வயடானவற்கு மகிழ்ச்சியான சில தருணங்களை அளித்திருக்கிறாய். நன்றி” என்று அவர் சொன்னார்.

நான் அவருடைய கையை இறுக்கமாக பிடித்தேன். பின்னர் மங்கலான காலை ஒளியில் வண்டியை நோக்கி நடந்தேன். எனக்கு பின்னால் கதவு மூடப்படும் சத்தம் கேட்டது. வாழ்க்கையே முடிந்தது போல ஓர் உணர்வு!

அன்று வேறு எந்த சவாரியையும் நான் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. இலட்சியம் ஏதுமின்றி, சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவாறு நான்  வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். நாள் முழுவதும், எனக்கு பேச தோன்றவில்லை. ஒருவேளை அந்த பெண்மணிக்கு கோபம் நிறைந்த அல்லது சவாரியை முடிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்துடன் பொறுமையற்ற ஓட்டுனர் அமைந்திருந்தால்? நான் சவாரி ஏற்க மறுத்திருந்தாலோ அல்லது ஒரு முறை ஹோர்ன் அடித்துவிட்டு கிளம்பியிருந்தாலோ என்ன நடந்திருக்கும்? சிந்தனை செய்ததில், என் வாழ்க்கையில் இதைவிட மிக முக்கியமான விஷயம் எதையுமே செய்ததில்லை என்று தோன்றியது..

நீதி:

சிறப்பான தருணங்களே வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் என்ற எண்ணங்களில் நம்மை வரையறுத்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் நம்மை அறியாமலேயே பல சமயங்களில் மகத்துவமான தருணங்கள் அமைந்துவிடும் – பிறர் சிறிதென்று கருதும் பல விஷயங்கள் மிக அழகாக இருக்கும்.

மொழி பெயர்ப்பு:

வள்ளி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

கர்வம் தலை குனிந்தது

நீதி – அஹிம்சை

உப நீதி – அமைதி

vanity learns a lesson

இந்தக் கதை, அஹிம்சைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த, உலகப் புகழ் பெற்ற நம் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வீரர், மஹாத்மா காந்திஜியைப் பற்றியது.

ஒரு முறை, காந்திஜி இங்கிலாந்திற்குக் கப்பலில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவருடன்  பயணம் செய்த ஒரு ஐரோப்பிய இளைஞன் காந்திஜியை ஏளனமாகப் பார்த்தான்;  சரியான உடைகள் அணிந்து கொள்ளாமல், வழுக்கைத் தலை மற்றும் பற்களே இல்லாத இந்தக் கிழவர் எதற்கு இங்கிலாந்து செல்ல வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். மேலும், அவன் காந்திஜியைப் பற்றி வேடிக்கைப் படங்களை வரைந்ததோடு  தகாத வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தினான். பின்னர், அவரிடம் சென்று இந்தத் துண்டுக் காகிதங்களைக் கொடுத்து,  “இவை உங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் இருக்கும்; படித்துப் பார்த்து விட்டு வைத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று அவன் கூறினான்.

காந்திஜி அவன் கொடுத்தக் காகிதங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்து படித்து விட்டு,  மறுபடியும் அவனிடம் திருப்பிக் கொடுத்து விட்டார். மேலும், வழக்கமான புன்னைகையுடன் அவனைப் பார்த்து, “ நீ கூறிய படியே செய்தேன். நீ கொடுத்ததில் எனக்கு பயனுள்ளதாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் இருந்த பொருள் ஒன்றுதான்; காகிதங்களை ஒன்றாக வைத்துக் கொண்டிருந்த இந்த தாள் இணைப்பி மட்டுமே. அதனால், இதை மட்டும் நான் வைத்துக் கொண்டேன். நன்றி” என்று கூறினார்.

காந்திஜியின் இந்த இனிய சுருக்கமான பதில் அந்த இளைஞனின் மனதை நெகிழ வைத்தது. காந்திஜியின் அறிவு, பண்பு, பணிவு மற்றும் உயர்ந்த நோக்கத்தை இளைஞன் புரிந்து கொண்டான். அவன் அவமானத்தில் தலை குனிந்து அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான். இப்படி ஒரு தவறை செய்து விட்டோமே என்று தன்னுடைய முட்டாள் தனத்தையும், அகங்காரத்தையும் அவன் புரிந்து கொண்டான். அந்நாள் முதல், அந்த ஐரோப்பிய இளைஞன், ஜாதி, மதம், தோற்றம் பார்க்காமல், அனைவரிடமும் மரியாதையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடத்தைக் கற்றான்.

நீதி:

எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும், ஒருவன் அமைதியாகவும், பெருந்தன்மையுடனும், சுயக் கட்டுப்பாட்டுடனும் இருக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு மனிதனும் பிறருக்கு மரியாதை கொடுத்து வாழ வேண்டும். அப்பொழுது தான், ஒருவரை ஒருவர் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடியும். “உரையைப் பார்த்து புத்தகத்தின் மதிப்பை அறிய முடியாது” என்கிற ஆங்கிலப் பழமொழி கூறுவது போல், ஒருவருடைய உடையையும், வெளித் தோற்றத்தையும் பார்த்து எவரையும் எடை போடக் கூடாது.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com

பத்மபாதர் – குரு பக்தி

நீதி – நம்பிக்கை

உப நீதி – பக்தி

padmapada - picture 1ஸ்ரீ ஆதி சங்கராச்சாரியரின் நான்கு சிஷ்யர்களில் ஒருவர் பத்மபாதர். மற்ற மூவர், ஹஸ்தமாலகர், தோடகர், மேலும் சுரேஷ்வரர் ஆவர்.

பத்மபாதருடைய இயற்பெயர் சனந்தனர் ஆகும்.

சனந்தனருடைய குரு பக்தியின் மகிமையை எடுத்துக் காட்டும் இக்கதை, எனக்கு மிகவும் பிடித்தது.

ஒரு நாள், சங்கரர் காசியில் தங்கியிருந்த போது, அவரும் அவருடைய சிஷ்யர் சனந்தனரும் கங்கையின் எதிர் கரைகளில் இருக்க நேர்ந்தது. சிஷ்யர் குருவின் ஆடைகளை உலர்த்திக் கொண்டிருந்தார். சங்கரர் தன் சிஷ்யரின் பக்தியை இவ்வுலகிற்கு எடுத்துக்காட்ட விரும்பினார். அவர் நதியில் நீராடிய பிறகு, ஈர ஆடையுடன் சிஷ்யரை அழைத்துத் தமக்கு உலர்ந்த ஆடை எடுத்து வருமாறு கூறினார்.

சனந்தனர் தம் அதீத குரு பக்தியால், “நம் குரு நமக்கு ஏதாவது கட்டைளையிட்டால் நாம் அதனை உடனடியாகச் செய்ய வேண்டும்” என்று தமக்குத் தாமே கூறிக் கொண்டார். குரு ஈர ஆடையில் இருப்பது அவருக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. அவர் இப்பொழுது குரு பக்தியாலும், அன்பாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டவராய்த் திகழ்ந்தார்; சரிவர யோசிக்க நேரமில்லை.

நதியைக் கடந்து அடுத்த கரைக்குச் செல்லப் படகில் செல்லலாம் என்று கூட அவருக்கு ஒரு எண்ணம் வரவில்லை. கங்கையின் கொந்தளிப்பு கூட அவர் கண்களுக்குப் புலப்படவில்லை. “குரு நம்மை ஆடை எடுத்து வரச் சொன்னார்” என்ற ஒரே எண்ணம் தான் மனதில் இருந்தது.

அதனால், சாதாரண நிலத்தில் நடப்பது போல் அவர் நடக்கத் துவங்கினார்! தாம் நதியில் மூழ்கிவிடுவோமோ? அல்லது குருவின் ஆடை மீண்டும் நனைந்து விடுமோ? என்ற எண்ணங்களெல்லாம் சிறிதளவும் இல்லாமல், நதியில் அவர் நடந்தார்.

சிஷ்யரிடம் இப்படிப்பட்ட பக்தி இருக்கும் பொழுது, குரு அவரை தகுந்த இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல மாட்டாரா?

padmapada - lotus flowersஎன்ன ஒரு அற்புதம்! சனந்தனர் பாதம் பதித்த இடங்களிலெல்லாம், அவர் நடப்பதற்கு சாதகமாக அழகிய தாமரை மலர்கள் தோன்றியன. அவர் ஒவ்வொரு அடி வைக்கும் பொழுதும், ஒரு தாமரை மலர்ந்தது. அவருக்கு தாமரைகளின் மீது நடக்கும் உணர்வு கூட இல்லை.

சனந்தனரின் குரு பக்தியைக் கண்ட மக்கள் அனைவரும் இந்த அதிசயத்தைக் கண்டு திகைத்து நின்றனர். அவர் குருவிற்கு ஆடையைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.

சங்கரர் ஏதும் அறியாதவர் போல், “நீ எப்படி இந்த கங்கையைக் கடந்தாய் குழந்தாய்?” என்று வினவினார். அதற்கு சனந்தனர், “தங்களை நினைத்தாலே மிகப் பெரிய இந்த சம்சார சாகரமே முட்டியளவு இறங்கிவிடுகிறது. அப்படியிருக்கத் தங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதற்குக் கங்கையைக் கடப்பது ஒரு பொருட்டல்ல குருவே” என்று கூறினார்.

பின்னர் சங்கரர் அவருக்கு நதியில் மலர்ந்தத் தாமரை மலர்களைக் காண்பித்தார். அவை சனந்தனருடைய பாதம் பட்டு மலர்ந்ததனால், அவரைப் “பத்மபாதர்” என்று அழைத்தார்.

நீதி:

எவன் ஒருவன் தன் குருவிடம் திட நம்பிக்கையோடு, அவர் பாதங்களில் பரிபூரண சரணாகதி அடைகிறானோ, அவனுடைய தேவைகளை குரு கவனித்துக் கொள்கிறார்.

மொழி பெயர்ப்பு:

காயத்ரி, சரஸ்வதி, ரஞ்சனி

Source: http://saibalsanskaar.wordpress.com